Soms heb je gewoon zin in junkfood, je denkt "Ik heb het verdiend na een week van hard labeur!". Je staat vervolgens in de nieuwste, trendy frituur op het Zuid en je besteld met een grote glimlach een goeie large pak frieten, rijkelijk gestrooid met bbq kruiden, met een klodder joppie en een dubbel vettige Bicky met veel saus om mee te nemen. Wat bitterballen en samoeraisaus lijken je ook nog een goed idee. Je neemt een viriele sixpack Jupiler en een iconische 1,5 liter Coca-Cola uit de frigo om alles door te spoelen en plof je in je vertrouwde leren zetel. En wat hoort beter bij dit compleet dieet waar totaal geen voedingswaarde in zit?
Blockbusters. Miljoenenproducties waar totaal niets in zit, crapfilms met hoge entertainmentwaarde! Het heeft gesmaakt en is goed bevonden, resultaat: nog steeds 71 kg op de weegschaal na toiletbezoek en een milde kater van de tweede sixpack, maar wat heb ik genoten van die low-maintaince flicks. Sweet sweet sin, oh you guys.
The Fast the Furious: Tokyo Drift
Ik vond deze lang zo slecht nog niet. Ok, ik ben een autogek en ik kreeg m'n portie muscle cars en flashy Japanse cracker jack imports. Het scherm was volgeklad met afgelikte curves van bolides en wijfjes. Ik had m'n eye candy en ik vond m'n nieuwe vlam
Nathalie Kelley. Southern hillbilly boy Lucas Black verdiende z'n pluimen reeds bij
Jarhead en hier moest hij eigenlijk niet meer doen dan nu en dan vies Colgate grijnzen. Tokyo blijft altijd een toffe locatie, het spreekt nog steeds tot de verbeelding en vlammen met een johnnymobiel door de straten van Nippon is net nog niet zo marginaal als hier in ons teerbemind landje.
Voor het verhaal moet je er niet naar kijken, je ziet het van mijlenver komen en alle personages zijn doodgeverfde clichés die uit elke Need For Speed-reeks lijken te stappen. Acteren is geen vereiste, stoer kijken en lekker wezen zijn de regie-aanwijzingen voor de bronstige jongens en wulpse meisjes. Nochtans vond ik deze meer hebben dan de eerste en vooral de tweede. Het einde was nog wel een goede poging tot verrassing, ware het niet dat het gelekt was voor de release...
Ik hou de score voor mezelf.
The Island
De film die m'n ideaal peperduur design interieur en garage realiseert in de woning van Ewan Mcgregor's decadente personage met een oh zo 'bone'-bare Scandinavisch blonde Scarlett Johansson. Product placement die
I, Robot evenaart en perfect als case study kan dienen. Wat velen niet beseffen is dat de moderne mens, ook geduid als de 'nieuwe pragmaticus', zich al heeft opgeofferd aan de brands. Hij/zij houdt al van zijn grote A-merken. Wat Bay hier doet is een zonde in de branche, maar hij heeft het als Playboy-veteraan weer goed gezien hoe deze Breezer-slet-MTV-orgie-belevende-generatie te manipuleren. Elk merk die mee op de trein is gesprongen van de Bay-machine heeft er goed bij gedaan. Hopelijk ben je niet enkel een kritisch filmliefhebber, maar ook een kritisch mens om te beseffen dat dit allemaal met een tongue-in-cheek gezegd is...
Genietbaar? Niet echt. Interessant? Ongetwijfeld.
Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby
Mijn favoriete komedie van de laatste jaren. Die film zit vol met steengoede memorabele quotes.
En als je Will Ferrell heet, dan is alles pure comedy gold. John C. Reilly en Leslie Bibb zijn verrassend grappig als pure-bred rednecks. Het Europese tegengewicht van Sacha Baron Cohen brengt Talladega to the next level.
My number one.
Snakes on a Plane
Sammy L.J. is teh bad-ass. Je krijgt wat je verwacht van de titel, slangen op een vliegtuig. Dat wil je zien en je krijgt het met een schepje erboven op. Wat wil je nog meer dan tetjes, bloed en goor gedrenkt in een giftig goedje, ontspanning genaamd? Belachelijke pulp van de eerste orde in een grote productie, kijken en lachen! Misschien is het wel best om deze niet nuchter te zien...
