Archief - True Detective (HBO) - Season 1

Aan die school had Rust misschien wel meteen meer doorgehad, moest Marty zijn onderzoek niet afgebroken hebben met z'n getoeter. Da's het mooie aan dit verhaal.

Godverdikke, ik wist al dat ik iets niet had begrepen ivm dat huis. Excuses.

Maar als dat zijn huis dan niet was, wat deed die pippo daar dan?

Romelus zei:

Godverdikke, ik wist al dat ik iets niet had begrepen ivm dat huis. Excuses.

Maar als dat zijn huis dan niet was, wat deed die pippo daar dan?

Klik om te vergroten...

Het huis verven.

-Steve- zei:

Het huis verven.

Klik om te vergroten...

Hij is schilder. Je ziet hem ook die school schilderen, en de manier hoe hij naar die kindjes kijkt... best walgelijk. Hij zei het ook dat hij veel van die scholen en andere dingen waar veel kinderen waren, schilderde. Op die manier komt hij in contact met die kinderen om ze te ontvoeren.

Romelus zei:

Godverdikke, ik wist al dat ik iets niet had begrepen ivm dat huis. Excuses.

Maar als dat zijn huis dan niet was, wat deed die pippo daar dan?

Klik om te vergroten...

Er is een scene waar Marty opvraagt in de database op hoeveel locaties dat bedrijf in die tijd prestaties verrichte (onderhoud tuin, verven, diverse klusjes, ...). Hij zegt daar 'all along the coast', onmiddelijk gaat de camera naar Rust die naar zijn kaart kijkt met aanduidingen van vermiste vrouwen en kinderen, allemaal 'along the coast'. Je zag hem in het begin van de ep nog bezig met een klusje terwijl er kinderen aan het spelen waren.

Nu ik er aan denk, dat is misschien wel iets ongeloofwaardig, maar ik weet niet hoe dat allemaal werkt in de VS. Ik weet wel dat je in België niet zomaar een rist adressen kunt opvragen van klanten van een vennootschap. Ook een privédetective kan dat niet, zelfs niet als er met cheques gewerkt wordt. Dat is gewoonweg privéinformatie waar enkel de betrokkenen en de bank een papierspoor van hebben. Ze insinueren daar dat er met tax records een ganse cheque historie kan samengesteld worden die geïnd werden door 1 bedrijf. Dat vond ik wel wat raar, boekhouder zijnde.

Zelfde met hoe ze die zwarte huishoudster gevonden hebben. 'she drew a paycheck from Sam Tuttle, some kind of domestic', in een Belgische context vertaald zou dat betekenen dat een privédetective zomaar in de RVA-database kan gaan surfen. Het kan in de VS anders zijn, maar hier is dat ondenkbaar.

Prachtige finale, ik zat weer aan het scherm gekluisterd. McConaughey stak er weer bovenuit, die laatste scène aan het ziekenhuis was enorm sterk.

-Steve- zei:

Het huis verven.

Klik om te vergroten...

Dat weet ik wel, maar ik heb intussen het probleem gevonden. Ik dacht dat het huis op die foto dezelfde was als de plaats van onze moordenaar waar ze dus na die conversatie meteen naartoe trokken.
Maar dat is het dus niet het geval. Twas laat!

Nog een deleted scene op youtube hoe Cohle zijn vriendin dumpt, of zegt dat hij geen kinderen wilt

Waar?

HBO to Pull ?True Detective? Deleted Scene (Updated) | Variety

sorry, ik veronderstelde het op youtube ging staan

edit: is down nu

True Detective Deleted Scene - Rust and Lori - YouTube

Staat terug online

Time zei:

Nu ik er aan denk, dat is misschien wel iets ongeloofwaardig, maar ik weet niet hoe dat allemaal werkt in de VS. Ik weet wel dat je in België niet zomaar een rist adressen kunt opvragen van klanten van een vennootschap. Ook een privédetective kan dat niet, zelfs niet als er met cheques gewerkt wordt. Dat is gewoonweg privéinformatie waar enkel de betrokkenen en de bank een papierspoor van hebben. Ze insinueren daar dat er met tax records een ganse cheque historie kan samengesteld worden die geïnd werden door 1 bedrijf. Dat vond ik wel wat raar, boekhouder zijnde.

Klik om te vergroten...

Het waren wel allemaal kerken en scholen, dus miss openbare contracten die moeten aangegeven worden? En ze geraakten wel in de politiedatabase via Marty hé.

Ik ben blijkbaar de enige hier op 9lives die vrij teleurgesteld was door het einde? Soit, ik heb niet elke comment gelezen maar ik las nergens commentaar over het einde dat compleet inconsistent is met alles waar de serie voor staat. De climax strook naar mijn mening helemaal niet met het universum dat True Detective schetst (vooral in de eerste 3 episodes, meteen de beste episodes uit de serie). Ik verwachtte ofwel een nihilistisch einde of desnoods een betekenisvol einde met een bitterzoete nasmaak. De gehele serie lang worden we ondergedompeld in een samenleving op de rand van de afgrond. Op het einde van de rit komt plots, volledig onterecht, de moordzaak op de voorgrond en wordt de serie een whudunnit terwijl dit nooit de pointe was van True Detective, imo. Het ging om Marty en Cohle. De moordzaak was maar een kapstok om veel boeiendere observaties en inzichten aan te hangen. En toch krijgen we een "pieuw pieuw we hebben hem. Hoera!" einde, inclusief Cohle die zo'n cheesy "the light's winning" opmerking maakt. Sigh. Ja, want dat is de conclusie die je hier uit kan trekken? Het emotioneel fragment dat hij die warmte voelde etc was noodzakelijk om Rust zijn transformatie te duiden, maar doet beroep op een vaag gevoel van goedkoop sentiment.

True Detective zou nog enkele treden hoger staan bij me indien Rust's obsessie met zijn theorie inderdaad maar een dwaalspoor bleek te zijn, of wanneer Marty en Cohle in die grot zouden sterven zonder dat ooit iemand te weten zou komen wat er met beide heren gebeurd is. Als je me 5 à 6 episodes een wereld schetst waar verdoemenis, nihilisme en pessimisme centraal staan, kan je niet zomaar switchen naar een Hollywoodiaanse happy ending tenzij hier een goede reden voor is.

boogje zei:

of wanneer Marty en Cohle in die grot zouden sterven zonder dat ooi iemand te weten zou komen wat er met beide heren gebeurd is.

Klik om te vergroten...

Daar zou ik ook voor getekend hebben, maar er is niemand die zo'n einde durft maken. Ook Breaking Bad en Homeland hebben daar voldoende kansen toe gehad zonder ze te grijpen. Men is blijkbaar heel bang dat te zwart de massa zal afschrikken, misschien niet onterecht.

Ik moet boogje ook wel bijtreden in zijn mening. Teleurstellende laatste episode.

De moordzaak moet natuurlijk wel afgerond worden, daar kan je moeilijk om heen.

Ik vind het raar dat je dit goedkoop sentiment noemt en klaagt dat de focus van de personages afdwaalt maar dan wel een fan bent van een einde waarin ze beide sterven. Dat is pas een goedkope manier om emoties los te brengen bij de kijker en een abrupt einde aan de personageontwikkeling. Pizzolatto heeft zelf aangegeven dat hij dit te luie writing vond en er bewust niet voor gekozen heeft. The light is winning is op zijn manier een fantastisch einde. Je vat het veel te zwart/wit op want er wordt helemaal geen complete ommekeer van cole geschetst. 1 optimistische opmerking, misschien zijn eerste van de serie, en dan nog puur gebaseerd op fysica en feiten ipv emoties. Na 17 jaren afzien is er eindelijk een beetje hoop voor cole en is hij misschien verlost van die bitterzwarte duister is die hij al die jaren meedraagt. Het is de laatste stap in het verhaal van marty en cole, gewoon die kleine hint van optimisme. Daarom vind ik ook dat het wel in de serie past, het moet voor mij geen zwart einde zijn want dit klein lichtpuntje maakt de cirkel van true detective rond.

Xeo Pablo zei:

De moordzaak moet natuurlijk wel afgerond worden, daar kan je moeilijk om heen.

Klik om te vergroten...

Waarom? Elke plotwending in héél de serie schreeuwt om een einde waar de boeman niet wordt gevat.

Xeo Pablo zei:

Ik vind het raar dat je dit goedkoop sentiment noemt en klaagt dat de focus van de personages afdwaalt maar dan wel een fan bent van een einde waarin ze beide sterven. Dat is pas een goedkope manier om emoties los te brengen bij de kijker en een abrupt einde aan de personageontwikkeling. Pizzolatto heeft zelf aangegeven dat hij dit te luie writing vond en er bewust niet voor gekozen heeft. The light is winning is op zijn manier een fantastisch einde. Je vat het veel te zwart/wit op want er wordt helemaal geen complete ommekeer van cole geschetst. 1 optimistische opmerking, misschien zijn eerste van de serie, en dan nog puur gebaseerd op fysica en feiten ipv emoties. Na 17 jaren afzien is er eindelijk een beetje hoop voor cole en is hij misschien verlost van die bitterzwarte duister is die hij al die jaren meedraagt. Het is de laatste stap in het verhaal van marty en cole, gewoon die kleine hint van optimisme. Daarom vind ik ook dat het wel in de serie past, het moet voor mij geen zwart einde zijn want dit klein lichtpuntje maakt de cirkel van true detective rond.

Klik om te vergroten...

Ik heb helemaal geen probleem met een optimistische noot op het einde van de serie vanuit één of ander principe hoor. Er is niks mis met het einde an sich, wel dat de manier hoe Pizzolatto naar dat einde toewerkt, of beter gezegd: net niet naar toewerkt. Dit einde vind ik pas een typevoorbeeld van luie writing. Het einde speelt imo in op de angsten van het (vooral Amerikaans) publiek dat Cohle niet gelijk kan hebben. Waarom zou ik mijn avond spenderen aan een serie die me verweesd achterlaat wanneer ik de volgende ochtend weer met tegenzin naar mijn werk moet vertrekken, right? De ultieme oplossing: een happy end. Dat gaat toch echt wel verder dan die "1 optimistische opmerking", zoals jij beweert, neen? Het is in elk opzicht een zeemzoeterig einde. Zelfs het voormalig gezin van Marty verzamelt zich rond het ziekenhuisbed; Marty en Cohle hoeven geen enkel offer (blijvend lichamelijk letsel, bijvoorbeeld) te brengen en ze zijn helden en jadijadija.

Op zich hoeft dat niet te storen, we worden om de haverklap geconfronteerd met zo'n geforceerde eindes. In heel wat Aziatische cinema heb je dan weer het omgekeerde: daar eindigen films bijvoorbeeld vaak zeer pessimistisch en soms komt dat ook geforceerd over. Dat flauw dwangmatig optimisme dat zo kenmerkend is voor Amerika en doordeweekse Amerikaanse cinema komt nu gewoonweg extra vreemd over omdat True Detective wel iet of wat ballen had tot halfweg het eerste seizoen. Ofwel blijf je trouw aan alles waar de serie voor staat, of je broedt op dat optimistisch einde door doorheen het gehele seizoen een genuanceerd beeld te schetsen van de wereld waarin Marty en Cohle leven, zodat de climax op zijn minst geloofwaardig kan overkomen.

Kijk, dat filosofische in True Detective lag er al vingerdik op vanaf episode 1 en je gaat me nooit zien beweren dat de serie één of ander geniaal geschreven filosofisch traktaat is ofzo. Soms gaan de monoloogjes van Cohle er zelfs dik over en worden ze komisch. True Detective blijft werken binnen de conventies van het detective genre en overdrijft gewoonweg in dat wantrouwen tegenover de moderne wereld dat we in een mindere vorm terugzien in zoveel crime films. Het werd gewoonweg zo mooi in beeld gebracht, de muziek was dik in orde en de dialogen waren uitstekend zodat het aangenaam was om de serie te volgen.

Ik had een (werkelijk) lichtpuntje van optimisme zelfs nog een beter einde gevonden dan mijn snel bedacht einde van enkele posts eerder. Dus in dat opzicht geef ik je zeker gelijk! Het probleem is dat de serie zodanig een karikatuur is van het genre dat het voor mijn part all the way mocht gaan. Een optimistisch lichtpuntje in een pikzwarte zee in een verhaal verwerken vereist dan toch wel een 6-tal episodes waarin een andere realiteit geschetst wordt. Just my 2 cents.

net rond. ik heb wel genoten van de sfeer van de serie maar ik ben er toch wel helemaal niet zo 'fucked up geniaal' zot van als de meeste rondom mij. Personages werden echt enorme typetjes en sommige one liners van cohle aka 'wacko spitting sick his semi intellectual shit on society waren toch soms wel cringeworthy langs mijn kant. En echt een schijt laatste aflevering, ik keek plots naar een andere serie. Spijtig want er sloop een bepaalde sfeer in maar het leek alsof zelf niet 100% zeker waren welke kant ze uitgingen.

@boogje: Ik vond het eigenlijk op vlak van de gevolgen voor de algemene samenleving binnen True Detective niet eens zo'n optimistisch einde. Wel op het vlak van de twee hoofdpersonages.

Je haalt in je eerste post aan dat naar het einde toe de moordzaak in een whodunnit uitdraaide en de focus wat weg van Marty en Rust verschoof. Maar: Marty en Rust = die moordzaak. Cohle gebruikte die zaak om niet compleet in de goot te eindigen (of erger) door er zijn dagelijkse bezigheid van te maken, en Marty 'dankt' de complete instorting van zijn sociale leven aan die zaak. Hun leven is sinds 1995 gedefinieerd door het feit dat ze op die Dora Lange-case zijn gezet, en in de jaren tussen '95 en '12 is te zien hoe derailed heel hun leven raakt, tot ze allebei weer aan die zaak kunnen werken. Op het einde zijn beide mannen er dan ook duidelijk van bewust dat ze eigenlijk nog maar 1 schakel in de keten echt hebben kunnen uitschakelen, maar het kan hen op zich maar weinig meer schelen, ondanks de initiële intentie (vooral van Rust) om de hele boel op te klaren. 'Hun' zaak is opgelost, Rust heeft eindelijk wat rust gevonden en Marty heeft nu iemand om tegen te praten (ik denk niet dat het nog écht goed zou komen tussen hem en Maggie). Ze kunnen nu allebei definitief verder met hun leven, maar niks houdt de restanten van die cult tegen om simpelweg verder te gaan. Light is winning, maar er is nog een hele hoop darkness.

Misschien is dit een te 'glas is halfleeg'-visie op wat effectief wordt gepresenteerd, maar zo interpreteer ik het eigenlijk.

boogje zei:

Kijk, dat filosofische in True Detective lag er al vingerdik op vanaf episode 1 en je gaat me nooit zien beweren dat de serie één of ander geniaal geschreven filosofisch traktaat is ofzo. Soms gaan de monoloogjes van Cohle er zelfs dik over en worden ze komisch.

Klik om te vergroten...

Hoezo, waar bedoel je dan?