Idd, ik zie niet in wat één kind (of zelfs 3, in geval van een duidelijk stabiele thuissituatie) "vragen om miserie" betekent.
En vooral: ik snap niet waarom een relatie aangaan met een vrouw méér problemen geeft dan een relatie aangaan met een man met kinderen uit een vorig huwelijk. Pol86 leeft op dat vlak duidelijk nog in de prehistorie.
Zit juridisch een stuk moeilijker in elkaar. het basisprincipe is als volgt: indien je weet dat het je kind niet is, maar je aanvaardt het toch, kan je er niet meer vanaf geraken tenzij je je kort na de erkenning bedenkt (zie wetgeving van botchla voor de details).
Lijkt vreemd op het eerste gezicht, maar je kan dus "veroordeeld" worden tot het blijven opvoeden of minstens betalen van de opvoeding van een kind dat niet van jou is, zelfs al zijn de wettelijke én/of biologische ouders het ermee eens dat er een "fout" in het spel is.
Waarom die wet? Omdat kinderen ook hun rechten hebben: ze hebben recht op ouders die ook hun ouders blijven. Een kind die de ene keer papa X als vader heeft, daarna papa Y, daarna papa Z, ... , heeft geen stabiele situatie en weet niet meer aan wie/wat zich te binden. Dat is al duidelijk genoeg bij echtscheidingen, laat staan dat je los van de wispelturigheid van 1 van de ouders qua relaties je nog telkens juridisch je papa kan verliezen.
Enkel een kind kan daarom héél lang "kiezen" om zijn niet-echte vader te behouden of "af te staan" aan een ander.
Nu, concreet is het een kluwen om er aan uit te geraken, het is wel belangrijk dat de OP (de wettelijke vader) zo vlug mogelijk stappen onderneemt om zijn erkenning te betwisten. Als de moeder echter "slim" genoeg is geweest om iets bij te houden waaruit blijkt dat de OP reeds lang wist dat het zijn kind niet was, zit hij "vast" aan dat kind. Misschien kan je door bedrog nog wel iets bereiken (als dat mogelijk is), maar bewijs maar eens dat je bedrogen werd, ik denk niet dat dat verhaal over verkrachting ergens op papier zal staan. Voor zo'n gevallen raadpleeg je dus zeker best een advocaat...