Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (16)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
PBR Streetgang
Legacy Member
"Heel het oeuvre" is natuurlijk fel overdreven. Wat ik bedoel, is dat elementen in zijn films waar Lynch zo bekend voor is, zoals die reality-bending waar ik het over had, heeft zijn intrede gemaakt een goeie 20 jaar eerder met VertigoElvenking zei:Bewijs dit maar eens! Het is gevaarlijk om zo'n uitingen rodn invloed en gebaseerd op ... te maken ivm regisseurs, zeker omdat het moeilijk is om dit na te gaan, en als ze niet dood zijn en je het hem kan vragen of hij dit in een interview stelt; dan moet je er ook al van uitgaan dat ze niet liegen enz. Daarom is het beter om over verwantschap te spreken tussen de films. (urgh, de filmcursussen beginnen te veel invloed op mij te hebben)
Persoonlijk zie ik trouwens ook meer verwantschap tussen bepaalde films van Bergman, Bunuel en Fellini en het oeuvre van Lynch.
laat me dit een beetje proberen uit te leggen
David Lynch heeft in enkele van zijn films de neiging om een personage in twee te splijten, zodat je een soort karakterverdubbeling hebt binnen een persoon. Zoals in Lost Highway met de Bill Pullman/Balthazar Getty en Patricia Arquette/tweelingzus toestand. In Mulholland Dr. moet ik er al niet over beginnen; je weet wel wat ik bedoel...
En in Vertigo heb je dus te maken met de vrouw, die soms volledig afwezig is en er een andere karakter haar lichaam overneemt, zodat je dus weer te maken hebt met dat soort verdubbeling. En merk ook op dat in Vertigo er sommige stukken zo'n kleine mindfuck bezorgen, net zoals in de films van Lynch.
Maar dan, na de afloop van het eerste deel van de film, denkt James Stewart dat Kim Novak (Novak A) dood is. Dan ziet hij iemand die op haar lijkt (Novak B) en probeert die aan te kleden en om te vormen tot Novak A die hij al kende. Daar heb je dan weer te maken met van die verdubbeling van personage. En het zieke aan het hele verhaal is dat hij denkt dat Novak A dood is, en hij probeert dus stapsgewijs de levende Novak B om te vormen naar de dode Novak A. EN dit allemaal terwijl het eenzelfde vrouw is...
Zieke shit.
En in Vertigo heb je dus te maken met de vrouw, die soms volledig afwezig is en er een andere karakter haar lichaam overneemt, zodat je dus weer te maken hebt met dat soort verdubbeling. En merk ook op dat in Vertigo er sommige stukken zo'n kleine mindfuck bezorgen, net zoals in de films van Lynch.
Maar dan, na de afloop van het eerste deel van de film, denkt James Stewart dat Kim Novak (Novak A) dood is. Dan ziet hij iemand die op haar lijkt (Novak B) en probeert die aan te kleden en om te vormen tot Novak A die hij al kende. Daar heb je dan weer te maken met van die verdubbeling van personage. En het zieke aan het hele verhaal is dat hij denkt dat Novak A dood is, en hij probeert dus stapsgewijs de levende Novak B om te vormen naar de dode Novak A. EN dit allemaal terwijl het eenzelfde vrouw is...
Zieke shit.
Dat is wat ik bedoelde met de stijl van Lynch die zelf heel veel ontleent aan deze film.
FreakyJP
Legacy Member
tommorello zei:
Das Cabinet des Dr. Caligari. (1920)
En ik zeg niet dat er gelijkenissen zijn tussen de films (en waarschijnlijk zal Vertigo wel een bron van invloed geweest zijn voor Lynch), maar jij doet precies alsof Vertigo DE basis is voor Lynch zijn films, en daar heb ik problemen mee. Ik zie bijvoorbeeld al meer gelijkenissen tussen Bergman's Persona en Mulholland Drive en denk ook aan de mieren op lichaamsdeel scene in Blue Velvet en Un Chien Andalou van Bunuel.
PBR Streetgang
Legacy Member
Hmmmm.... Caligari? Ik weet het niet zeker. Zalige film, wel. Maar toch niet exact wat ik bedoel met "reality-bending". Duidelijk de term niet genoeg afgebakend. Ik heb het dan eerder over een licht schizofrene sfeer waar de werkelijkheid niet meer is zoals men gewoon is. Eerder dan de bizarre expressionistische wereld van Caligari.
En nee ik bedoel inderdaad niet dat alles wat eigen is aan Lynch volledig te danken is aan Vertigo.
Wat ik wel bedoel is dat Vertigo een helse voorloper is op een belangrijk stijlkenmerk is van Lynch movies. Un Chien Andalou is echt lang geleden en ik heb nog geen enkele Bergman gezien (for shame). Maar het ding is, daar heb je het eerder over specifieken (Persona<=>Mulholland Dr. en Un Chien Andalou<=>Blue Velvet). En inderdaad is er geen af te zonderen scene uit een Lynch film die sterk gelijkt op een scene uit Vertigo ofzo. Het is gewoon het idee van een personage dat niet langer wordt afgebakend volgens een conventioneel narratief, maar eerder verschillende personificaties krijgt voor verschillende acts/themata van de film zelf.
En nee ik bedoel inderdaad niet dat alles wat eigen is aan Lynch volledig te danken is aan Vertigo.
Wat ik wel bedoel is dat Vertigo een helse voorloper is op een belangrijk stijlkenmerk is van Lynch movies. Un Chien Andalou is echt lang geleden en ik heb nog geen enkele Bergman gezien (for shame). Maar het ding is, daar heb je het eerder over specifieken (Persona<=>Mulholland Dr. en Un Chien Andalou<=>Blue Velvet). En inderdaad is er geen af te zonderen scene uit een Lynch film die sterk gelijkt op een scene uit Vertigo ofzo. Het is gewoon het idee van een personage dat niet langer wordt afgebakend volgens een conventioneel narratief, maar eerder verschillende personificaties krijgt voor verschillende acts/themata van de film zelf.
PBR Streetgang
Legacy Member
Duidelijk moet ik Caligari dan nog eens zien. Want ofwel heb ik de film dan verkeerd begrepen ofwel herinner ik me niet alles.
En ik begrijp eigenlijk niet waarom je die dream logic aanhaalt. Dat versterkt toch mijn argument? Want het is net na de droomsequentie in Vertigo dat alles zo verandert, en je dus te maken hebt met fragmentering van werkelijkheid. En ik heb nooit gezegd of geinsinueerd dat Hitchcock is afgekomen met het concept van karakterverdubbeling/fragmentatie (ofwel? want dat bedoelde ik echt niet). Wat ik wel bedoelde is dat de manier waarop dat concept toegepast wordt in Vertigo, hoe dat in beeld wordt gebracht wel zeker revolutionair is. Vooral omdat het gebeurt met een strakke (niet te zeggen een zeer waanzinnige) ommekeer in het verhaal - gedenk de prison-switch in Lost Highway en Club Silencio in Mulholland Dr. Daarna komt het stapsgewijze proces waarin ontcijferd wordt wat er aan de hand is; waarom die verdubbeling/fragmentatie er is en waar dit het verhaal naartoe brengt. De cinematische aanpak van dit proces van (her)identificatie is waar ik het over heb.
btw
In je eerste reply haalde je ook Fellini aan. Waarom exact? Zelf heb ik enkel nog maar Roma en Fellini Satyricon gezien, maar daaruit kan ik niet direct afleiden hoe je een link zet met David Lynch. Buiten dan eventueel het feit dat er steeds rare shit gebeurt. Maar dat vind ik dan ook weer niet zo'n geldig argument. Zijn er andere films van Fellini die de Lynch-link duidelijker maken? Want dan wil ik die wel eens zien.
En ik begrijp eigenlijk niet waarom je die dream logic aanhaalt. Dat versterkt toch mijn argument? Want het is net na de droomsequentie in Vertigo dat alles zo verandert, en je dus te maken hebt met fragmentering van werkelijkheid. En ik heb nooit gezegd of geinsinueerd dat Hitchcock is afgekomen met het concept van karakterverdubbeling/fragmentatie (ofwel? want dat bedoelde ik echt niet). Wat ik wel bedoelde is dat de manier waarop dat concept toegepast wordt in Vertigo, hoe dat in beeld wordt gebracht wel zeker revolutionair is. Vooral omdat het gebeurt met een strakke (niet te zeggen een zeer waanzinnige) ommekeer in het verhaal - gedenk de prison-switch in Lost Highway en Club Silencio in Mulholland Dr. Daarna komt het stapsgewijze proces waarin ontcijferd wordt wat er aan de hand is; waarom die verdubbeling/fragmentatie er is en waar dit het verhaal naartoe brengt. De cinematische aanpak van dit proces van (her)identificatie is waar ik het over heb.
btw
In je eerste reply haalde je ook Fellini aan. Waarom exact? Zelf heb ik enkel nog maar Roma en Fellini Satyricon gezien, maar daaruit kan ik niet direct afleiden hoe je een link zet met David Lynch. Buiten dan eventueel het feit dat er steeds rare shit gebeurt. Maar dat vind ik dan ook weer niet zo'n geldig argument. Zijn er andere films van Fellini die de Lynch-link duidelijker maken? Want dan wil ik die wel eens zien.
Blanco
Legacy Member
Angels and demons
Hmmmm, teveel willen vertellen in een anderhalf uur, schaadt de geloofwaardigheid van een verhaal imo. een groot deel van de film is niks meer dan een rush van raadsels die 5 minuten later één voor één opgelost worden, dat is iets teveel toevalligheden of superieure speurderszin naar mijn zin, spannend of boeiend vind ik zoiets niet.
Het lijkt wel CSI op momenten, die hebben daar ook een handje van weg.
5/10
CGI op het einde was wel knap gedaan.
Hmmmm, teveel willen vertellen in een anderhalf uur, schaadt de geloofwaardigheid van een verhaal imo. een groot deel van de film is niks meer dan een rush van raadsels die 5 minuten later één voor één opgelost worden, dat is iets teveel toevalligheden of superieure speurderszin naar mijn zin, spannend of boeiend vind ik zoiets niet.
Het lijkt wel CSI op momenten, die hebben daar ook een handje van weg.
5/10
CGI op het einde was wel knap gedaan.
John Doe
Legacy Member
Beetje nutteloze en ongefundeerde discussie wie of wat Lynch nu zo beïnvloed heeft. Het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat Lynch ooit één film in z'n leven heeft gezien en gezegd heeft van "awel, dit gaat me nu eens voor de rest van m'n leven beïnvloeden." Ik denk persoonlijk dat hij vooral goed heeft gekeken naar de melodrama's van Douglas Sirk en dingen zoals Sunset Boulevard, wat zelf een van z'n favoriete films is. Wizard of Oz is ook een weggever maar voor de rest moet je er niet teveel achter zoeken. Hoe hij de mentale ruimte weergeeft in z'n films was al veel langer bezig in andere kunstvormen, bijvoorbeeld bij enkele zeer populaire schilders.
edit: Met Fellini doelt hij waarschijnlijk op Otto é mezzo.
edit: Met Fellini doelt hij waarschijnlijk op Otto é mezzo.
FreakyJP
Legacy Member
John Doe zei:
Ik doelde vooral op Otto e mezzo inderdaad. En je post bevat eigenlijk de essentie van wat ik probeer te zeggen.
En ik zeg toch niet dat Vertigo helemaal geen invloed zou hebben of geen droom logica volgt, ik zeg gewoon dat dit ook bestond voor Vertigo en dat ik problemen had met jouw stelling dat dit de basis is voor Lynch's werk.
Anyway, genoeg gezeverd. Maar bekijk zeker eens: Otto e mezzo (Fellini), Vargtimmen en Persona (Bergman), Tetsuo (Eraserhead achtig, Tsukamoto), The Machinist (Anderson), Takeshis' (Lynch op zijn Japans, Kitano)
PBR Streetgang
Legacy Member
@ John Doe: Wie heeft het over invloed? De discussie is begonnen doordat ik zei dat Vertigo in zekere zin aan de basis lag vaneen groot deel van het oeuvre van Lynch. Dat had ik beter verwoord als "Vertigo was in zekere zin een voorloper op een groot deel van het oeuvre van Lynch". Want met "aan de basis van..." bedoelde ik gewoon dat deze film de fundamenten legde voor een verhaalstijl die o zo duidelijk gehanteerd wordt door Lynch. Door dat misverstand is de discussie ontstaan. Ik heb het nooit gehad over invloeden van de een op de andere, noch heb ik gezegd dat Vertigo de film is waardoor Lynch heeft besloten van "zó ga ik nu eens films maken". Alhoewel ik sterk betwijfel dat Lynch niet goed naar Vertigo heeft gekeken, maar dat terzijde...
PBR Streetgang
Legacy Member
duhElvenking zei:
Maar dat is het nu net, ik heb het helemaal niet over wie er eerst mee is afgekomen, daarom dat John Doe's comment over schilders of de jouwe ivm Traumnovelle totaal niets te maken hebben met wat ik probeer te zeggen. Ik heb het enkel over de filmstijl (hoe het in beeld wordt gebracht, waar de camera de kijker naartoe wijst/op fixeert en hoe hij de kijker misleidt, ... dat soort zaken), en niet het concept zelf.Elvenking zei:
Anal_Amoebe
Legacy Member
Binnen een week of 3 op DVD in de UK... Is amper duurder dan een Kinepolis ticket, zeker als je nog parking en/of drank zou moeten betalen. En achteraf heb je hem ineens op DVD (of kan je hem verkopen om een groot deel van het geld terug te krijgen indien je'm niet goed vond)...Elvenking zei:
Play.com (UK) : Moon : DVD - Free Delivery
Neoken
Legacy Member
Elvenking zei:Had ik ook al gezien, maar ik heb een UGC Unlimited abonnement, dus zou ik hem zoiezo in de cine gaan zien. Trouwens, films zijn imo nog steeds gemaakt om op een groot scherm in een donkere zaal te zien
Met veel gsm's die oplichten wanneer ze lawaai maken, luidruchtige pubers en emmers vol irritant krokante popcorn om de ervaring te vergallen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.