Bv202 zei:
Gedwongen opname zou om eerlijk te zijn mij nog veel harder in de problemen helpen.
Ik weet niet goed vanuit welke context je nu spreekt, maar het lijkt mij dat je zelf op dit moment geen depressie hebt, of zelfmoordgedachten of zo? Het gaat hier dan ook niet over mensen zoals jij (als ik die aanname uit mijn eerste zin even verder mag doortrekken), het gaat niet over perfect gezonde mensen die zomaar uit maatschappij worden weggetrokken en in een instelling worden gestopt.
Mensen die opgenomen worden (al dan niet vrijwillig) zijn doorgaans mensen bij wie het al langer misgaat, die overduidelijk niet goed meer presteren of meekunnen op werk of school. Op een bepaald moment ben je zover heen dat je niks meer kan of wil, dan is een opname maar een logische stap hoor. Dat is natuurlijk niet bij iedereen zo, mensen kunnen het láng verborgen houden, maar zo'n situatie is gewoon niet houdbaar en meestal al veel te lang aan de gang. Bovendien wachten veel mensen met hulp zoeken tot het écht niet meer gaat. En dan zijn er al vaak problemen op werk of school (niet meer kunnen concenteren, vaak ziek zijn, met andere dingen bezig zijn, gewoon niet komen opdagen,...).
In sommige gevallen (zoals in het geval met zelfmoordpogingen) is het dan ook, cru gezegd, een keuze tussen leven of dood. En dan vind ik het nogal vreemd om te beginnen over het onderbreken van een studie. Als iemand géén hulp zoekt en niet opgenomen wordt maar wel zover heen is dat er sprake is van pogingen, in hoeverre zal die dan die studie überhaupt succesvol kunnen afmaken? Een zelfmoordpoging is niet iets dat je even tussen de soep en de patatten doet hé, en waarna je gewoon weer verder gaat met je leven. Je wil dood, in hoeverre ben je nog bezig met studeren dan?
Je zag dat ook goed in de instelling waarin ik zelf zat (dagcentrum). De mensen die nieuw waren en dus net opgenomen waren, kon je er zo tussenuit pikken. Die verzorgden zichzelf niet goed, konden het dagritme niet aan waardoor die soms maar parttime begonnen (een beetje zoals de jongste kindjes die maar een halve dag naar school gaan), dat waren net halve zombies die af en toe zonder duidelijke reden zaten te wenen. Hoe kan zo iemand functioneren dan op werk of op school? In die gevallen was er vaak al sprake van langdurig absenteïsme voor de opname, en soms ook van een mislukte poging (en opname in een ziekenhuis voordien).
Het centrum waar ik zat was dus niet eens eerstelijnshulp, daar gingen alleen mensen naartoe die al 'goed genoeg' werden geacht. Die in staat werden geacht om een dagprogramma te volgen, om 's avonds thuis te slapen, om de hele dag bezig te zijn. Dus een echt psychiatrisch centrum, waar iemand na een poging of na een gedwongen opname dan terecht komt, kent nog ergere gevallen, waarbij ze beetje bij beetje weer een beetje een ritme proberen aan te leren.
Sorry hoor, frustratie met de wetten en de regeltjes, niet met jou of die professionelen.
Misschien ben ik gewoon kapot of zo.
. Dus blijkbaar lukt dat bij de ene wel & bij de andere niet.