Dakantochnie
Legacy Member
...of dat wordt toch beweerd door de reisgids Lonely Planet.
Ikzelf ben geboren in Antwerpen, heb jaren in de binnenstad gewoond (en woon er nu nog altijd een kwartiertje vandaan), ga naar school in Antwerpen, heb familie die zijn stempel gedrukt heeft op de stad, spreek vloeiend plat Antwerps als 't moet, lees elke dag de Gazet van Antwerpen, heb er mijn eerste lief gevonden, hou van Antwerpse Handjes, neem deel aan een heel aantal activiteiten van 't stad, enz...
Ik denk dat ik mijzelf wel een Antwerpenaar mag noemen.
Toch kan ik niet ontkennen dat ik deze morgen mijn koffie wat sneller heb doorgeslikt dan anders toen ik bovenstaand artikel las. Ik erger mij immers regelmatig aan de criminaliteit in mijn stad, de vuile straten, het racisme langs alle kanten en het tekort aan architecturale durf sinds de jaren '60 (en als we dan eens een knap gebouw hebben als het nieuw justitiepaleis dan kunnen we het nog niet eens betalen
).
Door de jaren heen heb ik zowat alle grote steden op aarde een bezoekje gebracht in verschillende continenten, en ik heb meer dan eens gedacht "vanaf dat ik geld heb verhuis ik naar hier".
Niets benadert de charme en de grandeur van Parijs, niets is zo indrukwekkend als New York, niets heeft de schoonheid van Rome, niets heeft de klasse van Londen, niets heeft de melancholie van Berlijn, en zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.
Maar toch, iets wringt er hier serieus als ik dit schrijf. De straatmuzikanten uit de Hoogstraat (die eigenlijk veel te goed zijn om straatmuzikant te zijn), de restaurantjes op de Groenplaats met uithangborden in slecht Engels, het lelijke groene dak van het Sportpaleis, de bouwwerken die nooit afraken (het MAS), de slecht onderhouden metro, de Vlaams Belang militanten die paraderen over de grote markt en je per se een vlag willen geven (desnoods met geweld), de constante rare geuren in de buurten achter de Keyserlei, enz...
Ik moet toegeven dat ik het ergens charmant ben beginnen vinden door de jaren heen. Ik hou er bijna net zoveel van als van onze historische gebouwen, onze modehuizen, onze kleine winkeltjes, onze mooi uitgebouwde haven en ons station van wereldklasse.
Maar is dit nu genoeg om Antwerpen tot must-see te bombarderen?
Of is het misschien omdat ik al zoveel mooie herinneringen heb aan de Scheldestad dat ik ze teveel krediet geef en het ergens wel kan begrijpen?
Go!
Ikzelf ben geboren in Antwerpen, heb jaren in de binnenstad gewoond (en woon er nu nog altijd een kwartiertje vandaan), ga naar school in Antwerpen, heb familie die zijn stempel gedrukt heeft op de stad, spreek vloeiend plat Antwerps als 't moet, lees elke dag de Gazet van Antwerpen, heb er mijn eerste lief gevonden, hou van Antwerpse Handjes, neem deel aan een heel aantal activiteiten van 't stad, enz...
Ik denk dat ik mijzelf wel een Antwerpenaar mag noemen.
Toch kan ik niet ontkennen dat ik deze morgen mijn koffie wat sneller heb doorgeslikt dan anders toen ik bovenstaand artikel las. Ik erger mij immers regelmatig aan de criminaliteit in mijn stad, de vuile straten, het racisme langs alle kanten en het tekort aan architecturale durf sinds de jaren '60 (en als we dan eens een knap gebouw hebben als het nieuw justitiepaleis dan kunnen we het nog niet eens betalen
).Door de jaren heen heb ik zowat alle grote steden op aarde een bezoekje gebracht in verschillende continenten, en ik heb meer dan eens gedacht "vanaf dat ik geld heb verhuis ik naar hier".
Niets benadert de charme en de grandeur van Parijs, niets is zo indrukwekkend als New York, niets heeft de schoonheid van Rome, niets heeft de klasse van Londen, niets heeft de melancholie van Berlijn, en zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.
Maar toch, iets wringt er hier serieus als ik dit schrijf. De straatmuzikanten uit de Hoogstraat (die eigenlijk veel te goed zijn om straatmuzikant te zijn), de restaurantjes op de Groenplaats met uithangborden in slecht Engels, het lelijke groene dak van het Sportpaleis, de bouwwerken die nooit afraken (het MAS), de slecht onderhouden metro, de Vlaams Belang militanten die paraderen over de grote markt en je per se een vlag willen geven (desnoods met geweld
), de constante rare geuren in de buurten achter de Keyserlei, enz...Ik moet toegeven dat ik het ergens charmant ben beginnen vinden door de jaren heen. Ik hou er bijna net zoveel van als van onze historische gebouwen, onze modehuizen, onze kleine winkeltjes, onze mooi uitgebouwde haven en ons station van wereldklasse.
Maar is dit nu genoeg om Antwerpen tot must-see te bombarderen?
Of is het misschien omdat ik al zoveel mooie herinneringen heb aan de Scheldestad dat ik ze teveel krediet geef en het ergens wel kan begrijpen?
Go!
