JPV zei:
Ties08, ik denk dat je het verkeerd ziet. Het heeft niet noodzakelijk iets te maken met verstandhouding ouders/kinderen. Dat zal er bij sommigen mss wel inzitten, maar ik denk dat het vragen van geld bij velen onder ons ook iets te maken heeft met opvoeding.
Als ik m'n dochter binnen 20 jaar geld vraag als ze bij ons blijft wonen, dan is dat omdat ze moet weten wat hoeveel kost, wat je ongeveer betaalt als je alleen woont en dat het niet is omdat je nog weinig kosten hebt dat je zomaar alles moet uitgeven.
Je kan claimen dat kinderen dat tegen dan al zouden moeten weten, maar ervaring leert dat velen hier nog altijd verschieten als ze zien hoe duur het is om alleen te gaan wonen, je leert dat dus niet zomaar. Pas op, 't is niet dat je door 350 euro huur te vragen, het plots zeker wél perfect zal weten.
Ik kan me echt maar moeilijk inbeelden dat je kind zomaar al zijn geld erdoor jaagt als je het geen geld vraagt.
Volgens mij kan dat echt wel gewoon door te communiceren.
Ik houd bvb voor mezelf een excelfile bij met alle maandelijkse uitgaven en inkomsten. Dat kun je dan bvb aan je kind tonen en het zelf zo'n excelletje laten bijhouden. En hem/haar leren bvb meteen na de storting van zijn/haar loon een bepaald bedrag op de spaarrekening te zetten.
En zoiets begint al bvb op de leeftijd van 12 jaar, als ze zelf een bankrekening en spaarboekje kunnen openen: elke keer dat ze verjaren, of als het kerstmis, sinterklaas, ... is, telkens al dat geld aan de kant zetten op het spaarboekje. Hetzelfde met zakgeld: wat ze niet opdoen en vanaf het moment dat ze bvb 50 euro hebben, dat overzetten op het spaarboekje en enkel een minimum van bvb 10 euro in hun portefeuille laten zitten (ik spreek dan nog steeds over een 14-jarig kind).
Ik ben zo opgetrokken, net als mijn vriend, en geloof me: we kennen echt wel de waarde van geld!
Kleren en dergelijke kreeg ik, maar wilde ik bvb een (indertijd) sega, gameboy of een spelletje of iets anders in die aard: sparen tot ik het had (en dus NIET aan mijn spaarboekje komen).
Ik geloof echt niet dat je kind helemaal kan ontsporen als je het degelijk opvoedt. Nou ok het kan, maar niet standaard of niet weet ik hoeveel % van de kinderen. Daar kan ik niet bij.
SarahL zei:
Dat is allemaal goed zolang de relatie met je kind goed zit. Indien dit niet het geval is en je kind gaat profiteren van je goedheid, dan lijkt het me niet zo evident meer dat je je kind alles zou geven wat je hebt. Zoiets moet van twee kanten komen.
De relatie van de topic starter met zijn ouders lijkt me nu niet echt optimaal, dus ik denk dat je niet zomaar zulke conclusies kan trekken.
Ik denk bovendien dat als je een goede relatie hebt met je ouders, je als kind er zelf aan denkt iets bij te dragen aan het huishouden van zodra je werkt. Alleszins, dat zou ik alvast doen en vind dat je op die manier alleen maar respect toont aan je ouders, zonder de hele 'ik huur een kamer' situatie. Je kan het dus ook gewoon op een andere manier bekijken...
Nogmaals: als jij je kind goed opvoedt en het waarden zoals wederzijds respect bijbrengt vanaf dag 1, dan lijkt het me erg onwaarschijnlijk dat dat kind ontspoort.
En natuurlijk zou ik als kind van degelijke liefdevolle en respectvolle ouders hun wel geld aanbieden, maar dan nog kunnen die ouders "neen" zeggen, of het aannemen en zeggen van: "we zetten het aan de kant voor het geval we tegenslag moeten krijgen, maar als dat niet het geval is krijg je het gewoon terug mee de dag dat je uit huis gaat".
Maar ik zou gewoon zeggen tegen mijn kind dat ik het niet hoef en eventueel alleen de maaltijdcheques aannemen omdat je kind dan toch meestal geen boodschappen doet.
En als kind kun je dan nog al eens zeggen: deze keer betaal ik de winkelfactuur, of de ouders een weekendje weg cadeau doen als dank.
Dat zou mij als mama zoveel meer plezier (omdat dat kind dat dan echt uit dankbaarheid en liefde doet) doen dan dat ik maandelijks een bepaalde som van mijn kind moet aannemen.
. Iedereen die het niet met u eens is moet het afbollen. Goed bezig.
