Neoken zei:
Blue Velvet
Ik zette mezelf schrap voor een goeie mindfuck David Lynch style, maar deed dat wat té voorbarig blijkbaar. Het scenario van Blue Velvet is eigenlijk vrij eenvoudig, voor een David Lynch film tenminste. Niet dat ik dat als iets negatief beschouw, integendeel, ik voelde toch even wat opluchting toen ik het in de mot had dat er niet direct een bocht van 180° zat aan te komen.
Dit wilt echter niet zeggen dat de film op zich simpel is. Aan het oppervlak lijkt het op een, in dit geval, boeiende detectivefilm. Het duurt dan ook niet lang voordat de oorspronkelijk idyllische sfeer verbroken wordt en de bal aan het rollen gaat. Het is echter pas wanneer Dennis Hopper, die op schitterende wijze een goed gestoorde gangster vertolkt, zijn intrede maakt dat deze film zich echt onderscheidt. De spanning die hij, bij momenten ook vrij subtiel, brengt was gewoon te snijden. Trouwens, over de rest van de cast kan ik ook niets slechts zeggen.
Dat is het oppervlak. Er werden ook enkele dieper liggende thema’s aangesneden, welke Lynch onder andere symbolisch aantoont, op een sublieme manier in beeld brengt en perfect combineert met de soundtrack. De mix tussen een niet al te moeilijk te volgen verhaallijn, wat inhoud en hier en daar wat subtiele humor leek mij ideaal in Blue Velvet, waardoor ik uiteindelijk veel meer genoot van deze film dan van zijn andere werken.
“Suave! Goddamn you're one suave f*cker! “
8/10
Beautiful.
Blue Velvet was mijn favoriete film, tot voor kort, toen ik Apocalypse Now nog eens zag. Nu is hij hij number two (en elke keer nadat ik Ran kijk, is hij nummer drie, maar vanaf het moment dat ik Blue Velvet zie, is ij weer number two)
Ik ben een totale sucker voor een mystery darkly, en Blue Velvet is een van die films die dat op een wel zeer unieke manier behandelt, in de traditie van The Night Of The Hunter en Vertigo. Zoals je al zei, de sfeer uit die film is er echt een geniale en die is zo moeilijk te plaatsen, omdat je zo'n abrupte tegenstelling krijgt van de mooie gevestigde traditionele Amerikaanse waarden zoals roze jurken, lumber trucks, diners, football teams, lame feestjes bij iemand thuis, witte picket fences, enz. met een wel zeer duistere onderwereld van verkrachting, geweld, drugs en corruptie. Hoe Lynch de totale darkness weet te combineren met de laatste hoop tot het goede (Sandy) vind ik werkelijk fantastisch, alsook hoe gevaarlijk dat Lynch flirt met de 80s cheese. Er is een momen in de film dat ik bijna slecht vind, het moment xaar Sandy over haar droom praat; maar toch is er iets aan hoe die scene gebracht wordt dat het volledig goed te praten is.
Dennis Hopper's rol in Blue Velvet is waarschijnlijk een van mijn favoriete bijrollen en is werkelijk angstaanjagend; zeker wanneer hij zijn masker bovenhaalt. brrr... Er heerst een sfeer van onwaarschijnlijke psychose, die verdubbelt en culmineert bij Ben thuis, wanneer die In Dreams van Roy Orbison zingt: Lynch's obsessie met dromen is hier het beste gebalanceerd vind ik.
Hell yeah ik hou zoveel van deze film en ben blij dat je ze hebt kunnen apprecieren, want ook al is het narratief al iets meer conventioneel dan bij Mulholland Dr. of Lost Highway, laat staan Eraserhead of Inland Empire, de film zelf is toch wel een helse brok om te slikken.
heb je een favoriete scene, Neoken/Santa?
en heb wel min of meer een interpretatie over het einde van de film (al ben ik die interpretatie vergeten, het is namelijk al vijf jaar geleden dat ik die gezien heb...)
. Terwijl ik dit zelden heb bij andere films.
. Enig minpunt is dat de acteerprestaties van sommigen echt wel beneden alle peil is. Voor velen is dit hun allereerste film en dat is eraan te zien.