Anarchist12911
Legacy Member
Jaj, de zoveelste keer dat één of andere filosofische thread op het forum wordt neergeplant. 't was nog eens tijd na zo'n drukke examenperiode en strenge winter. Ik ga gewoon een aantal vragen stellen (die vetgedrukt zullen zijn en de essentie van de thread zullen zijn), waarop je vrij mag antwoorden, terwijl ik wat zal zeveren over elk onderwerp.
Wat is zinvol leven? Een zinvol leven leiden. Dit lijkt nogal sterk op de vraag "wat is de zin van 't leven", maar er zit toch enige nuance op volgens mij. Ik denk dat iedereen er ondertussen wel bij uit is gekomen dat "het leven niet echt een zin heeft of 'iedereen dat voor zichzelf moet uitmaken", maar mijn vraagstelling is enger dan dat. Het gaat hem eerder over hoe je dat in praktijk zou moeten omzetten en waarom? Hoe moet een mens leven zodat zijn leven enige zin heeft.
Vanuit deze vraag te stellen gaat er eveneens een idee aan vooraf dat: Het mogelijk zou zijn een zinloos leven te leiden? Dat brengt ons meteen bij de vraag, wat is zinloos? Een leven waarin niemand u lief heeft gehad? Een leven waarin je niet van luxe hebt kunnen genieten? Een leven die niet "de zin van het leven" volgt? Een leven in illusie dat wel te doen?
De laatste vraag gaat daar eveneens uit dat er een soort van objectieve waarheid zou moeten bestaan. Een antwoord dat niet gebaseerd is op meningen of gevoelens, maar puur op objectieve feiten en vaste universele gegevens. Het woord "illusie" heeft voor mij op zich ook een negatieve ondertoon. Jezelf iets voorliegen zodat je er beter bij voelt. De waarheid negeren. Is het mogelijk dat een volledig universeel objectief antwoord bestaat? Maar wat zou het nut zijn van een dergelijk objectief antwoord als het je niet 'gelukkig' zou maken als mens.
De relevantie van wat het "werkelijke objectieve en juiste" antwoord zou zijn wordt hiermee op zich al ontkracht aangezien het geen enkel nut zou hebben indien het niet strookt met wat een mens gelukkig zou maken of het gevoel zou geven dat hij hiermee een zinvol bestaan zou kunnen hebben. Op zich kan deze lijn van redenering verder getrokken worden naar de vergelijking tussen het individu en maatschappij.
Wat als u mening van wat "zinvol leven" is, niet strookt met de mening die de maatschappij erop nahoudt. Moet je je dan aanpassen en jezelf dwingen tevreden te zijn met het maatschappelijk aanvaardbare? En dus gans je leven een persoonlijk zinloos, maar maatschappelijk zinvol leven leiden?
Eén van de elementen die 'rebelse' individualiteit ten midden een maatschappij zou kunnen "rechtvaardigen" is het mensbeeld dat een persoon erop nahoudt. Het is immers veel gemakkelijker om gemotiveerd te worden de wet te breken als je van mening bent dat de maatschappij slecht is, of als de mens zelf op zich intrinsiek 'slecht' is. Of is de mens misschien volgens u "intrinsiek" goed? Dit brengt natuurlijk ook de vraag naarboven van "Wat is goed en slecht?" en deze vragen zijn dan ook volgens mij rechtstreeks verbonden met "wat is zinvol leven?" terwijl het probeert het idee van "leven in illusie" te ontwijken.
Het zou bijvoorbeeld geen zin hebben om jezelf als iets anders voor te doen dan je werkelijk bent. De nood om enige vorm van macht te hebben, uniek te zijn, belangrijk te zijn, beter als een ander te zijn, (op zich niet meteen deugdelijke noden) kan je misschien wel onderdrukken en ontkennen en je daar 'goed' bij voelen. Maar wat als dit een ontkenning is van wat de mens werkelijk is. Wat als al de redenen die mensen aanhalen om iets te doen, slechts een vorm zijn van zelfbedrog en 'zinloze' gewetensbesussing? Zoals een persoon die 10% van zijn maandloon zou afgeven elke maand aan goede doelen, terwijl zijn steun in feite enkel uitgaat van een egoïstische zelfbevrediging à la "kijk ik ben beter dan alle andere mensen, want ik geef meer geld aan goede doelen", terwijl het werkelijk helpen van zijn medemensen slechts op een lagere prioriteit staat, en indien dus het gevoel van "beter" te zijn door behulpzaam te zijn zou verdwijnen ook alle hulp van die persoon zal verdwijnen.
De vraag van "wat is zinvol leven?" ligt volgens mij dus veel dichter bij de vraag "Wat is de mens werkelijk? Intrinsiek goed/Intrinsiek slecht? Wat zijn de universele motivatoren van een mens?" ... Indien blijkt dat de mens slechts een egoïstische machine is, lijkt mij het een vorm van "leven in illusie" om constante "eerbiediging" en "respect (voor de persoon en zijn leven)" te tonen tov mensen waarvoor jezelf geen liefdevolle gevoelens hebt.
Samenvattingslijstje van de vragen:
- Wat is zinvol leven?
- Is het mogelijk een zinloos leven te leiden?
- Is het mogelijk dat er een volledig objectief antwoord bestaat op de vraag "wat is zinvol leven?" ?
- Is de mens intrinsiek "goed" of "slecht"?
Ik persoonlijk lijk een redelijk grote "bezorgdheid" te hebben omtrent het "leven in illusie" concept. Ik zou het niet kunnen verkroppen "goed" te zijn tov een andere mens, terwijl die persoon zijn uiteindelijk doel slechts zou zijn 'profiteren'. Dit lijkt mij nogal sterk weg te houden van de mogelijkheid om personen waar ik geen "connectie" mee voel, enige vorm van behulpzaamheid of medelijden te tonen. Wat daaruit zou volgen dat zinvol leven is voor mij, wordt niet meteen duidelijker, maar het sluit wel het idee uit dat "onbekenden" voor mij daar enige rol in zouden spelen. Daarnaast geloof ik wel dat een mens enige intrinsieke 'goedheid' in zich heeft, maar dan enkel als het om vrienden en familie gaat. Liefde en behulpzaamheid tonen tov die personen lijkt me dan ook iets wat een mens onvoorwaardelijk gelukkig(er) zou maken en zal in ieder geval al wel deel uitmaken van de levenszinvraag. De rest zijn op het moment nog gewoon een hoop
en onbeantwoordbare vragen voor mij. "Love your loved ones. Hate the rest."
Wat is zinvol leven? Een zinvol leven leiden. Dit lijkt nogal sterk op de vraag "wat is de zin van 't leven", maar er zit toch enige nuance op volgens mij. Ik denk dat iedereen er ondertussen wel bij uit is gekomen dat "het leven niet echt een zin heeft of 'iedereen dat voor zichzelf moet uitmaken", maar mijn vraagstelling is enger dan dat. Het gaat hem eerder over hoe je dat in praktijk zou moeten omzetten en waarom? Hoe moet een mens leven zodat zijn leven enige zin heeft.
Vanuit deze vraag te stellen gaat er eveneens een idee aan vooraf dat: Het mogelijk zou zijn een zinloos leven te leiden? Dat brengt ons meteen bij de vraag, wat is zinloos? Een leven waarin niemand u lief heeft gehad? Een leven waarin je niet van luxe hebt kunnen genieten? Een leven die niet "de zin van het leven" volgt? Een leven in illusie dat wel te doen?
De laatste vraag gaat daar eveneens uit dat er een soort van objectieve waarheid zou moeten bestaan. Een antwoord dat niet gebaseerd is op meningen of gevoelens, maar puur op objectieve feiten en vaste universele gegevens. Het woord "illusie" heeft voor mij op zich ook een negatieve ondertoon. Jezelf iets voorliegen zodat je er beter bij voelt. De waarheid negeren. Is het mogelijk dat een volledig universeel objectief antwoord bestaat? Maar wat zou het nut zijn van een dergelijk objectief antwoord als het je niet 'gelukkig' zou maken als mens.
De relevantie van wat het "werkelijke objectieve en juiste" antwoord zou zijn wordt hiermee op zich al ontkracht aangezien het geen enkel nut zou hebben indien het niet strookt met wat een mens gelukkig zou maken of het gevoel zou geven dat hij hiermee een zinvol bestaan zou kunnen hebben. Op zich kan deze lijn van redenering verder getrokken worden naar de vergelijking tussen het individu en maatschappij.
Wat als u mening van wat "zinvol leven" is, niet strookt met de mening die de maatschappij erop nahoudt. Moet je je dan aanpassen en jezelf dwingen tevreden te zijn met het maatschappelijk aanvaardbare? En dus gans je leven een persoonlijk zinloos, maar maatschappelijk zinvol leven leiden?
Eén van de elementen die 'rebelse' individualiteit ten midden een maatschappij zou kunnen "rechtvaardigen" is het mensbeeld dat een persoon erop nahoudt. Het is immers veel gemakkelijker om gemotiveerd te worden de wet te breken als je van mening bent dat de maatschappij slecht is, of als de mens zelf op zich intrinsiek 'slecht' is. Of is de mens misschien volgens u "intrinsiek" goed? Dit brengt natuurlijk ook de vraag naarboven van "Wat is goed en slecht?" en deze vragen zijn dan ook volgens mij rechtstreeks verbonden met "wat is zinvol leven?" terwijl het probeert het idee van "leven in illusie" te ontwijken.
Het zou bijvoorbeeld geen zin hebben om jezelf als iets anders voor te doen dan je werkelijk bent. De nood om enige vorm van macht te hebben, uniek te zijn, belangrijk te zijn, beter als een ander te zijn, (op zich niet meteen deugdelijke noden) kan je misschien wel onderdrukken en ontkennen en je daar 'goed' bij voelen. Maar wat als dit een ontkenning is van wat de mens werkelijk is. Wat als al de redenen die mensen aanhalen om iets te doen, slechts een vorm zijn van zelfbedrog en 'zinloze' gewetensbesussing? Zoals een persoon die 10% van zijn maandloon zou afgeven elke maand aan goede doelen, terwijl zijn steun in feite enkel uitgaat van een egoïstische zelfbevrediging à la "kijk ik ben beter dan alle andere mensen, want ik geef meer geld aan goede doelen", terwijl het werkelijk helpen van zijn medemensen slechts op een lagere prioriteit staat, en indien dus het gevoel van "beter" te zijn door behulpzaam te zijn zou verdwijnen ook alle hulp van die persoon zal verdwijnen.
De vraag van "wat is zinvol leven?" ligt volgens mij dus veel dichter bij de vraag "Wat is de mens werkelijk? Intrinsiek goed/Intrinsiek slecht? Wat zijn de universele motivatoren van een mens?" ... Indien blijkt dat de mens slechts een egoïstische machine is, lijkt mij het een vorm van "leven in illusie" om constante "eerbiediging" en "respect (voor de persoon en zijn leven)" te tonen tov mensen waarvoor jezelf geen liefdevolle gevoelens hebt.
Samenvattingslijstje van de vragen:
- Wat is zinvol leven?
- Is het mogelijk een zinloos leven te leiden?
- Is het mogelijk dat er een volledig objectief antwoord bestaat op de vraag "wat is zinvol leven?" ?
- Is de mens intrinsiek "goed" of "slecht"?
Ik persoonlijk lijk een redelijk grote "bezorgdheid" te hebben omtrent het "leven in illusie" concept. Ik zou het niet kunnen verkroppen "goed" te zijn tov een andere mens, terwijl die persoon zijn uiteindelijk doel slechts zou zijn 'profiteren'. Dit lijkt mij nogal sterk weg te houden van de mogelijkheid om personen waar ik geen "connectie" mee voel, enige vorm van behulpzaamheid of medelijden te tonen. Wat daaruit zou volgen dat zinvol leven is voor mij, wordt niet meteen duidelijker, maar het sluit wel het idee uit dat "onbekenden" voor mij daar enige rol in zouden spelen. Daarnaast geloof ik wel dat een mens enige intrinsieke 'goedheid' in zich heeft, maar dan enkel als het om vrienden en familie gaat. Liefde en behulpzaamheid tonen tov die personen lijkt me dan ook iets wat een mens onvoorwaardelijk gelukkig(er) zou maken en zal in ieder geval al wel deel uitmaken van de levenszinvraag. De rest zijn op het moment nog gewoon een hoop
en onbeantwoordbare vragen voor mij. "Love your loved ones. Hate the rest."
.