Archief - De leescirkel boek 1: To kill a mockingbird

Kandul zei:

De tante vond ik een zeer sterk personage, er zijn slechts een paar momenten waar je echt een goed beeld kan vormen van haar ideeën en waarden en dat paste voor mij perfect in de rode draad van het hele verhaal. Een soort van persoonlijking van de tijdsgeest, ik weet niet of iemand anders dat ook vond?

Klik om te vergroten...

Ik ga volledig akkoord met je dat het een zeer sterk personage is en dat je ze slechts op een paar momenten kan doorgronden. Gewoon door de rol die ze speelt, is ze voor mij één van de minst "likable" personages in het boek.

Gisteren in bad uitgelezen. Niet veel aan toe te voegen, al vraag ik me hard af wat de reactie van wit amerika was toen ze het boek lazen toen het uitkwam. er was toen nog veel (direct) racisme...

later nog eens wat meer lezen over de auteur, lijkt me wel interessant om haar achtergrond beter te leren kennen

JPV zei:

Gisteren in bad uitgelezen. Niet veel aan toe te voegen, al vraag ik me hard af wat de reactie van wit amerika was toen ze het boek lazen toen het uitkwam. er was toen nog veel (direct) racisme...

later nog eens wat meer lezen over de auteur, lijkt me wel interessant om haar achtergrond beter te leren kennen

Klik om te vergroten...

Het boek werd voor zover ik weet helemaal niet om die reden bekritiseerd(toch niet openbaar). Wit Amerika was grote fan, en het boek heeft ook een betrekkelijk significante impact gehad op de civil rights beweging. Het is op het perfecte moment uitgekomen daarvoor. Ik zou het boek niet gedurfd noemen, daarvoor was dit absoluut niet controversieel genoeg meer in die tijd. Voor zoiets moet je bij Uncle Tom's Cabin zijn; dat was pas een statement. De twee boeken zijn wel wat te vergelijken, al is Uncle Tom's Cabin in sterker vind ik(zeker qua impact; het was één van de aanleidingen voor de burgeroorlog, zegt men dikwijls)
Er waren wel veel scholen die To Kill A Mockingbird weerden, maar dat was door de taal en doordat er verkrachting in voorkwam.

Het was eerder zwart Amerika dat minder met het boek gediend was, vooral door de stereotiepe afbeelding van de zwarten die erin voorkomen( veel van die stereotiepen zijn trouwens het leven ingeroepen door Uncle Tom's Cabin)

Heb 'm gisteren uiteindelijk ook nog uit kunnen lezen... Een dagje "te laat", maar goed
Ik heb redelijk gemengde gevoelens tegenover dit boek, en dan heb ik het niet over het thema ervan.

Een groot deel van het boek ging véél te traag naar mijn zin; van de 270 blz zijn er in het begin 3/5 enkel en alleen aan karakterontwikkeling besteed. Dat is net hét sterke punt van het boek, maar ik vond het moeilijk om mij door die eerste 150blz te 'slepen'. Misschien dat veel dingen een pak relevanter lijken bij herlezen van het boek, maar voor een eerste lezing had ik regelmatig problemen om de aandacht er bij te houden. Na het midden van het boek, begon het verhaal pas écht en werd mijn aandacht verscherpt.

Voor ik in het boek begon, had ik al een paar posts gelezen. Ik was er, zoals de meesten hier, van op de hoogte dat het over een rechtszaak draaide, en ook dat die pas ergens middenin het boek aan bod kwam. Door die info had ik een beetje de verwachting dat de tweede helft van het boek effectief om die zaak zou draaien, maar dat idee werd al snel weerlegd. Er wordt eigenlijk 'amper' aandacht gegeven aan de gebeurtenissen in de rechtbank op zich, maar alles draait (nog steeds) puur om karakteronwikkeling bij de hoofdpersonages...

De karakters worden zeer sterk neergezet, met een grote diversiteit en dikwijls overduidelijk contrast. Atticus is inderdaad een zeer intrigerend personage, samen met Jem - in mijn ogen een mini-Atticus die zijn weg nog aan het zoeken was. Wat ik wel een tikkeltje overdreven vond, was hoe Jem en Scout continu zo 'wijs' en 'begrijpend' neergezet werden; ongezien voor hun leeftijd. Kinderen blijven kinderen; ze zijn benieuwd en leergierig, maar er zijn denk ik amper kinderen die het leven ZO genuanceerd aankijken en evalueren. Cal mocht voor mij iets meer aan bod komen, het stukje van de kerk en de gospels was wel leuk. Ik had ook meer willen lezen over de sheriff; de gebeurtenissen op het einde vond ik een beetje moeilijk te plaatsen bij hem, maar zijn karakter leek me wel interessant.

Soit, dat onzen Tom zo snel de pijp aan Maarten ging geven, zag ik niet aankomen Ik was een beetje bang dat het boek daarna weer zou wegzakken, dat het gewoon nog een heleboel moraliserend en belerend gelul zou zijn, in combinatie met nog meer 'Boo'-raadsels. De laatste 2/5 van het boek draaien echter volledig om het verhaal, met een paar leuke wendingen. Dat is hetgene wat het boek voor mij helemaal gered heeft. Ik zie wel in dat de ontwikkeling van de hoofdpersonages een absolute noodzaak is in dit soort boek, maar had het daarbij gebleven, vond ik het toch een gigantisch overroepen flop.

Waar ik niet akkoord mee ben, is dat het thema van dit boek nog zo 'brandend' actueel is. Het is schrijnend dat het ooit zo gezeten heeft, en racisme is van alle tijden. Maar de tijd en de vorm van rascisme die in het boek wordt neergezet, is hier lang gepasseerd. Naar mijn idee zijn we naar een totaal andere vorm geevolueerd. Maar het is waarschijnlijk beter om het hier gewoon over het boek te hebben ipv daarover te beginnen discussieren

Al bij al vond ik het wel een leuk boek, maar de eerste helft had voor mij anders of compacter gemogen. Het ging helemaal niet zo vlot als ik verwacht of gewild had. Ik heb hem in het EN gelezen, en daar wil ik ook nog iets over kwijt: mijn EN is redelijk goed, maar ik heb nog nooit zoveel woorden opgezocht als in dit boek (voornamelijk oudere woorden die in onbruik zijn geraakt, vermoed ik). Ik vond het wel leuk om dat taalgebruik te ervaren, maar ik vermoed dat er weinig woordenschat zal blijven hangen. Mensen die minder goed EN spreken, zullen waarschijnlijk regelmatig moeite gehad hebben met het begrijpen van het neergepende 'hillbilly' taalgebruik? Je moet echt al een redelijk lexixon hebben om daar iets van te maken, door de fonetische schrijfwijze kan je er immers niets van opzoeken.

Tot slot nog enkele quotes die ik wel leuk vond:

When enough years had gone by to enable us to look back on them, we sometimes discussed the events leading to his accident. I maintain that the Ewells started it all, but Jem, who was four years my senior, said it started long before that.

Klik om te vergroten...

(op de eerste pagina)

After my bout with Cecil Jacobs when I committed myself to a policy of cowardice, word got around that Scout Finch wouldn’t fight any more, her daddy wouldn’t let her. This was not entirely correct: I wouldn’t fight publicly for Atticus, but the family was private ground. I would fight anyone from a third cousin upwards tooth and nail. Francis Hancock, for example, knew that.

Klik om te vergroten...

(schattig en hilarisch tegelijkertijd)

Dill said Helen said, “‘evenin’, Mr. Finch, won’t you have a seat?” But she didn’t say any more. Neither did Atticus. “Scout,” said Dill, “she just fell down in the dirt. Just fell down in the dirt, like a giant with a big foot just came along and stepped on her. Just ump—” Dill’s fat foot hit the ground. “Like you’d step on an ant.”

Klik om te vergroten...

(als ze de vrouw van Tom op de hoogte gaan brengen van zijn dood)

Atticus looked like he needed cheering up. I ran to him and hugged him and kissed him with all my might. “Yes sir, I understand,” I reassured him. “Mr. Tate was right.”
Atticus disengaged himself and looked at me. “What do you mean?”
“Well, it’d be sort of like shootin‘ a mockingbird, wouldn’t it?”

Klik om te vergroten...

(ohh)

Gonzo zei:

Waar ik niet akkoord mee ben, is dat het thema van dit boek nog zo 'brandend' actueel is. Het is schrijnend dat het ooit zo gezeten heeft, en racisme is van alle tijden. Maar de tijd en de vorm van rascisme die in het boek wordt neergezet, is hier lang gepasseerd. Naar mijn idee zijn we naar een totaal andere vorm geevolueerd. Maar het is waarschijnlijk beter om het hier gewoon over het boek te hebben ipv daarover te beginnen discussieren

Klik om te vergroten...

Bwah, WIJ als in over de plas hebben natuurlijk ook wel onze portie racisme gehad maar deze vorm van racisme is nu nog steeds aanwezig hoor, vooral in het zuiden van de USA. Er zijn nog steeds zwarte mannen die opgesloten zijn en/of wachten op de doodstraf terwijl ze eigenlijk onschuldig zijn maar gewoon de 'verkeerde' kleur hebben. Het is misschien niet meer zo in your face als in het boek maar je moet de cijfers er eens op naslaan: hoeveel onschuldige zwarte mannen in de USA ter dood veroordeeld zijn tegenover onschuldige blanke mannen.

Gonzo zei:

Al bij al vond ik het wel een leuk boek, maar de eerste helft had voor mij anders of compacter gemogen. Het ging helemaal niet zo vlot als ik verwacht of gewild had. Ik heb hem in het EN gelezen, en daar wil ik ook nog iets over kwijt: mijn EN is redelijk goed, maar ik heb nog nooit zoveel woorden opgezocht als in dit boek (voornamelijk oudere woorden die in onbruik zijn geraakt, vermoed ik). Ik vond het wel leuk om dat taalgebruik te ervaren, maar ik vermoed dat er weinig woordenschat zal blijven hangen. Mensen die minder goed EN spreken, zullen waarschijnlijk regelmatig moeite gehad hebben met het begrijpen van het neergepende 'hillbilly' taalgebruik? Je moet echt al een redelijk lexixon hebben om daar iets van te maken, door de fonetische schrijfwijze kan je er immers niets van opzoeken.

Klik om te vergroten...

Dat vond ik eigenlijk ook wel irritant Vaak moest ik bepaalde zinnen 2maal lezen voordat ik eigenlijk doorhad waar dat de zin op sloeg. Het zorgde ergens wel voor een authentieke sfeer, maar ik vond het vaak ook irritant Ik denk dat als ze dat hillbilly gedoe er uit hadden gelaten hij op bepaalde stukken toch een beetje vlotter had gelezen

Gatsby zei:

Bwah, WIJ als in over de plas hebben natuurlijk ook wel onze portie racisme gehad maar deze vorm van racisme is nu nog steeds aanwezig hoor, vooral in het zuiden van de USA. Er zijn nog steeds zwarte mannen die opgesloten zijn en/of wachten op de doodstraf terwijl ze eigenlijk onschuldig zijn maar gewoon de 'verkeerde' kleur hebben. Het is misschien niet meer zo in your face als in het boek maar je moet de cijfers er eens op naslaan: hoeveel onschuldige zwarte mannen in de USA ter dood veroordeeld zijn tegenover onschuldige blanke mannen.

Klik om te vergroten...

Inderdaad. Niet brandend actueel zoals in de letterlijke zin van het boek, maar wel in de geest van het boek. Hoe vaak gebeurt het hier wel niet dat er een inbraak of diefstal plaatsvindt en dat er door een heleboel mensen gezegd wordt van "'t zal wel weer ne Marokkaan geweest zijn". Hoe je het ook draait of keert, veel mensen van hier kijken nog steeds neer op Turken, Marokkanen, Oost-blokkers, ...

goingfor2nd zei:

Inderdaad. Niet brandend actueel zoals in de letterlijke zin van het boek, maar wel in de geest van het boek. Hoe vaak gebeurt het hier wel niet dat er een inbraak of diefstal plaatsvindt en dat er door een heleboel mensen gezegd wordt van "'t zal wel weer ne Marokkaan geweest zijn". Hoe je het ook draait of keert, veel mensen van hier kijken nog steeds neer op Turken, Marokkanen, Oost-blokkers, ...

Klik om te vergroten...

Het was inderdaad eerder het wantrouwen en het "onderhuidse" racisme waar ik op doelde, dit soort racisme ontneemt nog zeer veel mensen een hoop kansen.

Het taalgebruik in het boek stoorde me niet echt. Kwam dat hillbilly-Engels zo vaak voor?

Kandul zei:

Het taalgebruik in het boek stoorde me niet echt. Kwam dat hillbilly-Engels zo vaak voor?

Klik om te vergroten...

Kwam wel redelijk vaak voor in de dialogen. Mij persoonlijk stoorde het totaal niet, het hielp een beetje de sfeer te creëren van de plaats en tijdsgeest waarin we ons bevonden.

Ik vond het ook niet storen en eerder helpen bij het creëren van de sfeer. Ik verstond het niet allemaal, maar kon het wel afleiden uit de context of zocht het achteraf op. Het is niet dat ik er helemaal niks meer van verstond.

En ja, dat soort racisme is er nog hoor. Maar dan niet luidop zoals toen, nu is het binnen de familie en bekenden dat zo'n dingen gezegd worden. Het discours is wel veranderd dus (het is niet meer aanvaardbaar).

Alle, 'k ben content dat er toch nog iets van discussie losgemaakt is

goingfor2nd zei:

Kwam wel redelijk vaak voor in de dialogen. Mij persoonlijk stoorde het totaal niet, het hielp een beetje de sfeer te creëren van de plaats en tijdsgeest waarin we ons bevonden.

Klik om te vergroten...

Zeker akkoord dat het hielp om sfeer te scheppen (en vooroordelen te kweken over personages). Mij stoorde het niet enorm, en uiteindelijk had ik ook geen probleem om alles te snappen, maar soms vond ik het een beetje overbodig en moest ik toch eens goed kijken om er wat van te [kunnen] maken

goingfor2nd zei:

Inderdaad. Niet brandend actueel zoals in de letterlijke zin van het boek, maar wel in de geest van het boek. Hoe vaak gebeurt het hier wel niet dat er een inbraak of diefstal plaatsvindt en dat er door een heleboel mensen gezegd wordt van "'t zal wel weer ne Marokkaan geweest zijn". Hoe je het ook draait of keert, veel mensen van hier kijken nog steeds neer op Turken, Marokkanen, Oost-blokkers, ...

Klik om te vergroten...

Dat soort vooroordelen heeft ook zijn oorzaak hé. En dat is ook exact wat ik bedoelde; vroeger waren ze bij definitie allemaal minderwaardig en kregen ze gewoon geen kansen. Nu is het in mijn ogen eerder zo dat de meeste wel kansen krijgen (in de 'beschaafde' landen iig), maar dat er een hoop vooroordelen gekweekt worden doordat een minderheid het verpest voor de rest. In die zin vind ik de vorm van racisme in het boek, niet meer relevant. De uitzonderingen bevestigen de regel uiteraard. Het zal altijd blijven bestaan, in alle mogelijke vormen - maar er heeft zich toch een onmiskenbare, sterke evolutie voorgedaan.

Of misschien zie ik het gewoon fout omdat ik er zelf niks van merk, terwijl ik toch in een zeer multicultureel bedrijf werk

Gonzo zei:

Zeker akkoord dat het hielp om sfeer te scheppen (en vooroordelen te kweken over personages). Mij stoorde het niet enorm, en uiteindelijk had ik ook geen probleem om alles te snappen, maar soms vond ik het een beetje overbodig en moest ik toch eens goed kijken om er wat van te [kunnen] maken

Klik om te vergroten...

Hier moet ik je wel gelijk geven. In die scene waar de kinderen mee naar de kerk van Cal gaan vond ik het prachtig gedaan, ook de uitleg die Cal hierover geeft aan de kinderen is schitterend. Op andere momenten misschien inderdaad een beetje overbodig, zeker als je geen native-speaker bent

Gonzo zei:

Dat soort vooroordelen heeft ook zijn oorzaak hé. En dat is ook exact wat ik bedoelde; vroeger waren ze bij definitie allemaal minderwaardig en kregen ze gewoon geen kansen. Nu is het in mijn ogen eerder zo dat de meeste wel kansen krijgen (in de 'beschaafde' landen iig), maar dat er een hoop vooroordelen gekweekt worden doordat een minderheid het verpest voor de rest. In die zin vind ik de vorm van racisme in het boek, niet meer relevant. De uitzonderingen bevestigen de regel uiteraard. Het zal altijd blijven bestaan, in alle mogelijke vormen - maar er heeft zich toch een onmiskenbare, sterke evolutie voorgedaan.

Of misschien zie ik het gewoon fout omdat ik er zelf niks van merk, terwijl ik toch in een zeer multicultureel bedrijf werk

Klik om te vergroten...

Vroeger waren ze idd per definitie minderwaardig. Bij de grote meerderheid van onze grootouders ook nog steeds trouwens Zoals ik (en jij ook) zei, is de vorm van racisme zoals in het boek zo goed als uitgestorven, maar onder de radar bestaat deze nog steeds. Volgens mij is één van de redenen gewoon omdat het strafbaar geworden is. Men spreekt de woorden niet meer letterlijk uit, maar handelen er nog wel vaak naar. Volgens mij stamt dit trouwens nog steeds uit de tijd van toen, opvoeding met bepaalde normen en waarden en zo

Wat vond je van het boek?
De term klassieker meer dan waard. Heeft maar 1 minpunt: dat er een einde is. Had van mij gerust 5.000 pagina's mogen zijn met het hele levensverhaal van Jean Louise Finch.

Leukste/minst leuke personage?
Leukste: Atticus nogal logische keuze, judge Taylor tweedes.
Minst leuke: Grace Merriweather. Vooral omdat het een erg herkenbaar personage is. Het type persoon dat op papier de perfecte burger is, maar in realiteit volledig geprogrammeerd is in taboes en clichés. Denkend dat wat ze doet en zegt zo belangrijk is, dat ze weet wat het beste voor anderen is. Denkend dat ze een sociale meerwaarde voor de maatschappij is, terwijl ze net de rotte appel is.
Ze doet me heel hard denken aan een tante van me die ik verafschuw.
Die tante is een beetje in hetzelfde bedje ziek, maar bijlange zo erg niet. En er zijn ook voorbeelden waaruit blijkt dat de feiten en gebeurtenissen er nog in slagen haar een reality check te geven. Bij Merriweather is dat hopeloos, die leeft volledig in haar eigen droomwereld.

Meest memorabele scene?
Atticus die de keuken binnenstapt en tranen in de ogen krijgt wanneer hij te horen en te zien krijgt hoe dankbaar de zwarte gemeenschap is. Ik kreeg ook tranen in de ogen. Niet bij het vonnis, dat zag je van ver aankomen. Ook al omdat ik het boek Geschiedenis van het Amerikaanse volk gelezen heb. Dat bevat een paar hoofdstukken over de discriminaties die zwarten te slikken kregen in de vorige eeuwen. Schijnprocessen die verloren werden op huidskleur waren schering en inslag toen. Dit is het verhaal van slechts 1 van hen.

Scout die in haar kostuum in slaap valt terwijl ze op het podium wordt geroepen was ook wel een leuke.

Welke citaten bleef/bleven je het meest bij?
Vooral de uitleg van Dolphus Raymond.

Paar opmerkingen nog:
-Toen part II begon herinnerde ik me plots weer de eerste zin van het boek, en ik vroeg me toen af of dat nog ging besproken worden, kwam inderdaad nog goed.
-Frequent een alinea moeten herlezen voor de exacte context te kunnen vatten, maar vond ik bijlange niet storend. Achteraf bekeken vind ik het taalgebruik perfect.
-Vanaf het proces wordt dit boek wel een pageturner. Ik begon gisteren rond 22h aan het proces, ik ben niet meer kunnen stoppen. Ik heb op een eet- en plaspauze na het boek verder in 1 ruk uitgelezen, lag er maar in rond half 2 ergens denk ik.

Time zei:

Wat vond je van het boek?
De term klassieker meer dan waard. Heeft maar 1 minpunt: dat er een einde is. Had van mij gerust 5.000 pagina's mogen zijn met het hele levensverhaal van Jean Louise Finch.

Klik om te vergroten...

Je 5000 pagina's is natuurlijk maar een voorbeeld, maar met zoveel pagina's had het allicht niet de stempel klassieker gekregen. Een goed auteur weet m.i. wanneer het tijd is om een einde te breien aan het verhaal, ik vind dat ze daarin geslaagd is.

De slaapscene was inderdaad erg grappig, heerlijk beschreven.

Ik laat dit onderwerp open voor eventuele laatkomers of voor mensen die nog wensen verder discussiëren, ondertussen werd de discussie voor het tweede boek "The book thief van Markus Zusak" opgericht. 16

To Kill A Mockingbird, geschreven door Harper Lee, is al 50 jaar een klassieker in de literatuurwereld. Het boek speelt zich af in Alabama in de jaren ’30 en draait daardoor bijna vanzelfsprekend rond racisme. Het boek wordt verteld namens de zes jaar oude Scout Finch en draait rond haar, haar broer Jem en haar vader Atticus. Dit is een bijzonder interessante vertelmethode, daar we de (oneerlijke) wereld door een kind haar ogen zien. Alhoewel je je wel kan afvragen of Scout wel deze intelligentie kan beschikken, vormt deze vraag nergens een echt probleem bij het lezen.
Het boek valt absoluut niet samen te vatten in één thema, al kan je wel stellen dat racisme de rode draad doorheen het verhaal is. Scout (en Jem) leren doorheen het boek dat niet iedereen eerlijk wordt behandeld maar dat ze zelf altijd iedereen respectvol moeten behandelen. Alhoewel het wederom door de ogen van kinderen wordt bekeken, zijn de levenslessen in dit boek absoluut de moeite waard voor iedereen, zéker volwassenen. Ondanks al deze levenslessen is het boek alles behalve prekerig en is de verhaallijn ook funest voor het boek, en niet zomaar een omkadering voor de boodschappen van de auteur.
Harper Lee heeft na dit boek nooit meer geschreven en ik kan haar moeilijk ongelijk geven. Beter dan dit wordt het niet, elk woord is weloverwogen, het boek blijft spannend, ontroerend en boeien tot de laatste pagina.