Archief - De leescirkel boek 1: To kill a mockingbird

To kill a mockingbird van Harper Lee

Enkele vraagjes om de discussie op gang te trekken:
Wat vond je van het boek?
Leukste/minst leuke personage?
Meest memorabele scene?
Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?
Begon je aan dit boek met enige voorkennis?
Vind je dat het boek terecht een klassieker wordt genoemd?

De leescirkel begint aan een nieuw boek 1 januari 2013, maar maak je geen zorgen dit onderwerp zal niet gesloten worden!

Voor alle vragen, opmerkingen, ... omtrent de leescirkel dor niet met de inhoud van dit boek te maken hebben zie hier.

Spoilers zijn toegelaten!

Yay eindelijk een start van de discussie

Als eerste vond ik het boek geweldig, enkel het begin vond ik wat 'traag' gaan. Meer naar het midden toe en het tempo van het boek beter werd vond ik het moeilijk om het boek nog neer te leggen heb er toch echt van genoten.

Als meest memorabele scene vond ik het stuk waarop de mensen het begonnen op te nemen voor de vrouw van de overleden Tom. Het eerste besef van 'the white people' dat er hier toch een ernstige fout begaan is en dat ze dit toch een beetje willen vergoeden door de vrouw verder te helpen.

Na het lezen van dit boek ben ik zeker akkoord met het feit dat ze dit boek een klassieker noemen, en ik vind het ook zeer terecht. Het is een boek dat echt ook een duidelijke boodschap overbrengt, en het feit dat het hier vooral door de ogen van kinderen wordt beschreven laat eigenlijk zien hoe zelfs een kind kan zien dat ze ****** toch wel onrechtvaardig behandelen.

The_Cat zei:

Als eerste vond ik het boek geweldig, enkel het begin vond ik wat 'traag' gaan. Meer naar het midden toe en het tempo van het boek beter werd vond ik het moeilijk om het boek nog neer te leggen heb er toch echt van genoten.

Klik om te vergroten...

Grappig, ik vond het net omgekeerd. Het begin vond ik goed en leuk, toen heb ik ook 9 hoofdstukken in één keer gelezen, omdat ik het niet kon neerleggen. Ik wou weten of ze Boo Radley nu gezien hadden of niet Het middenstuk vond ik dan weer trager, eerst de hele uitleg en de opbouw naar de rechtszaak toe, daar gebeurde niet echt zo heel veel in. Het einde vond ik dan weer te snel gaan

Wat ik wel leuk vond, is dat het boek helemaal niet gegaan is zoals ik dacht dat het zou gaan. Je weet vooraf dat het over een rechtszaak gaat, dus ik verwachtte eigenlijk dat die rechtszaak in het midden van het boek naar voor zou komen (wat ook gebeurde), en dat dat heel lang ging duren om dan aan het eind van het boek het vonnis te lezen. Dat liep dus even anders En toen de rechtszaak ineens gedaan was op 3/4de van het boek en Tom Robinson dan nog dood bleek te zijn ook, was ik even helemaal de weg kwijt, haha. Maar toen dacht ik aan Boo Radley...

Toen ik redelijk in het begin even bladerde om het aantal pagina's te zien, kwam ik ergens op het eind de naam Arthur Radley tegen. Ik dacht dus eigenlijk dat de rechtszaak doorliep tot op het eind van het boek en Radley uiteindelijk de doorslaggevende getuige van de verkrachting ging zijn. Ook niet dus

Het leukste personage vond ik Atticus, zoals velen waarschijnlijk. Niet eens vanwege die hele rechtszaak, maar gewoon de manier zoals hij zijn kinderen opvoed. Toen ik begon aan het boek had ik natuurlijk geen idee hoe de verschillende personages zouden zijn, en Atticus had even goed zo'n typische Southener kunnen zijn die z'n kinderen slaat of zo. Maar dat bleek dus helemaal niet goed te zijn en elke keer was ik eigenlijk wel onder de indruk van de manier waarop hij met ze omgaat. Ook Scout vond ik heel leuk, ze deed me een beetje aan mezelf denken als jong meisje Zo die rare observaties uit de grotemensenwereld, en dat tomboygedoe. Mrs Dubose was dan weer heel indrukwekkend.

De meest memorabele scenes vond ik die in het begin, waarbij ze contact zoeken met Boo Radley en steeds maar nieuwe manieren uitvinden en waar het soms heel spannend is. De stukken met Boo Radley vond ik eigenlijk het leukste, die hele rechtszaak vond ik minder interessant (vooral omdat ik wel een vermoeden had dat hij nooit vrijgesproken zou worden).

Ik had wel nog een vraagje. Op het eind van hoofdstuk 13, op pagina 148 staat een zin die ik niet zo goed snap. Dat is net nadat die tante bij hen komt wonen geloof ik, en Atticus eerst zich gedraagt zoals die tante (wat de kinderen bang maakt) en dan weer gewoon zichzelf is.

Dan heb je dit stuk:

As Jem and I stared, the door opened again and Atticus peered around. His eyebrows were raised, his glasses had slipped. 'Get more like cousin Joshua every day, don't I? Do you think I'll end up costing the family five hundred dollars?'
I know now what he was trying to do, but Atticus was only a man. It takes a woman to do that kind of work.

Klik om te vergroten...

Maar... What was he trying to do? Mijn gok is hen aan het lachen maken (na het serieuze gesprek) zodat ze weer een beetje meer op hen gemak zijn, maar het wordt zo gewichtig behandeld. Atticus doet niks anders dan hen op hun gemak stellen dus waarom zou hij het nu ineens niet meer kunnen? Of gaat dit ergens anders over?

glashelder zei:

Ik had wel nog een vraagje. Op het eind van hoofdstuk 13, op pagina 148 staat een zin die ik niet zo goed snap. Dat is net nadat die tante bij hen komt wonen geloof ik, en Atticus eerst zich gedraagt zoals die tante (wat de kinderen bang maakt) en dan weer gewoon zichzelf is.

Dan heb je dit stuk:


Maar... What was he trying to do? Mijn gok is hen aan het lachen maken (na het serieuze gesprek) zodat ze weer een beetje meer op hen gemak zijn, maar het wordt zo gewichtig behandeld. Atticus doet niks anders dan hen op hun gemak stellen dus waarom zou hij het nu ineens niet meer kunnen? Of gaat dit ergens anders over?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat hij hen probeerde te kalmeren over het feit van de hele affaire met die tante, dat ze bang zouden hebben dat Atticus zou veranderen of gek zou worden.

Ik denk dat ze hierbij bedoelde dat eerder een mama's werkje is om kinderen op die manier kalm te krijgen dan dat het een werk is voor de papa

The_Cat zei:

Ik denk dat ze hierbij bedoelde dat eerder een mama's werkje is om kinderen op die manier kalm te krijgen dan dat het een werk is voor de papa

Klik om te vergroten...

Mja, maar het hele boek lang doet hij dat eigenlijk heel goed Zelfs met ergere situaties dan die tante.

glashelder zei:

Mja, maar het hele boek lang doet hij dat eigenlijk heel goed Zelfs met ergere situaties dan die tante.

Klik om te vergroten...

Ja dat wel, maar als ze denken dat hij zijn verstand aan het verliezen is (zoals die verwijzing naar die ander familielid) hoe kan hij hun dan nog op hun gemak stellen? of dat was toch mijn gedachtegang

Uitgelezen

Ik vond het een zeer goed boek, de titel 'klassieker' zeker waard. Wegens tijdsgebrek heb ik het niet in één zucht kunnen uitlezen, maar elk moment dat ik kon, had ik het boek toch in m'n handen om verder te lezen.

Het leukste personage vond ik Scout zelf. Hoe ze alles wat gebeurde bekeek, en in feite alles wel enigszins snapte, toch met onschuldigheid en naïviteit.

Een scene die mij is bijgebleven is er één die eigenlijk niet de algemene verhaallijn beïnvloedt. Namelijk de scene waarin Jem en Scout een sneeuwman maken. De bedrijvigheid, hoe ze zorgvuldig met de sneeuw omgaan in hun eigen tuin, en dan extra sneeuw gaan halen bij Maudie, vond ik mooi beschreven.

Het citaat van Truman Capote die op de achterzijde van mijn boek staat beschrijft het boek op een manier waarin ik me volledig kan vinden:
"Someone rare has written this fine novel, a writer with the liveliest sense of life and the warmest, most authentic humour. A touching book; and so funny, so likeable."

Ook uitgelezen had echt geen idee wat ik er van kon verwachten had nog nooit van dit boek gehoord.

Misschien jammer ik in engels heb gelezen ik denk ik sommige uitspraken heb gemist (ben me engels zelf beetje aan het opkrikken zeer slecht momenteel)

Boek las vlot hoewel ik toch maar hoofdstuk per hoofdstuk heb gelezen tenzij het deel over de rechtszaak (altijd al boeiend gevonden) in begin zat ik me echt af te vragen in welke tijd zit ik hier en waar (cultuur) nuja op einde is het wel duidelijk. mooi om te zien hoe mensen toen nog dachten echt totaal anders dan nu. En wat voor zieke mensen er rondlopen in de wereld.

De personages, welke leukse moeilijk is hebben allemaal hun ding en eigenlijk puur alledaagse typekes was het leuk maakt om te lezen omdat je echt kunt inleven hoe die mensen zijn, ja natuurlijk is scout de leukste omdat je daar haar ogen alles ziet wat ik wel mooi vond, hoe denkt een kind over de wereld en waarom gedragen volwassen zich zo raar tegenover andere mensen. En vooral dan ook dat ieder familie zijn eigen gang van doen heeft echt kan me het volledig voorstellen.

Scene ? De rechtszaak eigenlijk vooral hoe Jem er zo in gelooft maar Atticus het wel beter weet hoe het gaat lopen en vooral ook erachter hoe de mensen zich toch normaal kunne verdragen (echt aparte scene is misschien wel het allerlaatste wanneer ze op Boo radley trap staat en ziet hoe alles is vanuit zijn oogpunt.)

Ik heb te weinig ervaring om het te weten of het een klassieker is of niet, in al de boeken ik al gelezen heb ik maar 1 die ik echt vond waarom heb ik dit gelezen, ik ben gewoon snel tevreden of heb echt een goed inleefvermogen, er zijn verhalen de me meer meeslepen maar gewoon hoe het is geschreven vanuit scout haar oogpunt vond ik al geweldig om te lezen. En ook hoe ik het geweldig zou vinden in een andere tijd precies of iedereen daar klaar staat om elkaar te helpen (zoals die brand of dolle hond) direct iedereen waarschuwen zoiets vindt ik dus schitterend.

Vandaag uitgelezen. Het boek is terecht een klassieker lijkt me.

Ik vond het heel interessant om een boek te lezen dat zich afspeelt in deze tijdsperiode. Een periode waar ik eigenlijk nog maar weinig over gehoord heb.

De rechtszaak was heel boeiend. Maar Dolphus Raymond was voor mij het meest intrigerende (samen met Boo Radley..). Hoe hij aan Scout uitlegt dat je soms jezelf moet voordoen als iemand of iets dat je niet bent (zoals met zijn cola/whisky) vond ik geweldig. Het bittere realisme was gewoon voelbaar.

Raukaris zei:

Ik vond het heel interessant om een boek te lezen dat zich afspeelt in deze tijdsperiode. Een periode waar ik eigenlijk nog maar weinig over gehoord heb.

Klik om te vergroten...

Eerder een tijdsperiode waar ik amper nog iets van gelezen heb buiten het feit dat ik dit ooit eens besproken heb in muziekgeschiedenis is het eigenlijk voor de rest weinig ergens aan bod gekomen bij mij.

Het was eigenlijk triest om te zien dat die ***** gewoonweg veroordeelt zou worden gewoon omdat hij een ***** was, ook al toonde het bewijs aan dat hij onschuldig was. Triest eigenlijk om te bedenken dat het ooit zo effectief moet gegaan hebben.

The_Cat zei:

Eerder een tijdsperiode waar ik amper nog iets van gelezen heb buiten het feit dat ik dit ooit eens besproken heb in muziekgeschiedenis is het eigenlijk voor de rest weinig ergens aan bod gekomen bij mij.

Het was eigenlijk triest om te zien dat die ***** gewoonweg veroordeelt zou worden gewoon omdat hij een ***** was, ook al toonde het bewijs aan dat hij onschuldig was. Triest eigenlijk om te bedenken dat het ooit zo effectief moet gegaan hebben.

Klik om te vergroten...

Wel ook mooi om te zien hoe de mensen die verder stonden op dit gebied zichzelf ook tonen. De rechter vond ik ook wel een goed personage.

Uitgelezen .

Wat vond je van het boek?
Boek op zich vond ik in het begin wat moeilijk om te lezen. In die mate dat het lastig was om mijn gedachten erbij te houden. Ik vond het wat lastig dat ik geen concrete beschrijving had van hoe het stadje eruit zag, waardoor ik geen beeld kon scheppen. Vanaf het midden heeft het boek mij dan wel stevig in de greep gehad en naar het einde toe was het zelfs moeilijk om het boek uit handen te leggen. Al bij al een goed boek, maar ik vind dat er dingen instaan die eigenlijk totaal niet met het boek te maken hebben (refereer naar het begin van het boek).

Leukste/minst leuke personage?
Leukste: Twijfel tussen Scout en Atticus. Scout omdat het vanuit een kinderachtig perspectief bekeken wordt en je zo ook eens wordt herinnerd aan je eigen visie op de wereld toen je nog zo naïef was. Ik vond het leuk om te lezen welke evolutie ze doorgaat naar het einde van het boek toe.
Minst leuke personage was die tante, vond ik. Ik wist niet goed hoe ze nu tegenover 'colored people' stond. In 't begin gewoon irritant omdat ze volgens de maatschappelijke waarden en normen wou leven, en dit wou opdringen bij Scout.

Meest memorabele scene?
De rechtzaak op zich.

Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?

De citaat die Atticus aanhaalt in de rechtzaal: p273.
Begon je aan dit boek met enige voorkennis?
Nee.
Vind je dat het boek terecht een klassieker wordt genoemd?
Twijfels erover, waarom kan ik niet echt verduidelijken . Mocht ik er nog opkomen pas ik mijn post wel aan .

Heb het nog niet volledig uit, maar ik wil alvast wel mijn ei kwijt over een personage dat precies minder wordt gewaardeerd of waarover niet zoveel wordt geschreven. Ik ben nogal bezig met toneel/impro en heb daardoor wel een smaak ontwikkeld voor kleurrijke personages met een duister kantje.

Leukste personage: zonder enige twijfel Dolphus Raymond. Hij doet dienst als de Mephistopheles-figuur van dit verhaal. Een soort speelse incarnatie van de Duivel en alles wat slecht en zondig is. Natuurlijk doet Boo Radley eerder letterlijk dienst als de vleesgeworden Satan en Het Kwade, maar Dolphus is anders: hij is de verpersoonlijking van zondigheid en dus seks. Het feit dat hij kinderen heeft met een zwarte vrouw en graag optrekt met de "negroes" komt eerst over als ongelooflijk zondig, maar dan komt de onthulling dat hij eigenlijk totaal geen zondig leven leidt.

Personages als hij zijn heel typisch voor die literatuur die spreekt voor de ontvoogding. Zij die ervoor kiezen om buiten de maatschappij te staan, worden meestal verafschuwd door de rest van de samenleving. Dat terwijl ze vaak deugdzamer zijn dan al de rest samen, die geen stap verder kunnen zetten door hun archaïsche normen en waarden. Dolphus is een personage dat zich van de verstikkende atmosfeer heeft kunnen losrukken. Hij alleen al maakt dit boek de perfecte inluider van een decennium dat wel erg hard de nadruk zou leggen op gelijkheid tussen mensen en "peace, love and understanding".

Vorige week dit boek uitgelezen, maar had hier nog geen bevindingen gepost. Voordat ik aan het boek begon, wist ik dat het over een rechtszaak rond een verkrachting ging. Ik was dus wel verbaasd dat er maar weinig over de eigenlijke rechtszaak ging.

De mysterie rond Boo, iets waar nooit veel opheldering rond gekomen is, is leuk, maar ik had er graag meer van geweten Verder vond ik Scout een interessante keuze als verteller van het verhaal, maar ik vraag me wel af in welke mate het een ander boek geweest zou zijn indien pakweg Jem het verhaal vertelde.

Wat vond je van het boek?
Erg goed. Een heldere schrijfstijl waardoor het vlot wegleest en een realistisch plot waardoor je niet met een gevoel van ongeloofwaardigheid zit achteraf.

Leukste/minst leuke personage?
Leukste personages zijn voor mij Scout, Atticus, Dill en Miss Maudie.

Scout omdat haar kinderlijke naïviteit sympathie bij me opwekt en de manier waarop ze ontdekt hoe de grote mensen-wereld in elkaar zit en hoe ze met die ontnuchtering omgaat enorm herkenbaar is.

Atticus... Well duh.

Dill vond ik in het begin van het verhaal een irritant personage maar het moment dat hij begon te wenen tijdens die rechtszaak. Altijd leuk om personages in een verhaal te vinden die je nog kunnen verrassen.

Miss Maudie omdat ze een van de weinige mensen in dat dorpje was zonder vooroordelen. Ze was altijd eerlijk en sloeg nooit een belerend toontje aan tegenover Scout en Jem zoals de andere volwassenen wel deden.


Het personage dat ik het minst kon verdragen was Miss Stephanie. Van wat ik kon afleiden uit het boek is ze een persoon die ik in het echt ook niet zou mogen. Een roddeltante eerste klas, als een van de eerste op post als er iets sensationeels gebeurt, ... Very unlikable.


Meest memorabele scene?
Ik vond heel veel scènes memorabel. Oa de rechtszaak, wanneer Calpurnia de kinderen meeneemt naar 'haar' kerk, wanneer Scout en Dill ontdekken dat Dolphus Raymond slechts een rolletje speelt, ...


Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?





Begon je aan dit boek met enige voorkennis?
Ja, ik had de film al gezien met Peck. Aanrader!

Vind je dat het boek terecht een klassieker wordt genoemd?
Ja. Een blanke vrouw die een boek schrijft met als hoofdthema racisme in een tijdsgeest die minder aanvaardend was dan nu is toch wel bewonderenswaardig. Dat het boek en de thema's die het behandelt nog steeds relevant zijn maakt het, in mijn ogen, een terechte klassieker.

Wat vond je van het boek?

Ik vond het een goed boek, zonder meer. Ik heb het graag uitgelezen, maar het heeft geen al te grote indruk op mij nagelaten.

Leukste/minst leuke personage?

Leukste: scout
Minst leuk: den Bob

Meest memorabele scene?

Scene met Mr. Raymond.

Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?

Had I ever harbored the mystical notions about mountains that seem to obsess lawyers and judges, Aunt Alexandra would have been analogous to Mt. Everest: throughout my early life, she was cold and there


"People in their right minds never take pride in their talents" said Miss Maudie


I wanted you to see something about her—I wanted you to see what real courage is, instead of getting the idea that courage is a man with a gun in his hand. It’s when you know you’re licked before you begin but you begin anyway and you see it through no matter what. You rarely win, but sometimes you do. Mrs. Dubose won, all ninety-eight pounds of her. According to her views, she died beholden to nothing and nobody. She was the bravest person I ever knew.”


Cry about the simple hell people give other- without even thinking. Cry about the hell white people give colored folks, without even stopping to think that they're people, too,


"He told me havin' a gun around's an invitation to somebody to shoot you"


“No, everybody's gotta learn, nobody's born knowin'. That Walter's as smart as he can be, he just gets held back sometimes because he has to stay out and help his daddy. Nothin's wrong with him. Naw, Jem, I think there's just one kind of folks. Folks.


Begon je aan dit boek met enige voorkennis?

Geen enkele voorkennis.

Vind je dat het boek terecht een klassieker wordt genoemd?

Ik vond het een goed boek, maar het is imo geen klassieker.

Fides zei:

Ik vond het een goed boek, maar het is imo geen klassieker.

Klik om te vergroten...

Wat is voor jou wel een klassieker?

Wat vond je van het boek?
Dit is normaal niet echt het genre dat ik uit mezelf zou lezen, maar ik ben zeker en vast positief verrast. De heldere schrijfstijl, de uitwerking van de personages en de realistische verhaallijn hebben mij zeker en vast kunnen bekoren. Niet echt veel verrassende wendingen, maar dit heeft mij totaal niet gestoord.


Leukste/minst leuke personage?
Atticus vormt toch wel de rode draad door dit verhaal voor mij. Hoe hij de kinderen bijstuurt en hen op die manier vaak zelf het leven laat ontdekken. In die tijd redelijk not-done lijkt me, zelfs de dag van vandaag niet vanzelfsprekend.
De tante, Stephanie (is dit juist? heb het boek niet bij me) is voor mij op die manier het minst leuke personage. Ze is, uitgezonderd misschien ergens op het laatste, de tegenpool van Atticus. Zij streeft ernaar dat de kinderen worden opgevoed in het stereotype dat hun leefwereld verwacht, ongeacht hun geluk en eigen wensen.

Meest memorabele scene?
Zo'n moeilijke keuze. Misschien wel de hele rechtzaak aangezien ik het boek moeilijk kon wegleggen tijdens die hoofdstukken. Ook het hele Boo Radley-raadsel in het begin vond ik fantastisch.

Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?
Er zijn er wel wat, maar ik denk dat de belangrijksten hierboven al wel eens vermeld zijn.

Begon je aan dit boek met enige voorkennis?
Niet echt, ik wist dat het over een rechtzaak van een kleurling ging in de jaren '30 in de VS, maar daar stopte mijn voorkennis.

Vind je dat het boek terecht een klassieker wordt genoemd?
Zeker en vast! Het behandeld thema's die zelfs vandaag, 50 jaar later, nog brandend actueel genoemd kunnen worden. Dat dit vanuit het standpunt van onbevooroordeelde kinderen gebeurt, maakt het allemaal een stuk geloofwaardiger.


Ik had hier echt een fameus lang stuk kunnen neerschrijven over dit boek, ik heb het wat ingekort, don't shoot me als ik belangrijke dingen vergeten ben!

Wat vond je van het boek?
Het boek is goed aangrijpend en meeslepend. Je kunt je goed inleven in de wereld van Scout. Het verloop was wisselend, in begin opbouwend en op het einde mooi open afgesloten. Vaak spannend, 's nachts in het donker bij de boom...
Ook het besef dat Tom Robinson eigenlijk de Mockingbird is waarbij het een zonde is om hem dood te schieten.
Leukste/minst leuke personage?
Calpurnia was goed , atticus als de papa.
Minder leuk Aunt ..., zo wat bazig over Scout, ma tegen het einde van het boek had ze zich wat aangepast.
Meest memorabele scene?
Het plot op het einde, van na het schoolfeest naar huis door het donker,...
Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?
Atticus zijn verhaal over de mockingbird
Calpurnia over het verschil tussen kleurlingen en blanken
Begon je aan dit boek met enige voorkennis?
Nope, enkel dat het een klassieker was.
Vind je dat het boek terecht een klassieker wordt genoemd?
Jep dat mag het zeker, zo hoe het verwoord is. Mooi

goingfor2nd zei:

Leukste/minst leuke personage?
Atticus vormt toch wel de rode draad door dit verhaal voor mij. Hoe hij de kinderen bijstuurt en hen op die manier vaak zelf het leven laat ontdekken. In die tijd redelijk not-done lijkt me, zelfs de dag van vandaag niet vanzelfsprekend.
De tante, Stephanie (is dit juist? heb het boek niet bij me) is voor mij op die manier het minst leuke personage. Ze is, uitgezonderd misschien ergens op het laatste, de tegenpool van Atticus. Zij streeft ernaar dat de kinderen worden opgevoed in het stereotype dat hun leefwereld verwacht, ongeacht hun geluk en eigen wensen.

Klik om te vergroten...

De tante vond ik een zeer sterk personage, er zijn slechts een paar momenten waar je echt een goed beeld kan vormen van haar ideeën en waarden en dat paste voor mij perfect in de rode draad van het hele verhaal. Een soort van persoonlijking van de tijdsgeest, ik weet niet of iemand anders dat ook vond?

Wat vond je van het boek?
Het was een goed boek, al vond ik het einde nogal raar. Dat stuk moet ik toch eens opnieuw lezen, want die dronkaard met dat mes veroorzaakte wat verwarring.
Leukste/minst leuke personage?
De verteller, Scout, vond ik het leukste personage; de manier waarop ze dingen beschreef vanuit haar oogpunt was bij momenten echt fantastisch.
Meest memorabele scene?
Het theekransje was toch voor mij de meest memorabele scene, Maudie haar vlijmscherp zinnetje was hilarisch. De scene waar Atticus de gevangene beschermde was ook een prachtige scene.
Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?
"heady brews" leuk woord
Begon je aan dit boek met enige voorkennis?
Zonder voorkennis, al wist ik dat het een bekend boek was.
Vind je dat het boek terecht een klassieker wordt genoemd?
Ik denk het wel, de problemen die de auteur aankaart zijn vandaag nog altijd relevant als 80 jaar geleden en dit in combinatie met de manier waarop het geschreven is maakt het wel tot een klassieker.