films gezien sinds vorige dinsdag...
Dikkenek – 7/10
Het is misschien een irritante film, maar ze is toch echt wel verdomd grappig. Razendsnel gemonteerd en extreem gehaast dialoog heeft soms echt wel zijn effect. De personages zijn vettig maar zeer leuk, en zowat alle conversaties die ze onderling voelen zijn hilarisch. En o zo Belgisch... Maar voor de rest stelt deze film niet al te veel voor. De film eist wel dat je constant oplet, of je bent volledig kwijt wat er gezegd wordt. Het is niet alsof je het verhaal niet zou kunnen volgen, want van samenhang en verhaal is er niet echt sprake. Normaal gezien zou ik zo’n film niet direct kunnen apprecieren maar in het geval van goed wat zwarte Belgische humor kan ik er toch wel serieus van genieten. Was geniale comic relief voor tussen mijn examens door.
Witness For The Prosecution – 7.5/10
Billy Wilder does it again! Zeer goede film, maar uiteindelijk toch niet bij zijn beste werk. Charles Laughton speelde zeer goed, maar ik moet zeggen dat ik me wat stoorde aan Marlene Dietrich. Soms was ze echt zalig, maar met momenten kon ik haar eigen typische stijl niet zo apprecieren. Wilder kan anders toch wel een pak schrijven ze, damn. Zeer sterk verhaal dat hij hier bracht, vol geloofwaardige dialoog, goed geensceneerde legale procedures en met hier en daar een goed grapje ertussen... Zeker een van de meer aangename legal dramas die ik heb gezien in een tijdje, maar ik vind ze daarom niet direct bij de beste. De film z’n kracht zat hem echt wel enkel in ‘the courtroom’ en ging niet veel verder dan dat.
Fantastic Mr. Fox – 7.5/10
Wat een raar filmpje was me dat! Een bekend verhaal van Roald Dahl op moderne wijze gebracht, en dat in een Wes Anderson jasje... Het was een zeer speciale combinatie, maar het werkte wel. Veel van de magie van Roald Dahl was hier niet meer, maar wat er overbleef was toch een geheel andere vorm van die magie, gewoon gegoten in cinema. Net zoals was te verwachten van een film van Wes Anderson, was het zeer mooi om naar te kijken. En maar goed ook, want de film was echt razendsnel in elkaar gestoken en goed gerushed. Moest het niet echt een visueel sterke film zijn geweest zou ik er helemaal niet zo positief over denken. Maar de creativiteit van Anderson, die weeral ook voor álles zorgt in de film, is wel zeer uitgebreid en dat toont die hier weeral. Anyway, de film was echt goed, maar niet schitterend zoals sommige andere films van Anderson, zoals The Life Aquatic en Royal Tenenbaums. Maar toch wel zeker de moeite om naar te kijken.
Lord Of The Rings – 10/10 (de drie extended releases in 12u durende marathon. sweet.)
Aw hell yeah! Een geweldige overload aan films, eten en wiet, ter celebration van het einde van examens en het blijft nog steeds een Top 5 movie voor mij. Ik vind het zeer moeilijk om de films als apart te bekijken, aangezien het zo'n super coherente trilogie is op elk vlak. Deze films al echt super veel bekeken, en deze was toch wel een van de beste viewings die ik in een lange tijd heb gehad. Nog beter dan de vorige marathon

LOTR heeft zeker z'n flaws, maar binnen het epische meesterwerkje vallen die irritante aspecten volledig weg en zijn dus echt heel gemakkelijk te negeren. De film zorgt voor een prachtige mengelmoes van rauwe natuur, visuele effecten, meesterlijke shots, vals perspectief, matte schilderijen, miniaturen en dat allemaal door hoogst bekwame en toen nog zowat onbekende teams onder leiding van echte pro, PJ. Peter Jackson's visie is echt waanzinnig krachtig en doet echt fantastisch werk om dit allemaal op een wel zeer geloofwaardige manier over te brengen. De keuzes die hij maakte in het bewerken van het verhaal waren er allemaal legitieme (alhoewel ik geen fan ben van 'Faramir wil de ring eerst afpakken' en 'Sam stuurt Frodo weg' als afwijkingen van het boek, maar storen deed het niet echt) en waar hij mee overbleef is een van de meest 'true to the book' scenarios ooit, en de spirit en sfeer van Middle-earth was dus ongelooflijk verfilmd. Cinematografie was top-notch. Sommige van de fotografische effecten zijn ronduit adembenemend en maken de films des te meer aangenaam. Wat ik niet zou geven om terug eind 2001, 2002 en 2003 deze films in de cinema te gaan zien zonder enig idee van hoe PJ het verhaal naar het witte doek zou brengen...
The Fearless Vampire Killers – 5.5/10
Pff voor een film van Polanski in z'n jonge jaren was deze echt wel zeer zwak. De film was niet al te slecht gemaakt en in het begin vond ik ze zelf wat scary, maar naarmate de film vorderde, nam het komische gedeelte het over van de horror. En dat vond ik echt een slecht idee, want de film was echt niet grappig. Ze werkte soms echt op m'n zenuwen hoewel het over't algemeen nog meeviel. Anyway, absoluut geen aanrader, ook niet voor de fans van Polanski (hoewel ik ze niet ga weerhouden deze film te zien). Had deze film zijn debuut geweest, dan zou ik er vrede mee kunnen nemen dat die suckte. Maar dat was het zeker niet; hij maakte zelfs Repulsion hiervoor, wat ik een meesterwerk vind. En daarvoor nog Knife In The Water, die ik nog niet heb gezien, maar wel wil zien want die wordt algemeen bestempeld als zeer goed... (speelt vrijdagavond in Cinama Zuid te Antwerpen, voor de geinteresseerden)
Hard Ticket To Hawaii – wtf/10
Haha serieus? Toch wel een van de grappigste 'so bad it's funny' films die ik zag sinds Blood Surf een paar jaar geleden. Sure, Plan 9 was slechter dan deze film, maar niet even grappig. Ik kan over deze film niet al te veel zeggen, want die is echt wel té slecht... Maar toch heb ik er van genoten gelijk zot en kan hem zeker aanraden aan zij die goed kunnen lachen met slechte films. Ik kan dat meestal ook, en er werd me gezegd dat Hard Ticket To Hawaii een pareltje is in die groep films. Dat is het zeker.
Nashville – 9.5/10
Hola, masterpiece much? De film bleek na een klein uur totaal niet te zijn wat ik had verwacht, maar na nog een klein uur had ik door dat ik het toch echt wel een schitterende film vond. Het is een culminatie van de cinema-stijl van Altman en zijn visie over Amerika. Zeer appropriate dat de film zich afspeelt een jaar nadat hij werd gemaakt: 1976, tweehonderd jaar na de Declaration Of Independence. De film levert sterk wat kritiek op Amerikaanse samenleving, maar stelt ze daarom niet geheel in een slecht daglicht. Het is een samenleving met zijn ups and downs, vol merkwaardige mensen, maar ook met een potentieel voor domme daden. De film volgt enkele personen (een goede twintig man

) in Nashville, Tennessee en toont hun onderlinge relaties op een zeer mooie manier. Maar naast de 'group character study' is er een ander belangrijk(er) aspect aan de film: een studie van de samenhorigheid/verdeeldheid van het volk door middel van een prachtigge parallel getrokken tussen politiek en muziek (in dit geval country-muziek, aangezien Nashville zowat de hometown is daarvoor). Altman brengt dit allemaal naar voren in een monster van project waar niet echt een verhaal in is terug te vinden, maar bestaat uit losstaande doch zeer coherente scenes waar je aandacht wordt vereist over heel het scherm, want in alle verre hoekjes is er wel iemand aan het woord. Het is misschien niet de beste keuze als eerste Altman om te zien, aangezien het serieus wat aandacht en oplettendheid vergt. Maar laat dit je niet afschrikken, want het is een van de meest rewarding films die ik in een lange tijd heb gezien. Mijn nummer twee Altman film.
Dr. Mabuse, der Spieler – 8/10
Eindelijk! Ik heb de gerestoreerde versies gezien van beide delen, en in totaal was dat 4.30u... Maar ben zeer blijk dat ik erdoor ben geraakt want ik kan nu zonder twijfel zeggen dat het de meest entertainende (non-komische) stille film is die ik al heb gezien. Een goede thriller over de psycho-analyst Dr. Mabuse die een master-of-disguise is en er ziekelijk genot uit haalt op te spelen met mensenlevens. En de film zit ook boordevol gewaagde, surreele elementen die je niet zo vaak terug ziet in zo'n oude films (openlijke vermeldingen van cocaine en opium, moord, seksualiteit, ...). Dr. Mabuse - der Spieler is echt een typisch Duitse film met serieus wat expressionistische elementjes, maar er is helemaal geen overvoed aan, zoals in sommige andere vroege films van Lang en andere films van F.W. Murnau, laat staan Das Kabinet des Dr. Caligari... Fritz Lang heeft hier duidelijk de film gemaakt met oog op een leuke en spannende film te maken, zonder meer. Daarin is hij dus meer dan geslaagd, want voor een bijna vijf uur durende stille film bleef het plezant om naar te kijken. Ik heb ze dan wel in 4 delen gekeken, maar je begrijpt wel wat ik bedoel
Chinatown – 10/10
Wat een plezier om hiernaar te kijken. Alles zit hier gewoon perfect. Geweldige acteerprestaties, uiterst passende muziek, prachtige shots heel de film door en een verhaal dat zo zalig is en zo ver reikt dat je ervan moet kwijlen. Zonder twijfel de beste film van Polanski imo en het is zeer jammer dat die zo overschaduwd werd door The Godfather, II (wat natuurlijk ook een schitterende film is hé, don’t get me wrong). Chinatown heeft wel terecht zijn plaats verdiend binnen de filmgeschiedenis en wordt over ’t algemeen zeer hoog in aanzien gehouden, maar toch heb ik de indruk dat er velen deze film nog niet hebben gezien. Er wordt alleszins te weinig over gepraat naar mijn goesting

Anyway, het beste aan deze film vind ik toch wel de cinematografie, heb ik besloten. Zoals Ricky Roma het al zei in z’n review over Hud; soms kan je de impact van cinematografie echt niet ontkennen. De film is werkelijk prachtig opgenomen en brengt visueel de geweldige opbouw van spanning die de film zo zalig maakt.
The Shawshank Redemption – 10/10
Zeg wat je wil dudes, het blijft toch een van mijn favorieten, hoor. Keer op keer slaagt de film erin mij te boeien gelijk zot door z’n geniale oproeping van een heleboel emoties. Ik snap dan wel de commentaar dat die daarvoor misschien iets té hard probeert, maar voor mij is het net genoeg en niets teveel. Dat, ondersteund met mooie vertolkingen door Robbins, Freeman, Gunton en Bellows, adembenemende beelden van Deakins en en rustige soundtrack van Newman maakt het een van de meest genietbare films ooit imo. "Some birds just aren't meant to be caged, their feathers are just too bright"
M*A*S*H – 9.5/10
Hier is hij dan, mijn favorite van Altman. M*A*S*H is toch wel zeker een speciaal filmpje hoor. De film speelt zich af tijdens een vaak over het hoofd geziene oorlog, de oorlog in Korea. Altman gebruikt deze oorlog bewust als kritiek op de oorlog in Vietnam die toen volop bezig was, maar wat de film zo vreemd maakt als oorlogsfilm, is dat die eigenlijk een aanzienlijke afstand neemt van oorlog en gewoonweg focust op alle zotheden die gebeuren in de M*A*S*H eenheid waar de film om draait. De situaties gaan er van grappig tot ronduit hilarisch en dat allemaal in de orde-in-chaos stijl van Altman.
De film is zeker mijn favoriete oorlogskomedie, maar komt ook wel gevaarlijk in de buurt van mijn favoriete komedie aller tijden. De elite daar bestaat momenteel uit The Big Lebowski, The Holy Grail, Annie Hall , M*A*S*H en Pineapple Express (de stoner in mij kan deze film niet negeren in zo’n lijstje

) en, hoewel het niet direct komedies zijn, Pulp Fiction en The Sting.
Anyway, deze film is zeker een aanrader voor diegenen die wat van Altman willen zien, maar de film is ook zeer toegankelijk voor zij die een goede oorlogskomedie willen zien.
Sanshiro Sugata – 7/10
Zeer goed voor een debuut, maar het is zeer jammer dat er zo veel beeldmateriaal verloren is gegaan… Wat er overblijft is nog perfect een geode film, maar van veel diepgang kan er niet gesproken worden. De film, hoewel het op het eerste zicht een gewone sports-movie is, vertoont al heel wat sporen van typische Kurosawa trekjes die later vaak genoeg terugkomen (inner peace, beelden van wolken, gezond verstand, ...)
De eerste film in mijn Kurosawa-run die ik zo lang mogelijk ga proberen te rekken. Mijn origineel plan om er elke dag een te zien gaat uiteraard niet lukken, maar ik ga wel proberen er zo veel mogelijk te zien die ik nog niet bekeken heb. Dat zijn er nog heel wat!
Avatar – 6/10
Ik had altijd tegen mezelf gezegd dat ik de film zou kunnen apprecieren als Pandora zo mooi was als ik had gehoopt, de 3D awesome was en als de visuele effecten top notch waren. Hoewel die drie criteria meer dan vervuld werden, moet ik eerlijk zeggen dat ik de film echt niet goed vond. Moest de wereld van Pandora niet zo prachtig zijn geweest zou ik de film reteslecht hebben gevonden, maar omdat ik toch heb kunnen blijven kijken zonder verveeld te worden is de film toch wel een 6 waard imo. Maar serieus, al de irl scenes aan boord dat schip of die basis of whatever waren om van te walgen vond ik. Buiten het aanzienlijke beefcake gehalte van mister cliché General Bad Man was er ook echt geen enkele badeassery terug te vinden. Zeer zwak acteerwerk, zelfs van Sigourney Weaver en Giovanni Ribisi die ik gewoonlijk graag zie spelen. De dialogen waren nog slechter (“I see you”... serieus? Die line suckte al een pak in Titanic; waarom in godsnaam nog eens vier keer beruiken in Avatar?), ik heb echt wel een paar keer teveel mijn gezicht in m’n palm moeten begraven. En dat is echt geen goed teken. Ik kan perfect begrijpen dat de film super veel fans heeft want er zijn echt wel zeer veel goede elementen aan Avatar, die ik niet extra hoef te benadrukken. Wat Cameron bezielde om zonder schaamte Fern Gully te verplaatsen naar een grote bosplaneet in plaats van een klein woudje ontgaat me toch wel, serieus dan.
Dances With Smurfs for real! Sorry aan al de fans, maar geef mij maar Titanic.