Archief - Hoe regel jij je geldzaken met je partner?

FlatSix zei:

Goh, ik vertel hier nu uiteraard de korte versie. En uiteraard is het niet zo zwart/wit. Maar van één ken ik het hele verhaal, en die mens is gewoon volledig foutief behandeld doorheen heel zijn scheiding, die is effectief met niets achter gebleven tot op het punt dat die bijvoorbeeld begon te wenen toen hij een vast contract kreeg omdat hij dan eindelijk wist dat de huur elke maand betaald kon worden.

Klik om te vergroten...

je kent het hele verhaal, dus hebt het vonnis gelezen én de versie van de tegenpartij gehoord? Sta me toe om dat sterk te betwijfelen.

FlatSix zei:

Daarnaas verloopt ook niet altijd alles via een rechter en een juridische procedure, soms wordt er gewoon zo beslist om bijvoorbeeld de kinderen in het huis te kunnen laten wonen en staat de man dat deel af omdat de vrouw het alleen niet zou redden.

Klik om te vergroten...

sorry, maar hier kan je dan niet zeggen dat de man "kaal geplukt door zijn vrouw" is. Dan is dat zijn eigen keuze, en zoals het lijkt een keuze voor de minstens problemen op korte termijn, zonder naar de lange termijn te kijken.

FlatSix zei:

Betreft "kinderen niet meer mag zien", ook dat is in menig marginaal gezin echt niet iets dat altijd via de rechter loopt. Wij kennen iemand die zijn dochter niet mag zien simpelweg omdat de vrouw dat niet wil, en die jongen is te braaf om daar dan iets voor te doen, niet te lui eh, begrijp het niet verkeerd, té braaf. Dus nu heeft die een dochter die die niet mag zien, zij woont terug thuis want het appartement was van hem.

Klik om te vergroten...

Dus gaat het ook hier niet over zijn dochter niet mogen zijn, maar geen stappen willen zetten om zijn kinderen te willen zien. Zoiets is relatief gemakkelijk op te lossen, maar als je niet naar de rechter durft stappen, kan dat ook nog een achterliggende oorzaak hebben.

je kent het hele verhaal, dus hebt het vonnis gelezen én de versie van de tegenpartij gehoord? Sta me toe om dat sterk te betwijfelen.

Klik om te vergroten...

Neen, ik heb het vonnis niet gelezen, en ik heb die vrouw uiteraard nooit ontmoet. Maar die mens is een rustige 50'er die geen baat heeft om daarover tegen zijn werkgever/mij te liegen.

sorry, maar hier kan je dan niet zeggen dat de man "kaal geplukt door zijn vrouw" is. Dan is dat zijn eigen keuze, en zoals het lijkt een keuze voor de minstens problemen op korte termijn, zonder naar de lange termijn te kijken.

Klik om te vergroten...

Zeg ik ook niet. Daar gaat het ook niet over, het ging erover dat het voor die man interessant geweest was om iets reserve te hebben waar die op terug kon vallen. Sommige mensen hebben ook gewoon geen inzicht in zo'n situatie, korte of lange termijn. Neem nu even al die mannen waarover men hierboven spreekt waarbij de vrouw de financiën doet, denk je dat die mannen allemaal een "eerlijk" stuk gaan ontvangen.

Opnieuw, ik zeg niet dat dit de typische verhalen zijn, maar ik zie ze wel, dus ze gebeuren, en het zou nogal straf zijn als ik toevallig de enige paar ken die na een scheiding in een financieel gat vallen, en dat geldt trouwens niet alleen voor mannen hoor. Het typische verhaal waarbij de vrouw halftijds werkt en de man de grote kostwinnaar is, na scheiding kan de vrouw niet eens een appartement huren, is geen verzonnen iets eh.

Dus gaat het ook hier niet over zijn dochter niet mogen zijn, maar geen stappen willen zetten om zijn kinderen te willen zien. Zoiets is relatief gemakkelijk op te lossen, maar als je niet naar de rechter durft stappen, kan dat ook nog een achterliggende oorzaak hebben.

Klik om te vergroten...

Neen, heeft geen achterliggende oorzaak. Hij is niet meer dan te braaf omdat hij haar familie niet wil lastig vallen, einde verhaal. Ik verwacht nu wel dat dat nog komt, want zij krijgt nu ook geen allimentatie.


Maar soit, we zijn te hard aan het afwijken. Waar dit uiteindelijk mee begon is dat volgens mij het best interessant is om een reserve pot te hebben zonder dat dat daarom "beter" is dan met het gezin alles op een hoop te gooien, of dat dat wantrouwen uit over de relatie. Het is gewoon een keuze die je met je partner maakt.

FlatSix zei:

Betreft "kinderen niet meer mag zien", ook dat is in menig marginaal gezin echt niet iets dat altijd via de rechter loopt. Wij kennen iemand die zijn dochter niet mag zien simpelweg omdat de vrouw dat niet wil, en die jongen is te braaf om daar dan iets voor te doen, niet te lui eh, begrijp het niet verkeerd, té braaf. Dus nu heeft die een dochter die die niet mag zien, zij woont terug thuis want het appartement was van hem.

Klik om te vergroten...

Kijk, dit is dus BS eh. Dan moet je niet komen zeveren dat je uw kinderen niet 'mag' zien. Nee, je WIL uw kinderen niet zien want anders zou je wel de stappen nemen om ze te zien. Nul medelijden met zo'n mensen.

zarathustra zei:

Kijk, dit is dus BS eh. Dan moet je niet komen zeveren dat je uw kinderen niet 'mag' zien. Nee, je WIL uw kinderen niet zien want anders zou je wel de stappen nemen om ze te zien. Nul medelijden met zo'n mensen.

Klik om te vergroten...

Niet echt, maar oké...

FlatSix zei:

Niet echt, maar oké...

Klik om te vergroten...

Hoe 'niet echt'. Er is niemand met dat recht die hem zegt dat hij zijn kinderen niet mag zien. Niemand. Als ik morgen naast uw wagen ga staan en zeg dat jij er niet meer mee mag rijden ga je dan wenen dat je niet meer met uw auto mag rijden?

zarathustra zei:

Kijk, dit is dus BS eh. Dan moet je niet komen zeveren dat je uw kinderen niet 'mag' zien. Nee, je WIL uw kinderen niet zien want anders zou je wel de stappen nemen om ze te zien. Nul medelijden met zo'n mensen.

Klik om te vergroten...

Ik ga als vader zijnde hier toch wel wat in mee.
Ik ben ook 'braaf' maar als ik mijn kind niet mag zien ga ik gewoon over lijken desnoods, ik zou elke stap ondernemen om mijn zoontje ook maar te zien.
Het is verdorie uw bloedeigen kind waar je over spreekt. Bij ons is dat gelukkig niet voorgevallen, onze zoon heeft een vader en moeder en moet die alle twee kunnen zien.

JPV zei:

je kent het hele verhaal, dus hebt het vonnis gelezen én de versie van de tegenpartij gehoord? Sta me toe om dat sterk te betwijfelen.
sorry, maar hier kan je dan niet zeggen dat de man "kaal geplukt door zijn vrouw" is. Dan is dat zijn eigen keuze, en zoals het lijkt een keuze voor de minstens problemen op korte termijn, zonder naar de lange termijn te kijken.

Dus gaat het ook hier niet over zijn dochter niet mogen zijn, maar geen stappen willen zetten om zijn kinderen te willen zien. Zoiets is relatief gemakkelijk op te lossen, maar als je niet naar de rechter durft stappen, kan dat ook nog een achterliggende oorzaak hebben.

Klik om te vergroten...

Technisch gezien heb je gelijk maar jij zou toch moeten weten dat niet iedereen op de hoogte is van al zijn rechten.
Mensen zien ook snel af van rechtszaken, kost hen alleen maar geld (zo redeneren er veel)
Als het dan nog mensen zijn van een oudere generatie kom je al snel in zo een situatie terecht jammer genoeg.

zarathustra zei:

Hoe 'niet echt'. Er is niemand met dat recht die hem zegt dat hij zijn kinderen niet mag zien. Niemand. Als ik morgen naast uw wagen ga staan en zeg dat jij er niet meer mee mag rijden ga je dan wenen dat je niet meer met uw auto mag rijden?

Klik om te vergroten...

HUSKE zei:

Ik ga als vader zijnde hier toch wel wat in mee.
Ik ben ook 'braaf' maar als ik mijn kind niet mag zien ga ik gewoon over lijken desnoods, ik zou elke stap ondernemen om mijn zoontje ook maar te zien.
Het is verdorie uw bloedeigen kind waar je over spreekt. Bij ons is dat gelukkig niet voorgevallen, onze zoon heeft een vader en moeder en moet die alle twee kunnen zien.

Klik om te vergroten...

Er wordt gesproken over een andere generatie. (vader zou 50 zijn)
Een arbeider die als alleen verdiener een gezin heeft onderhouden en weinig kapitaal heeft (vermoed ik)
Een advocaat onder de arm nemen is niet gratis.

Meer dan genoeg factoren die iemand in deze situatie kunnen duwen.


PS: ik zou ook alles doen om mijn kind te kunnen blijven zien ze.

nixie zei:

Technisch gezien heb je gelijk maar jij zou toch moeten weten dat niet iedereen op de hoogte is van al zijn rechten.
Mensen zien ook snel af van rechtszaken, kost hen alleen maar geld (zo redeneren er veel)
Als het dan nog mensen zijn van een oudere generatie kom je al snel in zo een situatie terecht jammer genoeg.

Klik om te vergroten...

Eens, maar een echtscheiding is iets typisch waar mensen nu wel weten dat een advocaat of een bemiddelingsinstelling nuttig is. Als je dat op je eigen houtje wil regelen (of nog erger: zélf regelen met de tegenpartij die een advocaat heeft), dan kan je niet zeggen dat je kaal geplukt bent, maar dat je zelf je kaal hebt geplukt.

En ook bij echtscheiding kan je pro deo gaan. of voor een bemiddelingsorganisatie gaan, ook goedkoper. Maar zélf zomaar iets tekenen, dat besef je toch zelf wel dat idt normaal geen goed idee is. Da's nog iets anders dan een arbeidsovereenkomst tekenen, waar een advocaat langs beide partijen niet echt de gewoonte is .

JPV zei:

Eens, maar een echtscheiding is iets typisch waar mensen nu wel weten dat een advocaat of een bemiddelingsinstelling nuttig is. Als je dat op je eigen houtje wil regelen (of nog erger: zélf regelen met de tegenpartij die een advocaat heeft), dan kan je niet zeggen dat je kaal geplukt bent, maar dat je zelf je kaal hebt geplukt.

En ook bij echtscheiding kan je pro deo gaan. of voor een bemiddelingsorganisatie gaan, ook goedkoper. Maar zélf zomaar iets tekenen, dat besef je toch zelf wel dat idt normaal geen goed idee is. Da's nog iets anders dan een arbeidsovereenkomst tekenen, waar een advocaat langs beide partijen niet echt de gewoonte is .

Klik om te vergroten...

Uiteraard, jij en ik weten dat maar dat wil niet zeggen dat iedereen dat weet.
Zeker oudere mensen. Tegenwoordig zijn echtscheidingen ook schering en inslag en is iedereen er dus mee bekend.
Vroeger was dat toch iets heel anders.

Een vraag aan degene die alles in 1 pot gooien, vinden jullie het niet vervelend dat jullie geen eigen rekening hebben om eens "zot" te doen zonder dat je hiervoor het gevoel hebt dat je er verantwoording voor moet afleggen? Ik beschouw alles wat we hebben als één pot, maar gewoon het feit dat we elk apart onze rekening hebben geeft me toch ergens een gevoel van vrijheid, ook al wordt zo goed als alles besproken voor er aankopen gebeuren

horste zei:

Een vraag aan degene die alles in 1 pot gooien, vinden jullie het niet vervelend dat jullie geen eigen rekening hebben om eens "zot" te doen zonder dat je hiervoor het gevoel hebt dat je er verantwoording voor moet afleggen?

Klik om te vergroten...

Het ding is dat het concept "verantwoording afleggen voor uitgaven" bij ons niet echt bestaat.

Ik ben voor mezelf altijd al de strengste goedkeurder geweest

eniac zei:

Het ding is dat het concept "verantwoording afleggen voor uitgaven" bij ons niet echt bestaat.

Ik ben voor mezelf altijd al de strengste goedkeurde geweest

Klik om te vergroten...

Idem hier, lonen verschillen, inbreng in ons huis verschilt gigantisch, en toch is alles bij ons van de gemeenschap (lees 1 rekening). We hebben beide niet het gevoel dat we voor bepaalde uitgaven 'verantwoording' moeten afleggen aan elkaar.

Zoals hierboven geschreven helpt het wel om dezelfde visie op geldzaken te hebben. Bovendien behoeden we elkaar van stomme uitgaven doordat we allebei andere zaken belangrijk vinden.

Als beiden een gelijke visie hebben op "zot doen" is er zelden een probleem.
Stel dat je wél een andere visie hebt, kan je perfect met zakgeld werken, bvb 200 euro per maand per man, vrij te besteden.

Elk heeft hier zijn eigen zichtrekening, boekje en er is een gemeenschappelijke rekening waarvan de gedeelde kosten betaald worden.
Als ik of mijn partner iets wil dan doet we dat met eigen geld, voor de gedeelde hosten hou ik een excel bestand bij met per jaar en per maand een overzicht van de verwachte te betalen rekeningen en de bedragen,

Mijn auto bvb is van mij, ik ben de enige die ermee rijd dus betaal ik die ook alleen, alsook autoverzekering, taksen, benzine en onderhoud.
Het moet natuurlijk niet op de euro juist zijn hé, ik gebruik wel iets van haar en omgekeerd.

16 jaar gehuwd. Geen kinderen.

We werken beide full-time, ik zit wel in een veel hogere loonklasse (management).

We kennen onze vaste kosten, deze hebben we vermeerderd met een bepaald percentage (30% in ons geval), en dit bedrag storten we maandelijks op de gemeenschappelijke rekening.
In de vaste kosten zit alles in wat we nodig hebben om het huishouden te runnen, dus woonst, utilities, eten en drinken, huishoudproducten, verzekeringen, mutualiteiten, dienstencheques, ...

Het bedrag dat we elk storten is pro-rata verdeeld volgens ons inkomen. In een rekenvoorbeeldje, moesten onze vaste kosten 1000€ zijn en mijn loon is het dubbele van het loon van mijn echtgenote, dan zou ik 666€ storten en zij 333€.

Dingen die we samen doen zoals eens gaan eten in het weekend-end, filmpje kijken en dergelijke betalen we van de gemeenschappelijke rekening, door die 30% extra is daar een royaal ruim budget voor, en is er op het einde van het jaar nog een redelijke spaarpot, die we gebruiken om onze fiscaal vriendelijke pensioenspaarplannen mee te spijzen, de overschot gaat op een andere spaarrekening (hoi hoi, machtige interesten) die we kunnen aanspreken moesten we eens een grotere aankoop willen doen.

Voor de rest doen we ons eigen ding financieel, ik heb een nogal dure hobby (skydiving), dus die dingen betalen we van ons "eigen" geld. Dan heb je daar ook nooit schuldgevoelens over!

We hebben geen eigen woonst, en door mijn bedrijfswagen hebben we die dure uitgavenpost ook al niet te verwerken, mijn echtgenote fietst elektrisch (fiets wel met gemeenschapsgeld gekocht, is nodig voor woon-werk), dus dat vereenvoudigt alles wel.

Jaarlijkse vakantie is ook geregeld, driekwart van ons dubbel vakantiegeld gaat daarvoor in een potje...

Werkt al perfect voor 16 jaar, dus

kobevr zei:

Hoe ik erover denk: inkomsten gemeenschappelijk (ongeacht verschil in loon, of als de ene thuisblijf of niet) minus ieder een paar honderd/duizend euro per maand om zelf te spenderen (gelijk voor beiden). Alles wat ervoor in bezit was is nog een moeilijke. Ik neig naar het delen van de vrucht maar niet de boom zelf. Maar dat kan veranderen. Als je kinderen hebt, ben je per definitie aan elkaar verbonden.

Klik om te vergroten...

Dit systeem gebruiken wij ook. Lijkt mij de beste aanpak als je ongeveer hetzelfde verdient in de relatie (als in, niet 2x of 3x meer dan de partner), en als er kinderen aankomen. Want tijdens de zwangerschap lijkt het mij toch niet correct dat haar "potje" niet verder aangroeit omdat ze de zwangerschap op zich neemt?

Volledig akkoord met eniac. Hier ook alles in 1 pot vanaf de aankoop van onze woning. (8j geleden, ondertussen getrouwd en 2 kinderen). Ook al verdien ik meer dan het dubbele van mijn vrouw.
Maar hierdoor kan zij wel 4/5de werken en meer tijd aan de kinderen spenderen, wat ik heel belangrijk vind.
Als we alles gescheiden zouden houden dan zou zij waarschijnlijk full-time moeten blijven werken, ik minder lang kunnen werken aangezien ik meer tijd in de kinderen/huishouden moet steken, en dus bij gevolg zou mijn carrière hier onder leiden.

Ik ben getrouwd voor het leven, dat is mijn instelling. Als het dan toch op een bepaald moment zou fout lopen dan ben ik blij dat mijn kinderen het ook goed gaan hebben op de dagen dat ze bij mijn vrouw zouden zijn. Ook al kan mijn vrouw hier dan mee van profiteren.

Ivm verantwoording afleggen: wij gunnen elkaar gewoon de dingen die we graag willen. En zoals kobevr aangeeft is communicatie gewoon het belangrijkste.

Iedereen moet doen waar hij/zei zich het beste bij voelt. In mijn geval heb ik een aantal vragen waar ikzelf geen goede oplossing voor zag moesten we onze rekeningen gescheiden houden:

- door het grote verschil in inkomen zou ik maandelijks veel meer overhouden dan haar (pak 2000 vs 200). Ik maak graag verre reizen. Moet ik dan alleen gaan?

- als we uiteen zouden gaan heeft zij te weinig om voor de kinderen te zorgen. Dat wil ik niet voor mijn kinderen

- ik wil dat mijn kinderen niet dagelijks van 7 tot 18u in de opvang zitten (ikzelf haal 18u trouwens nooit, wat als mijn vrouw ook voor haar carrière zou gaan??). Betaal ik haar dan loon voor die dag dat ze thuis is en voor de kinderen zorgt?

- Ik ben ook 2 jaar naar het buitenland verhuisd voor het werk. Mijn vrouw heeft toen haar werk opgegeven om mee te gaan. Had ik haar loon dan moeten doorbetalen?

Bottom line: samen bepalen wij hoe we er voor kunnen zorgen dat we een zo goed mogelijk leven kunnen hebben voor ons gezin. Als er iemand van ons beide met niks/ veel minder zou achterblijven moest het fout lopen, dan zou heel ons systeem niet werken.

Gemeenschappelijke rekening met ieders een gelijke storting.
Qua meubelen heeft zij het meeste (slaapkamer, living, burrau, etc). Ik heb de ijskast, wasmachine, droogkast, tv, zetel etc gekocht. Totale prijs lag ongeveer hetzelfde.
Facturen zijn ook ongeveer 50/50. Zij de elec en gas. Ik de Pidpa en tv/internet.
Die worden natuurlijk allemaal door de gemeenschappelijke rekening betaald. Ook de huur hoort hierbij.

Ieders een eigen privé rekening waar ieders doet wat ie ermee wilt.

Bolt goed zo.
Bij eventuele breuk neem ik alles mee wat op mijn naam staat en klaar.

Volledig gemeenschappelijk, behalve wat we voordien hadden (en zelfs dan..niet volledig gescheiden).
Sinds 2j getrouwd, geen kinderen, complete gemeenschap van goederen. Mijn man verdient wel een mooie 60% meer dan mij, maar dat maakt ons niet uit. Hij heeft een flat gekocht voor we elkaar kenden, die betalen we nu samen af, maar ook de huurinkomsten zijn gezamenlijk. Ik beheer het gros van de geldzaken. Wat uitgaven betreft hoeven we weinig te verantwoorden aan elkaar, tenzij het om grote zaken gaat (een auto bvb.) of een reis.

We zijn getrouwd als een team en gaan zo ook door het leven, dat wil zeggen dat ik soms zaken doe in het huishouden en hij dat moment niet. Sommige weken is hij 's avonds nauwelijks thuis en dan doe ik wat meer in het huishouden, ook bij het bouwen van ons huis volgde ik het gros van de werken op. Ik coach hem in de persoonlijke ontwikkeling met het oog op zijn verdere carrière en als ik vooruit wil, helpt hij mij ook.
Dat zijn stuk voor stuk zaken die moeilijk te kwantificeren zijn, maar evenzeer belangrijk zijn om een relatie te doen slagen. Ik zou dan ook pertinent weigeren om financieel alles 50/50 te gaan doen, je gaat 'all in' of je gaat niet.