nite
Legacy Member
Hier een voorbeeld van een perfecte toepassing van New Keynesian Economics en zijn beleidsimplicaties:
"To fight this recession the Fed needs more than a snapback; it needs soaring household spending to offset moribund business investment. And to do that, as Paul McCulley of Pimco put it, Alan Greenspan needs to create a housing bubble to replace the Nasdaq bubble."
Dubya's Double Dip? - NYTimes.com
Achteraf bekeken lijkt dit duidelijke het slechtste wat we in 2002 konden doen. Maar in plaats van de economische theorie die hiertoe geleid heeft in vraag te stellen, blijven overheden deze gewoon consequent toepassen. De belangrijkste voorschriften zijn dat wanneer we in een recessie zijn, de overheid het op zich moet nemen om een zeer expansionair beleid te voeren: "zo laag mogelijke interestvoeten, zo veel mogelijk lenen, zo veel mogelijk uitgeven". Het maakt eigenlijk niet uit waaraan geld gegeven wordt, zolang consumptie maar omhoog gekrikt wordt. Zoiets verhoogt op korte termijn natuurlijk wel de BBP cijfers, maar op lange termijn blijkt dat we gewoon mensen aanmoedigen om te investeren in nutteloze dingen.
2006 was de droom van de New Keynesian Econoom: stijgende huizenprijzen (en deze zouden altijd blijven stijgen!), mensen en overheden maakten enorme kredietkaart schulden (super, hoge consumptie en hoog BBP!). We deden exact wat deze economen voorschreven en het resultaat was: een van de grootste economische crississen in tijden. Al die economen natuurlijk stomverbaasd dat zoiets kan voorvallen. Oplossing: terug het beleid van 2002 herhalen.
Waarom zijn we niet in staat om iets te leren?
"To fight this recession the Fed needs more than a snapback; it needs soaring household spending to offset moribund business investment. And to do that, as Paul McCulley of Pimco put it, Alan Greenspan needs to create a housing bubble to replace the Nasdaq bubble."
Dubya's Double Dip? - NYTimes.com
Achteraf bekeken lijkt dit duidelijke het slechtste wat we in 2002 konden doen. Maar in plaats van de economische theorie die hiertoe geleid heeft in vraag te stellen, blijven overheden deze gewoon consequent toepassen. De belangrijkste voorschriften zijn dat wanneer we in een recessie zijn, de overheid het op zich moet nemen om een zeer expansionair beleid te voeren: "zo laag mogelijke interestvoeten, zo veel mogelijk lenen, zo veel mogelijk uitgeven". Het maakt eigenlijk niet uit waaraan geld gegeven wordt, zolang consumptie maar omhoog gekrikt wordt. Zoiets verhoogt op korte termijn natuurlijk wel de BBP cijfers, maar op lange termijn blijkt dat we gewoon mensen aanmoedigen om te investeren in nutteloze dingen.
2006 was de droom van de New Keynesian Econoom: stijgende huizenprijzen (en deze zouden altijd blijven stijgen!), mensen en overheden maakten enorme kredietkaart schulden (super, hoge consumptie en hoog BBP!). We deden exact wat deze economen voorschreven en het resultaat was: een van de grootste economische crississen in tijden. Al die economen natuurlijk stomverbaasd dat zoiets kan voorvallen. Oplossing: terug het beleid van 2002 herhalen.
Waarom zijn we niet in staat om iets te leren?
. Als het belangrijke zaken betreft vind ik het noodzakelijk dat er rekenmodellen van kunnen gemaakt worden, en dat onzekerheid gekwantificeerd wordt. Ik vind niet dat je de economie kan beïnvloeden op basis van enkel maar vage veronderstellingen en eenvoudige redeneringen. Dat is intellectuele luiheid.