Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (14)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Vlad Tepes
Legacy Member
Exiled
Gisterenavond deze gangsterdrama gezien van regisseur Johnny To, aan de schietscene's zag je onmiddelijk dat Johnny zijn oude stijl blijft houden, wat ik dus minder goed vind. Maar van deze film heb ik zeker genoten, hij is beetje apart en dat is altijd het leuke aan een film. Het einde vond ik machtig en btw coole soundtrack
7/10
Gisterenavond deze gangsterdrama gezien van regisseur Johnny To, aan de schietscene's zag je onmiddelijk dat Johnny zijn oude stijl blijft houden, wat ik dus minder goed vind. Maar van deze film heb ik zeker genoten, hij is beetje apart en dat is altijd het leuke aan een film. Het einde vond ik machtig en btw coole soundtrack
7/10
Boddah
Legacy Member
Hostel 2
Na het verschrikkelijke Hostel, heeft men de onbegrijpelijke beslissing genomen dat deze een vervolg verdiende.
Ik begrijp de hype rond deze films echt niet (als je over een hype kunt spreken). Hostel 2 kun je zelfs geen horror noemen, want met 2 zielige scenes met een beetje bloed heb je dus echt geen horror. Op dat gebied was de eerste iets 'beter' (tussen quotes, want de special effects waren lachwekkend slecht). Telkens wanneer er iets gebeurde draait de camera weg of komt er iets voor. In dergelijke films werkt zoiets niet.
Eli Roth is overschat tot en met.
1/10
Na het verschrikkelijke Hostel, heeft men de onbegrijpelijke beslissing genomen dat deze een vervolg verdiende.
Ik begrijp de hype rond deze films echt niet (als je over een hype kunt spreken). Hostel 2 kun je zelfs geen horror noemen, want met 2 zielige scenes met een beetje bloed heb je dus echt geen horror. Op dat gebied was de eerste iets 'beter' (tussen quotes, want de special effects waren lachwekkend slecht). Telkens wanneer er iets gebeurde draait de camera weg of komt er iets voor. In dergelijke films werkt zoiets niet.
Eli Roth is overschat tot en met.
1/10
Yenneman
Legacy Member
The Host
Van een onconventionele monsterfilm gesproken. Je krijgt hier niet alleen een mooi vormgegeven CGI-rendered beestje voor je geld, maar ook een familiedrama, bizarre zwartgallige komediestukjes + slapstickmomenten en een dikke laag sociale commentaar.
De openingsscène is, zoals al vaker gezegd, het hoogtepunt van de film: het meisje met de walkman, die kerel die een paar tientallen meters door de lucht gegooid wordt, dat verkeersbord...overweldigend begin! Het niveau ervan wordt niet meer geëvenaard, maar bijna elke scène waar het monster in opduikt blijft indrukwekkend -check de manier van voortbewegen onderaan de brug-.
Het komisch aspect is niet altijd even geslaagd tijdens het verdere verloop, hoewel ik toch wel een aantal keer in de lach geschoten ben (scène met zwaar hoestende voetganger aan de straatrand
) en ook de sociale becommentariëring laat af en toe een steek vallen:
Het drama-aspect was wel ok, ook dankzij de goeie acteerprestaties.
Bij het einde was de CGI ietsje minder, maar nog altijd van hoog niveau.
Maar goed, ik heb me hier 2 uur mee geamuseerd, ondanks een paar momenten die wat inzakten. Binnenkort eens alle extra's checken.
Van een onconventionele monsterfilm gesproken. Je krijgt hier niet alleen een mooi vormgegeven CGI-rendered beestje voor je geld, maar ook een familiedrama, bizarre zwartgallige komediestukjes + slapstickmomenten en een dikke laag sociale commentaar.
De openingsscène is, zoals al vaker gezegd, het hoogtepunt van de film: het meisje met de walkman, die kerel die een paar tientallen meters door de lucht gegooid wordt, dat verkeersbord...overweldigend begin! Het niveau ervan wordt niet meer geëvenaard, maar bijna elke scène waar het monster in opduikt blijft indrukwekkend -check de manier van voortbewegen onderaan de brug-.
Het komisch aspect is niet altijd even geslaagd tijdens het verdere verloop, hoewel ik toch wel een aantal keer in de lach geschoten ben (scène met zwaar hoestende voetganger aan de straatrand
) en ook de sociale becommentariëring laat af en toe een steek vallen:
heel dat Agent Yellow-gedoe vond ik redelijk zwak...ook de allereerste minuut van de film, met die Amerikaan, was er zwaar over.
Bij het einde was de CGI ietsje minder, maar nog altijd van hoog niveau.
Maar goed, ik heb me hier 2 uur mee geamuseerd, ondanks een paar momenten die wat inzakten. Binnenkort eens alle extra's checken.
grungywout
Legacy Member
Anal_Amoebe zei:
Ik moet zeggen dat het enorme fun was, maar toch heeft de film, zelfs als het no holds barred breinloos knalfestijn dat het is, enkele gebreken. Het is op momenten gewoon net iets TE random. Ik begrijp wel dat de film voornamelijk zijn kracht haalt uit het enorm snelle tempo waarmee actiescénes zich opvolgen maar de manier waarop ze het tempo zo hoog proberen te houden is imo toch niet altijd de beste. Bad guys duiken de helft van de tijd gewoon uit het niets op en als er een reden is dat ze opduiken is dat meteen ook de meest idiote, pure randomness. Maar kom, Shoot'em up is dan ook geen film die tracht enigzins logisch te zijn dus dat is een punt dat makkelijke te overzien is.
Voor de rest valt de film het beste te omschrijven als een kruising tussen Looney Tunes (met Clive Owen in de rol van Bugs Bunny en Giamatti als Elmer Fudd) en een John Woo film. De actie is cartoonisch en totaal onrealistisch maar wel enorm stylisch en R-rated, ongeveer zoals dat het geval is bij Rodriguez maar dan eigenlijk nog een stapje verder qua cartoonisch. Clive Owen doet zijn ding maar krijgt wel verschrikkelijk slechte one-lines.En ik bedoel echt enorm slechte. Zo slecht dat het niet anders kan dat ze bewust zo slecht gemaakt zijn. Ik denk dat Davis wou dat zijn personage gewoon meer wou laten lijken op een typische actieheld, maar hem ook niet teveel laten verliezen van zijn cynisme. Giamatti aan de andere kant krijgt alle goeie one-liners en laat ook duidelijk blijken dat hij zich rot geamuseerd heeft met deze film, en wie zou dat ook niet doen in zijn plaats. Deze film is immers gewoon geconcentreerde fun.
Anal_Amoebe
Legacy Member
1408: Mwoah... Zelfs al kreeg ik een privé vertoning (de enige in de zaal, baby), ik denk dat ik hem beter had gevonden op DVD gewoon thuis voor mijn TV. De film wint er weinig bij op groot scherm te worden geprojecteerd en zo'n grote onpersoonlijke zaal was nefast voor de atmosfeer die zo al vrij dunnetjes was bij momenten. Niet om te zeggen dat hij slecht was, maar voor iemand die al behoorlijk wat spookhuisfilms en ander suspensgedoe heeft gezien, viel er maar weinig nieuws en/of interessants te rapen.
De film doet zijn ding en soms doet het dat redelijk maar meestal blijft het steken op de middelmaat. Ultimately forgettable...
De film doet zijn ding en soms doet het dat redelijk maar meestal blijft het steken op de middelmaat. Ultimately forgettable...
Preske
Legacy Member
Blades of glory.
Will Ferrel in zijn betere doen. De gehele film wordt eigenlijk door hem gedragen.
Ik had constant de zin om dat blond mietje op zen gezicht te kloppen, de incesteuze broer en zus waren zelfs niet grappig, en dat knap gezichtje deed het wat het moest doen, knap zijn.
Will Ferrel in zijn betere doen. De gehele film wordt eigenlijk door hem gedragen.
Ik had constant de zin om dat blond mietje op zen gezicht te kloppen, de incesteuze broer en zus waren zelfs niet grappig, en dat knap gezichtje deed het wat het moest doen, knap zijn.
Anal_Amoebe
Legacy Member
Het probleem met Will Ferrell-films is dat de rest van de cast even scherp moet staan als hij of het loopt mis. In Anchorman en Talladega Nights of Old School bijvoorbeeld krijgt hij weerwerk van andere komische talent en spelen ze op elkaar in. In Blades of Glory speelt hij iedereen gewoon van het scherm, zeker Jon Heder, een zwaar overschatte acteur die eigenlijk enkel en alleen maar Napoleon Dynamite kan spelen, en in een andere film als Napoleon Dynamite werkt dat gewoon niet...preske zei:
Gavin
Legacy Member
De belofte van Apocalypto kon wel voor een cocktail doorgaan; exotische codenamen, excessief gebruik van markante kleuren en een indringende alcoholgeur. Gibson bedankte voor de, ongetwijfeld treife, Anonieme Alcoholisten en vond zijn heil in het maquis van Veracruz, vergezeld van digitale camera’s en volstrekt onbekende acteurs.
Jaguar Paw (Rudi Youngblood) beleeft hemel op aarde. Everzwijnen lopen gezwind in zijn vallen, plaisanterieën over medemaya’s seksuele disfuncties resulteren in lachsalvo’s en weldra zal een tweede Paw Junior de stam vervoegen. Ware het niet dat een knokploeg zijn heilstaat tot een Augiasstal herleidt. Paw kan nog nipt zijn gezinnetje in een vergeetput helpen alvorens zijn vader gekeeld te zien worden. De overlevenden worden meegesjouwd naar het centrum der vijandigheden. Te midden van een saillante offerande weet Paw de benen te nemen en ontketent daarmee een zinderende en puntgaaf georkestreerde klopjacht, waarin hij op zoek gaat naar zijn vrouw en kind terwijl hij de geheimen natuur aanwendt om zijn achtervolgers te nekken.
De wildvreemde acteurs leveren een knallende prestatie, met Rudi Youngblood als speerpunt. Godsgruwelijk verdedigt hij zich tegen elke charge, al dan niet succesvol. In zijn furieuze afweer neemt hij de anderen op sleeptouw, wat uitmondt in enkele meewarige culminatiepunten. In één krachtinspanning worden ook enkele pluimen op de hoeden van respectievelijk het Costume en Make-up Department gespiest. Zij leveren een meticuleuze uitdossing die gestalte geeft aan de intenties van de personen in kwestie (menselijke onderkaken bevestigd aan de bovenarm zijn een must voor leidinggevende koppensnellers).
Deze kunstige pareltjes worden formidabel in beeld gebracht. Gibson regisseert met vernuft en kunde, zowel in heftige actiesequenties als in vlijmende spanningsorgasmen (onder andere de offergave, de rust voor het neersabelen verheven boven het primitieve gedruis van het plebs). MadMel goochelt met kleuren, veelal functioneel om een kentering of gevoel te portretteren (bijvoorbeeld zijn duik in het modderbad). Andere keren is het nut ervan niet meteen duidelijk (de onder wit stof bedolven menigte op weg naar de offerplaats. ‘A place built of stone’, dat wel. Maar waarom alleen op die plek die sfeer creëren?). De kleurdetails worden tevens competent verwerkt in een feeërieke en flitsende cinematografie.
In tegenstelling tot wat de bovenvernoemde opmerkingen mogen suggereren, is Apocalypto zeker geen documentaire geworden. Het neemt een loopje met de historische correctheid en pikt er een koppel lukrake feiten uit die verwerkt worden in een actiespektakel. Want meer krijg je hier niet te zien, uitgezonderd het begin misschien. De eerste helft van de film verschaft genoeg unfaire schouwspelen om Jaguar Paw zich het aangedane onrecht te laten vergelden in de laatste veertig minuten, met totale instemming van de kijker. Helaas valt dat net iets te licht uit om een runtime van 130 minuten te vullen. Moest men voor deze visuele parel een degelijk en origineel verhaal (exclusief het huidige einde wel) hebben gesponnen, had de film hogere toppen geschoren. Nu is het vooral het geweld dat zal bijblijven. De bodycount bij de credits staat op 114 en elk van deze heeft een bloederig verloop; als het hoofd niet wordt gedegradeerd tot een bloedverstuiver, dan wordt het er wel astrant afgerukt door een panter.
De cocktail is eerder omgevormd tot een longdrink; het uiterlijk is nog steeds en vogue, alleen wordt de inhoud wat aangelengd met ijsblokjes. Het verbergt dat er weinig in het glas zit, maar de concentratie is duidelijk gedaald. Apocalypto is knap gefilmd en bovenal entertainend, maar ettelijke minuten te lang voor wat het plotsgewijs te bieden heeft.
Jaguar Paw (Rudi Youngblood) beleeft hemel op aarde. Everzwijnen lopen gezwind in zijn vallen, plaisanterieën over medemaya’s seksuele disfuncties resulteren in lachsalvo’s en weldra zal een tweede Paw Junior de stam vervoegen. Ware het niet dat een knokploeg zijn heilstaat tot een Augiasstal herleidt. Paw kan nog nipt zijn gezinnetje in een vergeetput helpen alvorens zijn vader gekeeld te zien worden. De overlevenden worden meegesjouwd naar het centrum der vijandigheden. Te midden van een saillante offerande weet Paw de benen te nemen en ontketent daarmee een zinderende en puntgaaf georkestreerde klopjacht, waarin hij op zoek gaat naar zijn vrouw en kind terwijl hij de geheimen natuur aanwendt om zijn achtervolgers te nekken.
De wildvreemde acteurs leveren een knallende prestatie, met Rudi Youngblood als speerpunt. Godsgruwelijk verdedigt hij zich tegen elke charge, al dan niet succesvol. In zijn furieuze afweer neemt hij de anderen op sleeptouw, wat uitmondt in enkele meewarige culminatiepunten. In één krachtinspanning worden ook enkele pluimen op de hoeden van respectievelijk het Costume en Make-up Department gespiest. Zij leveren een meticuleuze uitdossing die gestalte geeft aan de intenties van de personen in kwestie (menselijke onderkaken bevestigd aan de bovenarm zijn een must voor leidinggevende koppensnellers).
Deze kunstige pareltjes worden formidabel in beeld gebracht. Gibson regisseert met vernuft en kunde, zowel in heftige actiesequenties als in vlijmende spanningsorgasmen (onder andere de offergave, de rust voor het neersabelen verheven boven het primitieve gedruis van het plebs). MadMel goochelt met kleuren, veelal functioneel om een kentering of gevoel te portretteren (bijvoorbeeld zijn duik in het modderbad). Andere keren is het nut ervan niet meteen duidelijk (de onder wit stof bedolven menigte op weg naar de offerplaats. ‘A place built of stone’, dat wel. Maar waarom alleen op die plek die sfeer creëren?). De kleurdetails worden tevens competent verwerkt in een feeërieke en flitsende cinematografie.
In tegenstelling tot wat de bovenvernoemde opmerkingen mogen suggereren, is Apocalypto zeker geen documentaire geworden. Het neemt een loopje met de historische correctheid en pikt er een koppel lukrake feiten uit die verwerkt worden in een actiespektakel. Want meer krijg je hier niet te zien, uitgezonderd het begin misschien. De eerste helft van de film verschaft genoeg unfaire schouwspelen om Jaguar Paw zich het aangedane onrecht te laten vergelden in de laatste veertig minuten, met totale instemming van de kijker. Helaas valt dat net iets te licht uit om een runtime van 130 minuten te vullen. Moest men voor deze visuele parel een degelijk en origineel verhaal (exclusief het huidige einde wel) hebben gesponnen, had de film hogere toppen geschoren. Nu is het vooral het geweld dat zal bijblijven. De bodycount bij de credits staat op 114 en elk van deze heeft een bloederig verloop; als het hoofd niet wordt gedegradeerd tot een bloedverstuiver, dan wordt het er wel astrant afgerukt door een panter.
De cocktail is eerder omgevormd tot een longdrink; het uiterlijk is nog steeds en vogue, alleen wordt de inhoud wat aangelengd met ijsblokjes. Het verbergt dat er weinig in het glas zit, maar de concentratie is duidelijk gedaald. Apocalypto is knap gefilmd en bovenal entertainend, maar ettelijke minuten te lang voor wat het plotsgewijs te bieden heeft.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.