Archief - Hoe regel jij je geldzaken met je partner?

Glas: en als dat voor jullie werkt en voor jullie geen gevoelens van "profitariaat" of frustratie of eender wat oplevert, is dat prima!

Alleen kunnen de meeste mensen zich niet inbeelden dat beide partijen over zo een regeling denken dat beide dat okee vinden. Who cares, als jullie het er maar over eens zijn.

denk je, Mulan? En hoe denk je dat t vroeger was?

Of nog steeds bij n groot deel van onze “nieuwe” inwoners?

Elk zn eigen menage maar ik denk dat er heel veel situaties zijn zoals Glas die beschrijft.

Gelukkig maar denk ik dan. Samen kun je financieel nog steeds meer dan elk alleen

Onze optie staat er niet echt tussen precies

Hier krijgen we elk ons loon op aparte eigen rekening gestort, en mijn vriendin stort mij daar maandelijks een groot deel van om te sparen en ik beleg dat op de beurs, via mijn persoonlijk account.
Wij wonen samen maar niets officieel, dus iedereen zal dit enorm dom vinden van mijn vriendin maar who cares als je elkaar vertrouwt.
Alles is officieel van mij en ik beleg dit alleen aangezien zij geen bal van beleggen kent en ook niet met geld kan omgaan dus staat er zo goed als niets op de gemeenschappelijke rekening .

Ik zeg wel zo goed als nooit neen als ze iets vraagt dus in de praktijk maakt het niet veel uit, maar dan moet ze het tenminste komen vragen en dat doet haar er al eens extra over nadenken of het wel nodig is.

We gaan in de toekomst wel eens zorgen dat het van ons gezamenlijk wordt, gewoon voor zekerheid voor men vriendin als er met mij iets zou gebeuren.

FlatSix zei:

Interessant hier zou de mening van mensen zijn waarbij één van de twee aanzienlijk minder/meer loon heeft. Mijn vriendin verdient een pak meer als ik door haar bonussen, maar ze geeft ook meer uit aan foliekes, dus zou oneerlijk zijn voor haar als ze dat allemaal maar moet delen met mij, laat staan dat ze zich ervoor moet verantwoorden. Of mensen waarbij de financiële situatie niet zo vanzelfsprekend is waarbij alle rekeningen netjes altijd betaald kunnen worden.

Mijn zus kent een koppel waar de man al een hele tijd niets binnen brengt, en zij dus voor hen twee werkt. Hij zei dan een tijdje terug dat hij de huur niet kon betalen, "maar geen zorgen, we betalen het internet gewoon eens een maandje niet", waarop de vriendin dan maar alles heeft betaald.

Klik om te vergroten...

Het probleem is dat geld makkelijk te kwantificeren valt. Vervang in deze discussie "geld" door "kinderen" en je zou je al snel vragen stellen bij pakweg "Grotendeels apart, elk doet een gelijk deel opvoeding volgens gemeenschap" of "volledig afzonderlijk, voeden om beurten de kinderen op."

Ik begrijp dus bijvoorbeeld niet waarom je geld zou opdelen naargelang inkomen of uitgaven (behalve wat discretionaire uitgaven). Maar het geeft de illusie van controle en/of rationaliteit, neem ik aan, en dat is een sterke motivator.

repje zei:

denk je, Mulan? En hoe denk je dat t vroeger was?

Of nog steeds bij n groot deel van onze “nieuwe” inwoners?

Elk zn eigen menage maar ik denk dat er heel veel situaties zijn zoals Glas die beschrijft.

Gelukkig maar denk ik dan. Samen kun je financieel nog steeds meer dan elk alleen

Klik om te vergroten...

Het "onorthodoxe" is dat Glas gewoon een Vlaamse madam is, een pakske jonger dan 50j en ze tot vorig jaar nog met iemand anders samen woonde

Dus ja, velen jonger dan 50 kunnen er niet bij dat de vrouw 2/3de van de uitgaven op zich neemt in een relatief jonge relatie. Het is niet bepaald doorsnee. Maar dat is glas ook niet ;p

Feitelijk samenwonend, 7 jaar samen, geen kinderen.

Wij storten maandelijks een percentage van ons loon naar onze gemeenschappelijke rekening. We verdienen bijna evenveel maar dit lijkt ons het eerlijkste. Hiervan betalen we dan huur, eten, elektriciteit, meubels, enz. Als er overschot is op de gemeenschappelijke rekening blijft dit staan en storten we de maand nadien een lager percentage. De overschot van ons loon blijft apart en we hebben aparte spaarrekeningen.

We hebben net een huis gekocht en ook hierna en als we binnenkort trouwen willen we dit zo behouden. We hebben geen kinderwens.

kobevr zei:

Het probleem is dat geld makkelijk te kwantificeren valt. Vervang in deze discussie "geld" door "kinderen" en je zou je al snel vragen stellen bij pakweg "Grotendeels apart, elk doet een gelijk deel opvoeding volgens gemeenschap" of "volledig afzonderlijk, voeden om beurten de kinderen op."

Ik begrijp dus bijvoorbeeld niet waarom je geld zou opdelen naargelang inkomen of uitgaven (behalve wat discretionaire uitgaven). Maar het geeft de illusie van controle en/of rationaliteit, neem ik aan, en dat is een sterke motivator.

Klik om te vergroten...

Goh, ik denk niet dat dat slecht hoeft te zijn. In deze tijden waar men gemiddeld toch net iets meer fluïde omspringt met relaties is het voor beide partijen interessant iets te hebben waar je op kan terug vallen. Je hoopt uiteraard dat je de perfecte relatie kan uitbouwen maar niemand kan u dat garanderen. Je zal de eerste niet zijn die kaalgeplukt wordt door zijn partner, als je dan echter nog een eigen rekening hebt op uw naam dan weet je dat dat op zijn minst altijd van u zal zijn. Nu ik zie mijn vriendin daar niet toe in staat, maar je weet nooit in welke situatie je terecht komt en welke reacties dat uitlokt bij een mens.

In 2016 trouwde al 1 op 4 met scheiding van goederen, daar dat dacht ik 10 jaar eerder amper gebeurde.

En dan spreek je over situaties waarbij beide partners een gelijkaardige view hebben op geld en uitgaven en sparen. Wij zijn bijvoorbeeld allebei conservatief en hebben beide een grote pot met spaargeld waar niet aangekomen mag worden. Ik zou het moeilijk hebben om met iemand samen te zijn die elke maand €0 op zijn rekening heeft staan, en ik kan me ook voorstellen dat iemand die goed verdient en alle weken eens wil gaan eten dat niet plezant vindt om te betalen voor iemand die werkloos is bijvoorbeeld.

Dus uiteindelijk is het niet veel meer dan communicatie en heldere afspraken, en welke dat dan zijn hangt gewoon af van hoe je er beide in staat.

FlatSix zei:

Goh, ik denk niet dat dat slecht hoeft te zijn. In deze tijden waar men gemiddeld toch net iets meer fluïde omspringt met relaties is het voor beide partijen interessant iets te hebben waar je op kan terug vallen. Je hoopt uiteraard dat je de perfecte relatie kan uitbouwen maar niemand kan u dat garanderen. Je zal de eerste niet zijn die kaalgeplukt wordt door zijn partner, als je dan echter nog een eigen rekening hebt op uw naam dan weet je dat dat op zijn minst altijd van u zal zijn. Nu ik zie mijn vriendin daar niet toe in staat, maar je weet nooit in welke situatie je terecht komt en welke reacties dat uitlokt bij een mens.

In 2016 trouwde al 1 op 4 met scheiding van goederen, daar dat dacht ik 10 jaar eerder amper gebeurde.

En dan spreek je over situaties waarbij beide partners een gelijkaardige view hebben op geld en uitgaven en sparen. Wij zijn bijvoorbeeld allebei conservatief en hebben beide een grote pot met spaargeld waar niet aangekomen mag worden. Ik zou het moeilijk hebben om met iemand samen te zijn die elke maand €0 op zijn rekening heeft staan, en ik kan me ook voorstellen dat iemand die goed verdient en alle weken eens wil gaan eten dat niet plezant vindt om te betalen voor iemand die werkloos is bijvoorbeeld.

Dus uiteindelijk is het niet veel meer dan communicatie en heldere afspraken, en welke dat dan zijn hangt gewoon af van hoe je er beide in staat.

Klik om te vergroten...

Tja, aan welke kostprijs hé? Fluïde omspringen met relaties is eenieders keuze, maar vergis u niet, er zijn nooit meer gedepresseerde (en alleenstaande) 30ers en 40ers geweest die toch liever iets minder fluïde daarmee hadden omgesprongen. De kern van een relatie (en zeker een huwelijk) is dat je zegt "dit moet en zal lukken", en "iets om op terug te vallen" past daar niet in (noch de liberalisering van onze wetgeving hierrond). Stel je voor dat je als ouder je kind opvoedt en zegt "nu moet je hier vertrekken, maar je mag altijd terugkeren voor onbepaalde tijd!" Zo leer je een kind niet zelfstandig zijn.

Maar ik begrijp je punt. Alles wat vermogen vóór de relatie betreft, is echt afhankelijk van je situatie. Ik denk nog steeds dat de vruchten samen geplukt worden. Als ik een huis bezit en mijn vriendin komt daar in wonen, hoeft ze daar helemaal geen huur voor te betalen.

Het tweede deel van je post gaat vooral over mensen die niet goed nadenken over wat ze van zichzelf en hun relatie willen. Je weet toch heel snel hoe je partner nadenkt over bepaalde dingen? (En met "heel snel" bedoel ik binnen een paar jaar.) Dat voorbeeld wat je geeft heeft minder te maken met financiële planning danwel een gebrek aan overlap in de relatie. Mijn vriendin zou zo lang thuis mogen blijven als ze dat zelf wil. Of dat nu voor kinderen is of voor iets anders, doe maar. Dat verandert niets aan hoe vaak we tijd met elkaar spenderen, al dan niet op restaurant.

kobevr zei:

Tja, aan welke kostprijs hé? Fluïde omspringen met relaties is eenieders keuze, maar vergis u niet, er zijn nooit meer gedepresseerde (en alleenstaande) 30ers en 40ers geweest die toch liever iets minder fluïde daarmee hadden omgesprongen. De kern van een relatie (en zeker een huwelijk) is dat je zegt "dit moet en zal lukken", en "iets om op terug te vallen" past daar niet in (noch de liberalisering van onze wetgeving hierrond). Stel je voor dat je als ouder je kind opvoedt en zegt "nu moet je hier vertrekken, maar je mag altijd terugkeren voor onbepaalde tijd!" Zo leer je een kind niet zelfstandig zijn.

Klik om te vergroten...

Dat die 30ers en 40rs dat graag hadden gehad wil niet zeggen dat ze nu niet financieel nog altijd alles op orde hebben, dat zijn twee verschillende zaken. En het is niet "iets om op terug te vallen", het is "uw eigen leven op orde kunnen houden zonder daarvoor afhankelijk te moeten zijn van een ander". Niet onbelangrijk moest de relatie toch breken om eender welke reden.

FlatSix zei:

Dat die 30ers en 40rs dat graag hadden gehad wil niet zeggen dat ze nu niet financieel nog altijd alles op orde hebben, dat zijn twee verschillende zaken. En het is niet "iets om op terug te vallen", het is "uw eigen leven op orde kunnen houden zonder daarvoor afhankelijk te moeten zijn van een ander". Niet onbelangrijk moest de relatie toch breken om eender welke reden.

Klik om te vergroten...

"uw eigen leven op orde kunnen houden zonder daarvoor afhankelijk te moeten zijn van een ander"

Dat is een illusie (als je in een relatie zit). Vervang* ook hier "geld" door pakweg "kinderen." Eens je een kind hebt, ben je vader (of moeder), en er is geen plan b om op terug te vallen. Als je niet met dezelfde instelling in een relatie zit, dan begin je aparte rekeningen, scheiding van goederen en eindig je uiteindelijk waar je verdient te eindigen, namelijk in de onafhankelijkheid van je partner.


*of vervang het door een ouder die sterft. Zie je jezelf al rouwend tegen je partner zeggen "sorry ik wil je troost niet want dan ben ik afhankelijk ook al ben jij de enige persoon die het echt begrijpt". Nee. Dat is één en hetzelfde en je kan niet gaan cherry-picken wat wél en niet in die relatie zit. Het is all-in, of niet.

Onze visie op financiën wordt vooral gevoed door onze opvoeding én wat we zien in ons sociaal netwerk.

Stel: koppel zonder kinderen, ene partner verdient beduidend meer dan de andere.

Situatie 1: financiën gescheiden houden, beide storten maandelijks bvb 800 euro op een gemeenschappelijke rekening waar alles mee wordt betaald. Ze gaan uit elkaar:
- beide partners denken: oef, gelukkig heb ik ook "mijn" geld nog.
- ene partner voelt zich wat tekort gedaan want de spaarboek van de ander is beduidend hoger (en dan komt de "rekening" van niet-financiële zaken... Maar ik deed wel het huishoudelijke, ik bleef wel ganse weekends alleen terwijl de ander ging werken, ik... Ik.... Ik...)!!
- beide partners voelen zich tekort gedaan (want A voelt dat die het leven niet heeft geleid dat die wou leiden omdat B hiervoor het geld niet had, zoals dure reizen, chiquere woonst, vaker uitgaan,... En B voelt zich gejost want die kwam bvb rond met 400 euro want leefde daarvoor op hotel mama)

Situatie 2: sinds ze samen wonen komen de lonen en uitgaven van 1 rekening. Wat ze ervoor hadden blijft gescheiden.
- beide partners zijn content want hebben minimum nog hetzelfde als voor de relatie en hebben het gevoel dat het tijdens de relatie eerlijk ging, de ene bracht meer binnen, de ander zorgde dat er dan niet meer moest gewerkt worden in het huishouden, fair deal!
- 1 is misnoegd want "de ander heeft al die jaren wel schoon kunnen profiteren van MIJN geld" of "terwijl A grof geld verdiende heb IK mijn carrière wel on hold gezet ten voordele van A waardoor ik nu veel minder verdien dan mijn potentieel is!"
- beide vinden dat ze benadeeld worden: ik heb de dure levensstijl van de ander gesponsord en de andere vindt dat ook hij/zij veel te veel heeft uitgegeven en veel te weinig" voor zichzelf" heeft gespaard gedurende die periode.

En al deze visies komen door wat onze eigen waarden en normen ons ingeven. De ene vindt dat we onze individuele belangen voorop horen te stellen, de ander vindt dan weer dat als je financieel jezelf voorop stelt, je je bewust niet engageert voor de relatie, je lijkt er immers van uit te gaan dat de relatie vroeg of laat toch fout zal lopen.

En BEIDE hebben valabele argumenten! Er is geen one size fits all hierin, je moet vooral duidelijk communiceren en compromissen sluiten wat bij de ene veel makkijker lukt dan bij de ander.

Komen er kinderen bij ligt het nog VEEL ingewikkelder omdat er dan nog sneller een ongelijkheid in loon kan optreden als 1 van de ouders beslist minder te werken. Of dat net wél zou willen maar niet "kan" of "mag" omdat dat financieel niet de slimste beslissing zou zijn.

Hoe vaker je het in je omgeving fout ziet lopen, hoe sneller je negatief staat tegenover alles gemeenschappelijk doen.

"Er is geen one size fits all hierin, je moet vooral duidelijk communiceren en compromissen sluiten wat bij de ene veel makkijker lukt dan bij de ander."

Waarom zou je in een relatie zijn met iemand waarmee je niet duidelijk kan communiceren en/of makkelijk compromissen kan sluiten?

repje zei:

11j Feitelijk samenwonend, 2 kinderen

Hier: alle schulden gezamelijk.

Haar lager loon integraal op gezamelijke rekening.

Leningen en vaste kosten veel hoger dan haar loon zou aankunnen.

Ik pas rest bij volgens noden.

“Sparen” gebeurt dus door maandelijks 2 hypotheken (en bijgevolg 2 woningen) af te betalen waarbij ik eigenlijk meer dan % van eigendom afbetaal.

Conclusie: hoe langer we samen blijven hoe rijker ze wordt en ik armer

Klik om te vergroten...

Dus als ik het goed heb heeft zij helemaal niks om te besteden en heb jij nog extra's elke maand?

Brengt dat geen spanning op de relatie?


On topic-
Bij ons van zodra we getrouwd zijn alles tesamen gesmeten, we zijn dan ook quasi met gelijke inbreng gestart. Ik verdien meer dan haar maar dat maakt uiteindelijk niet uit aangezien zij andere zaken (huishouden e.d.) meer in bijdraagt dan ik. We zijn er wel gelukkig mee momenteel

Omdat je niet op elk vlak dezelfde visie kan hebben

Een relatie is heel veel meer dan een financieel verbond sluiten hé.

Mulan zei:

Omdat je niet op elk vlak dezelfde visie kan hebben

Een relatie is heel veel meer dan een financieel verbond sluiten hé.

Klik om te vergroten...

Dat is geen antwoord op de vraag ("Waarom zou je in een relatie zijn met iemand waarmee je niet duidelijk kan communiceren en/of makkelijk compromissen kan sluiten?"). Een visie het resultaat van hoe je denkt. Als je niet duidelijk kan communiceren met iemand over hoe hij/zij denkt, waarom zou je er dan mee samen zijn?

kobevr zei:

"uw eigen leven op orde kunnen houden zonder daarvoor afhankelijk te moeten zijn van een ander"

Dat is een illusie (als je in een relatie zit). Vervang* ook hier "geld" door pakweg "kinderen." Eens je een kind hebt, ben je vader (of moeder), en er is geen plan b om op terug te vallen. Als je niet met dezelfde instelling in een relatie zit, dan begin je aparte rekeningen, scheiding van goederen en eindig je uiteindelijk waar je verdient te eindigen, namelijk in de onafhankelijkheid van je partner.


*of vervang het door een ouder die sterft. Zie je jezelf al rouwend tegen je partner zeggen "sorry ik wil je troost niet want dan ben ik afhankelijk ook al ben jij de enige persoon die het echt begrijpt". Nee. Dat is één en hetzelfde en je kan niet gaan cherry-picken wat wél en niet in die relatie zit. Het is all-in, of niet.

Klik om te vergroten...

Kinderen zijn hier geen correcte vergelijking. Na een scheiding blijf je verantwoordelijk over dat kind, niet over de andere partner. Als men beslist de wegen te scheiden en de ene heeft ondertussen een mooie spaarpot kunnen opbouwen, een huis en een auto en de ander blijft achter met niets, dat is heus geen uitzonderlijke situatie. Het is daarom niet onbelangrijk om iets achter de hand te hebben, zelfs als men al 40 jaar samen is kan dat nog voorvallen.

Het is dus vrij simpel en het toont absoluut geen gebrek aan commitment naar de relatie toe IMO. Je brengt een hele hoop aan in de gemeenschap en daar kunnen beide partners van gebruik maken, en de overschot mag je als het ware houden. Moest je dan toch uit elkaar gaan dan heb je de gemeenschap te verdelen zoals men gepast ziet, maar heb je een eigen pot om ook op terug te vallen. Er zal namelijk altijd maar 1 iemand de woning kunnen krijgen, of nog erger, ze moet verkocht worden en je kan beide iets nieuw gaan zoeken.

Het moet heus geen taboe zijn om de dag van vandaag jezelf een beetje van een gezonde financiële toekomst te verzekeren in het geval iets mis gaat.

Dat wil ook niet zeggen dat dat het perfecte model is, of dat ik dat wil opleggen aan anderen. Maar het blijft voor mij absoluut een verstandige financiële keuze, ook al zit ik voor 100% mijn zin in een gezonde goede relatie. Ik kan niet voorspellen of mijn vriendin mij morgen ineens kotsbeu is en uit haar huis wil.

8 jaar samen, 6 jaar wettelijk samenwonend, 3 kinderen, ik werk in loondienst, zij als zelfstandige (vrij beroep)beide eigenaar van gezinswoning,.

ik heb een aparte zichtrekening, spaarrekening en een aantal beleggingen, zij heeft een aparte zichtrekening voor haar werk, samen hebben we nog een zicht en spaarrekening bij de bank van ons woonlening.

Alle inkomens komen op onze gezamenlijke rekening buiten haar inkomen als zelfstandige. Alle maandelijkse kosten komen van ons gezamenlijke rekening af en toe wordt er geld overgemaakt van de zichtrekening van de vrouw op de gezamenlijke als we voor onvoorziene kosten komen. Alle grote kosten die ingebracht kunnen worden bij de belastingen van de vrouw wordt door de werkrekening betaald.

Ik heb een aantal erfenissen ontvangen deze staan op mijn aparte rekeningen, maar heb ik bv gebruikt voor de aankoop van de gezinswagen en voorschot op aankoop woning

Wat ik vooralsnog vooral uit deze topic haal, is dat uw geldzaken op orde hebben en duidelijkheid tussen de partners, van cruciaal belang is om een gezonde relatie te kunnen hebben. Geen een van die oplossingen is perfect. Velen doen het anders en raken er toch samen uit. Lijkt me dus zeer belangrijk om vroeg in de relatie het over zulke zaken te hebben, toch zeker zodra je samen gaat leven. Bijlange niet iedereen is compatibel met elkaar op dat vlak.

FlatSix zei:

Als men beslist de wegen te scheiden en de ene heeft ondertussen een mooie spaarpot kunnen opbouwen, een huis en een auto en de ander blijft achter met niets, dat is heus geen uitzonderlijke situatie. Het is daarom niet onbelangrijk om iets achter de hand te hebben, zelfs als men al 40 jaar samen is kan dat nog voorvallen.

Het is dus vrij simpel en het toont absoluut geen gebrek aan commitment naar de relatie toe IMO. Je brengt een hele hoop aan in de gemeenschap en daar kunnen beide partners van gebruik maken, en de overschot mag je als het ware houden.

Klik om te vergroten...

Maar als alles in 1 pot zit is dit ook allemaal zo - alleen gaan beiden dan weg met een gelijk bedrag. Een bedrag dat, mits een gelijkaardige financiële verantwoordelijkheid, gelijkaardig zou moeten zijn aan de som van de 2 aparte rekeningen in het geval men toch apart gaat sparen.

Het is niet dat wanneer je alles in 1 pot doet, je daarom alles moet uitgeven he

Wij: 3 kinderen, 32 jaar samen

Alles is bij ons gemeenschappelijk.
Inkomen: ongeveer 80% van mijn kant, 20% van haar kant
Uitgaven: ongeveer 5 % persoonlijke uitgaven langs mijn kant, 60 % gemeenschappelijk 35% van haar kant.