Djenner
Legacy Member
Ik woon al enkele jaren in een appartement. In het begin was ik goed bevriend met twee buren ( man en vrouw, maar geen koppel), maar na een tijdje voelde ik dat ze nogal rare mensen waren. De vrouw was geobsedeerd door haar uiterlijk en imago en deed zich beter voor dan ze was. Zo wilde ze enkel iets gaan drinken op café want bij haar liet ze geen mensen binnen want haar meubels zouden kunnen beschadigd worden.
De man op zich was een meeloper van haar gedoe, geen groot licht. Op den duur hadden we belachelijke discussies. Zo wou zij geen hand geven aan iemand met een tattoo want dat is in haar ogen slecht volk. Dat gedrag kwam pas naar boven toen ik ze echt beter leerde kennen. Ik besloot ondanks het feit dat we buren waren het contact tot goedendag en goedenavond te beperken en toen begonnen de pesterijen. Ze parkeerde haar wagen urenlang voor mijn garage en toen ik na een tijd de politie belde, zei ze: ik stond er 2 minuten om uit te laten en hij mocht me altijd bellen om me te verplaatsen. Ze kan een situatie zo naar haar hand zetten. In die periode ontdekte ik dat er schade was aan de brievenbus, een kras in de auto en nog paar van die dingen. Ik kreeg ook telefoons van haar die een dreigende ondertoon hadden. Ze begon te zeggen dat ze een privéleven wilden op straat, dat haar vriend ( de andere buurman) al had gezien dat ik naar hem keek toen hij zijn boodschappen had gedaan en dat niet kan uitstaan.
Ik zei toen: als mensen zo ver gaan in hun obsessief gedrag, dan is dat toch een ziekte. Toen zei ze: ik zal hem dat niet zeggen of alles bij jou is 'kort en klein'. Ik ging er compleet onderdoor en belandde in een depressie, moest in therapie en ben daardoor al een tijdje werkonbekwaam.
Ik had wel eens met een oude dictafoon stukken van een gesprek opgenomen en dat aan de politie gemeld. Ze raadden me af om een klacht in te dienen want het zou toch worden geseponeerd. Ook de huisbaas werd over hun gedrag ingelicht. Ze kregen een waarschuwingsbrief en telefoon, maar hebben op niets gereageerd.
We zijn nu ettelijke maanden verder, heb intussen geprobeerd om een betaalbare woonst te vinden, maar dat lukt niet omdat ik mijn job ben kwijtgeraakt, nog op mutualiteit sta en ze vragen echt over loonfiches ( maar dat is een andere discussie).
Van een andere buurvrouw kreeg ik vorige week te horen dat die buurman van mij op privégebied door een zware periode gaat. Toen ik hem kruiste, heb ik mijn medeleven betuigd. We hebben toen gepraat en heb gevraagd of het ok was om weer normaal tegen elkaar te doen. We praatten vrij lang.
De dag nadien vroeg hij me om een gunst. Of ik voor hem naar de winkel wilde gaan, hij was vrij moe. Ik zei: ik wil wel iets meebrengen. Hij gaf me zijn kaart en code. Ik geweigerd want zoiets doe je toch niet, maar hij bleef aandringen. Ik dacht dat hij zich schuldig voelde om wat er ooit was gebeurd. Ik heb dat aanvaard en ben geld met zijn kaart gaan afhalen omdat ik iets had van: als ze ergens in een winkel voor een garantie mijn pas vragen, kom ik nog over als een dief.
Ze hadden niet waarnaar hij vroeg en heb hem toen het geld en de kaart in een omslag terug gegeven.
En toen hoorde ik een gesprek tussen hem en de buurvrouw. Ze vroeg hem of ik er was ingetrapt. Hij zei: ja, maar hij is wel eerst geld gaan afhalen met mijn kaart. Dan is ons plan half mislukt. Staan er camera's in die buitenmuur waar hij geld afhaalde? Sowieso, we moeten volgende week afspreken om naar de politie te gaan. Hij zal afzien.
Ik heb al overwogen om naar de politie te stappen, maar ze gaan denken dat ik een dief ben die spijt heeft. Zeker als het zo'n typische agent is. Ik ben natuurlijk ook erg beschaamd dat ik zo stom ben geweest om er in te trappen en durf dat aan niemand vertellen.
Hen kennende zullen ze zeker naar de politie stappen. Ik heb wel al een melding liggen tegen hen. Ik ben bang dat ze hun slag zullen thuishalen en ik een strafblad zal krijgen gewoon doordat ik wat naief ben geweest.
Ze zullen hem wel vragen: hoe had die uw code? of had er iemand uw code? Maar ik kan altijd ergens over zijn schouder hebben meegekeken.
Wat kan ik doen?
De man op zich was een meeloper van haar gedoe, geen groot licht. Op den duur hadden we belachelijke discussies. Zo wou zij geen hand geven aan iemand met een tattoo want dat is in haar ogen slecht volk. Dat gedrag kwam pas naar boven toen ik ze echt beter leerde kennen. Ik besloot ondanks het feit dat we buren waren het contact tot goedendag en goedenavond te beperken en toen begonnen de pesterijen. Ze parkeerde haar wagen urenlang voor mijn garage en toen ik na een tijd de politie belde, zei ze: ik stond er 2 minuten om uit te laten en hij mocht me altijd bellen om me te verplaatsen. Ze kan een situatie zo naar haar hand zetten. In die periode ontdekte ik dat er schade was aan de brievenbus, een kras in de auto en nog paar van die dingen. Ik kreeg ook telefoons van haar die een dreigende ondertoon hadden. Ze begon te zeggen dat ze een privéleven wilden op straat, dat haar vriend ( de andere buurman) al had gezien dat ik naar hem keek toen hij zijn boodschappen had gedaan en dat niet kan uitstaan.
Ik zei toen: als mensen zo ver gaan in hun obsessief gedrag, dan is dat toch een ziekte. Toen zei ze: ik zal hem dat niet zeggen of alles bij jou is 'kort en klein'. Ik ging er compleet onderdoor en belandde in een depressie, moest in therapie en ben daardoor al een tijdje werkonbekwaam.
Ik had wel eens met een oude dictafoon stukken van een gesprek opgenomen en dat aan de politie gemeld. Ze raadden me af om een klacht in te dienen want het zou toch worden geseponeerd. Ook de huisbaas werd over hun gedrag ingelicht. Ze kregen een waarschuwingsbrief en telefoon, maar hebben op niets gereageerd.
We zijn nu ettelijke maanden verder, heb intussen geprobeerd om een betaalbare woonst te vinden, maar dat lukt niet omdat ik mijn job ben kwijtgeraakt, nog op mutualiteit sta en ze vragen echt over loonfiches ( maar dat is een andere discussie).
Van een andere buurvrouw kreeg ik vorige week te horen dat die buurman van mij op privégebied door een zware periode gaat. Toen ik hem kruiste, heb ik mijn medeleven betuigd. We hebben toen gepraat en heb gevraagd of het ok was om weer normaal tegen elkaar te doen. We praatten vrij lang.
De dag nadien vroeg hij me om een gunst. Of ik voor hem naar de winkel wilde gaan, hij was vrij moe. Ik zei: ik wil wel iets meebrengen. Hij gaf me zijn kaart en code. Ik geweigerd want zoiets doe je toch niet, maar hij bleef aandringen. Ik dacht dat hij zich schuldig voelde om wat er ooit was gebeurd. Ik heb dat aanvaard en ben geld met zijn kaart gaan afhalen omdat ik iets had van: als ze ergens in een winkel voor een garantie mijn pas vragen, kom ik nog over als een dief.
Ze hadden niet waarnaar hij vroeg en heb hem toen het geld en de kaart in een omslag terug gegeven.
En toen hoorde ik een gesprek tussen hem en de buurvrouw. Ze vroeg hem of ik er was ingetrapt. Hij zei: ja, maar hij is wel eerst geld gaan afhalen met mijn kaart. Dan is ons plan half mislukt. Staan er camera's in die buitenmuur waar hij geld afhaalde? Sowieso, we moeten volgende week afspreken om naar de politie te gaan. Hij zal afzien.
Ik heb al overwogen om naar de politie te stappen, maar ze gaan denken dat ik een dief ben die spijt heeft. Zeker als het zo'n typische agent is. Ik ben natuurlijk ook erg beschaamd dat ik zo stom ben geweest om er in te trappen en durf dat aan niemand vertellen.
Hen kennende zullen ze zeker naar de politie stappen. Ik heb wel al een melding liggen tegen hen. Ik ben bang dat ze hun slag zullen thuishalen en ik een strafblad zal krijgen gewoon doordat ik wat naief ben geweest.
Ze zullen hem wel vragen: hoe had die uw code? of had er iemand uw code? Maar ik kan altijd ergens over zijn schouder hebben meegekeken.
Wat kan ik doen?