Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (17)

Alice in Wonderland

Daarstraks gehuurd op via Belgacom. Kvond het wel een aangename film
8/10

Paranormal Activity.

Eindelijk die film eens zien, en vond hem echt niet de moeite. Geen enkele keer geschrokken, het einde trok echt op niks,...

3/10

Jonathan zei:

Valhalla Rising

Deze is moeilijk en wordt jammer genoeg verkeerd voorgesteld in de trailers en dat verklaart wss ook de enorme kutscore op pakweg IMDB.
Moest ik niks van de film afweten zou ik gokken dat het een Von Trier is ... het enige verschil zijnde dat deze film niet aanvoelt als een excuus om enkele fucked up scenes te kunnen tonen zoals Antichrist (sorry maar dit moest er nogmaals uit ).
De film is eigenlijk gewoon prachtig, elke seconde wist me te boeien doch dit is GEEN aanrader voor mensen die op zoek zijn naar een actiefilm zoals voorgesteld in de trailer, u zijt gewaarschuwd!
Mads Mikkelsen zegt veel zonder woorden en de rest van de cast is geloofwaardig genoeg.

Veel sfeer, weinig woorden, indrukwekkend ...

Eén minpunt dat al genoemd werd in dit topic is dat men uiteindelijk er toch voor gekozen heeft om Engels de voertaal te maken in deze film.

8/10

Klik om te vergroten...

Oud-Noors zou de film inderdaad wel een extra cachet gegeven hebben. Maar dat terzijde vond ik de film wel zeer sfeervol. Desalniettemin heb je eerst wat achtergrondkennis nodig over wat de film eigenlijk gaat, want ik denk dat weinig mensen bij het zien van de film het hele concept al hebben uitgepluisd.

Vanochtend de film "Stranger than Fiction" gezien van Will Ferrel.
Ik moet zeggen dat ik een zeer mooie film vond, alleen had het einde imo beter geweest als het eindigde zoals het oorspronkelijk werd geschreven door "The Narrator"

8/10

American Pie, the book of love.

3/10

Met voorsprong de slechtse van alle AP's. Het verhaal begint ook gewoon tegen te steken en veel te voorspelbaar te worden. 3 nerds zijn maagd, en het eindigt dat ze alle 3 seks hebben op dezelfde avond, end of story.

En de nieuwe Stifflers zijn ook maar zwakjes, geen enkele haalde het niveau van de Stiffler uit de eerste films.

Avondland zei:

Oud-Noors zou de film inderdaad wel een extra cachet gegeven hebben. Maar dat terzijde vond ik de film wel zeer sfeervol. Desalniettemin heb je eerst wat achtergrondkennis nodig over wat de film eigenlijk gaat, want ik denk dat weinig mensen bij het zien van de film het hele concept al hebben uitgepluisd.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, ik heb gelukkig voor het bekijken al één en ander gelezen rond het thema, maar zonder enige achtergrondkennis lijkt het mij gewoon één groot vraagteken op te roepen bij mensen.

Rizla+ zei:

Paranormal Activity.

Eindelijk die film eens zien, en vond hem echt niet de moeite. Geen enkele keer geschrokken, het einde trok echt op niks,...

3/10

Klik om te vergroten...

Ik heb mij regelmatig moeten inhouden met lachen tijdens die film.
Ik heb die namelijk samen met mijn vriendin bekeken rond 1u 's nachts met het volume redelijk hoog en ik had die op voorhand kunnen wijsmaken dat het een waargebeurd verhaal is.
Ze heeft ocharme geen oog dicht gedaan die nacht ... women

The Aviator

Lang, heeeel erg lang. Maar ik vond het wel een dijk van een film. Howard Hughes, wat een held.

Vertigo

Technisch zeker tip top in orde. Het gebruik van groen en rood zorgt voor een aparte visuele look, vooral als je er op let bij de tweede kijkbeurt. Toch kan ik niet zeggen dat het mijn favoriete Hitchcock is. Het mysterie is nogal flauw, het thema van obsessie is wel boeiend maar komt niet genoeg tot zijn recht, en de liefde tussen Mrs.Elster/Judy en Ferguson kwam nogal geforceerd over. Na slechts drie ontmoetingen zijn ze innig verliefd op elkaar en steken ze enkele clichés af à la "You're with me now. I love you.". Ach, dat hoort natuurlijk een beetje bij de films uit die tijdsperiode, maar doordat die verhouding echt wel de kern is van de film stelt dit als gevolg wel een beetje teleur. In North By Northwest kwam dit veel geloofwaardiger over, omdat er ook zoveel meer aan de hand is in deze geweldige prent dan een affaire. De aandacht verplaatst zich af en toe naar andere elementen daar, waardoor we al sneller zaken aanvaarden, dit in tegenstelling tot Vertigo. Toch is de hele mood gecreëerd door een perfecte visuele stijl en top-notch acteerprestaties de moeite waard om de film te bekijken. De gehele liefdesaffaire en het thema van obsessie kwam zoals reeds aangehaald jammer genoeg te geforceerd over. Hitchcock maakt wel duidelijk hoe het zit met Ferguson: hij is geobsedeerd door de liefde die hij heeft verloren, en bij het zien van Judy probeert hij Mrs.Elster als het ware terug tot leven te brengen. Jammer genoeg weten we wel veel, maar ik voelde alleszins vrij weinig. De film komt op dat vlak nogal afstandelijk over en het lijkt alsof het verhaal overbrengen en ons informeren genoeg leek voor 'the master of suspense'. Misschien hangt dit samen met de moeilijkheid om me in te leven in de verhouding tussen de twee hoofdpersonages. Daarenboven zijn sommige scènes wel cheesy (scène bij de koets bv.). Toch zou ik Vertigo keer op keer kunnen bekijken om nog eens een geweldig shot te ontdekken, het zit hem in de details en de film is een beetje zoals The Big Sleep: het verhaal maakt eigenlijk niet zoveel uit, maar elke scène is gewoonweg interessant. Bij The Big Sleep was dat ongetwijfeld de bedoeling voor iedere kijker, maar ik heb ongeveer hetzelfde gevoel bij Vertigo. Vertigo is gewoonweg ontzettend goed gemaakt en een plezier voor het oog én de oren. Bernard Herrmann is na Ennio Morricone zeker en vast mijn favoriete componist als het op filmmuziek aankomt. Zowel Taxi Driver, Psycho, als deze Hitchcock worden naar een hoger niveau getild door een geweldige soundtrack. Bravo!

8/10

Gisteren rond 1 u snachts naar de opgenomen 'The Butterfly effect' gekeken. Ik zag hem voor het eerst. Goede film, stopt net op tijd. (Begon net langdradig te worden)

A Scanner Darkly

Was maar een zeer flauw filmke, snap weer niet waarom deze soms goede reviews krijgt

3/10

boogje zei:

Vertigo

Technisch zeker tip top in orde. Het gebruik van groen en rood zorgt voor een aparte visuele look, vooral als je er op let bij de tweede kijkbeurt. Toch kan ik niet zeggen dat het mijn favoriete Hitchcock is. Het mysterie is nogal flauw, het thema van obsessie is wel boeiend maar komt niet genoeg tot zijn recht, en de liefde tussen Mrs.Elster/Judy en Ferguson kwam nogal geforceerd over. Na slechts drie ontmoetingen zijn ze innig verliefd op elkaar en steken ze enkele clichés af à la "You're with me now. I love you.". Ach, dat hoort natuurlijk een beetje bij de films uit die tijdsperiode, maar doordat die verhouding echt wel de kern is van de film stelt dit als gevolg wel een beetje teleur. In North By Northwest kwam dit veel geloofwaardiger over, omdat er ook zoveel meer aan de hand is in deze geweldige prent dan een affaire. De aandacht verplaatst zich af en toe naar andere elementen daar, waardoor we al sneller zaken aanvaarden, dit in tegenstelling tot Vertigo. Toch is de hele mood gecreëerd door een perfecte visuele stijl en top-notch acteerprestaties de moeite waard om de film te bekijken. De gehele liefdesaffaire en het thema van obsessie kwam zoals reeds aangehaald jammer genoeg te geforceerd over. Hitchcock maakt wel duidelijk hoe het zit met Ferguson: hij is geobsedeerd door de liefde die hij heeft verloren, en bij het zien van Judy probeert hij Mrs.Elster als het ware terug tot leven te brengen. Jammer genoeg weten we wel veel, maar ik voelde alleszins vrij weinig. De film komt op dat vlak nogal afstandelijk over en het lijkt alsof het verhaal overbrengen en ons informeren genoeg leek voor 'the master of suspense'. Misschien hangt dit samen met de moeilijkheid om me in te leven in de verhouding tussen de twee hoofdpersonages. Daarenboven zijn sommige scènes wel cheesy (scène bij de koets bv.). Toch zou ik Vertigo keer op keer kunnen bekijken om nog eens een geweldig shot te ontdekken, het zit hem in de details en de film is een beetje zoals The Big Sleep: het verhaal maakt eigenlijk niet zoveel uit, maar elke scène is gewoonweg interessant. Bij The Big Sleep was dat ongetwijfeld de bedoeling voor iedere kijker, maar ik heb ongeveer hetzelfde gevoel bij Vertigo. Vertigo is gewoonweg ontzettend goed gemaakt en een plezier voor het oog én de oren. Bernard Herrmann is na Ennio Morricone zeker en vast mijn favoriete componist als het op filmmuziek aankomt. Zowel Taxi Driver, Psycho, als deze Hitchcock worden naar een hoger niveau getild door een geweldige soundtrack. Bravo!

8/10

Klik om te vergroten...

(spoilers ahead)

Je mist persies wel een vrij belangrijk aspect van Vertigo in je review, boogje. De visuele stijl van de film is inderdaad echt perfect, het acteerwerk zit erg goed, de meeste shots zijn gewoon geweldig. Maar waar voor mij de doorslaggevende kracht van Vertigo zit, is in de psyche van het hoofdpersonages. Het gaat hier om meer dan een obsessie voor het terugvinden van een 'lost love', het is een ware ontwikkeling van de perverte zijde van Scotty's en Judy's denken die Vertigo zo geweldig maakt. Je gaat me moeten verontschuldigen als ik hier even een Freudiaanse toer op ga. Ik ga helemaal niet akkoord met zijn theorieën irl, maar net door hun gebrek aan fundament in de realiteit ontlenen zij zich geweldig voor de analyses van films, en dan vooral de films van Hitchcock. En Vertigo misschien het meeste van allemaal.

Je zou ten eerste al kunnen zeggen dat Scotty een grote fout maakt door te vallen voor de vrouw die hij moet achtervolgen. Nu, dit is niet direct te verhelpen, maar de manier waarop hij haar stalkt en niet genoeg van haar krijgt (hij achtervolgt haar zelfs terwijl ze een kerkhof bezoekt) en constant haar privacy verstoort laat al direct zien dat er iets niet al te kosher aan de hand is met de handelingen van Scotty. Vanaf het moment dat hij haar redt uit de San Fancisco Bay en de eerste ontmoeting tussen beiden gebeurt, beseft Scotty dat er al heel wat meer is aan deze vrouw dan hij oorspronkelijk dacht. Net hetzelfde gebeurt bij Judy (ze keert later namelijk terug naar Scotty's appartement waar het duidelijk wordt dat zij zelf ook meer van Scotty denkt dan het plan was).

Maar wat er vanaf het begin erg vreemd is aan de emotionele keuzes van Scotty is dat hij verliefd wordt op een vrouw die getuigt van een zeker verlangen om één te worden met iemand die al dood is. Gezien al haar handelingen en de plaatsen die ze bezoekt, wil ze zich stapsgewijs identificeren met een dood persoon. Ondanks dit erg ziek gegeven blijft Scotty geinteresseerd in haar, en meer dan dat; het lijkt een soort aandrijving voor Scotty om meer met haar geobsedeerd te geraken. En wanneer ze voor het eerst kussen en hun liefde voor elkaar wordt bevestigd, denkt Scotty nog steeds dat ze dit ‘verlangen naar de dood’ koestert. Hij probeert haar hiervan te verhelpen, maar in zijn drang om haar volledig voor zichzelf te hebben, verliest hij haar in de klokkentoren.

Dan verstrijkt een vrij lange periode waarin hij erg geschockeerd is door haar dood, maar zelfs wanneer hij hier min of meer van hersteld is, kan hij hij haar niet naast zich leggen. Hij doorgaat zelf alle stappen die hij in het begin van de film zette om haar te leren kennen: hij bezoekt dezelfde plaatsen die zij in haar leven bezocht en valt nog dieper in de kuil van identificatie met een dood persoon: hij is nog steeds verliefd op een dode vrouw die in haar leven al probeerde dood te zijn (door haar zogezegde verlangen naar één worden met Carlotta Valdes).

Wanneer hij dan Judy voor het eerst opmerkt in haar ware staat, ziet hij een schim van zijn liefde ronddwalen. Nu stelt hij zich onderdanig aan haar op, om zich stap voor stap meester van haar te maken. Dit doet hij door haar op te maken als Madeleine zodat hij zich volledig kan storten op een personificatie van zijn dode liefde. Dit alles gebeurt zowat volledig tegen de goesting van Judy, maar wegens haar misplaatste liefde voor Scotty laat ze zich doen en voor de tweede maal laat ze Scotty’s obsessie door haar lichaam vloeien wat dan onvermijdelijk weer zal leiden tot haar dood. Alleen is het deze keer voor echt, omdat het deze keer niet gepland en geënsceneerd is.

Het is deze ziekelijke en perverte aard van de personages uit Vertigo die de film zo geweldig maken vind ik. zoals je al zei, is het gebruik van kleuren erg mooi en opmerkelijk, evenals de muziek. Maar ze werken allebei in functie van het psychologische karakter van Vertigo. En wat ik ook erg geweldig vind, is dat al hetgeen dat ik hier heb uiteengezet in de film helemaal niet verwoord wordt. Het zit hem allemaal in het oog van Hitchcock en dus de keuzes van objecten en plaatsen waar de camera erg op focust: het restaurant waar Scotty Judy/Madeleine voor het eerst ziet, de vorm van de bloemen die hun echo krijgen in de prachtige droomsequenties, de close-ups van het kapsel van J/M, de begraafplaats van Carlotta Valdes, het exterieur en interieur van het museum waar J/M eindeloos zit te staren naar dat schilderij, ... Merk op hoe Hitchcock erin slaagt deze beelden een soort transcendente waarde geeft en hij in het tweede deel van de film (weeral vanuit Scotty's standpunt) deze beelden weer de één na de ander afgaat in dezelfde volgorde als in deel een. Hierdoor versterkt het effect van verdubbeling van J/M's personage: niet alleen krijg je een duidelijke herintroductie van de vrouw in kwestie, het wordt versterkt door de echo van de beelden waar zij in haar eerste incarnatie zo gehecht aan was.


fyi, ik vind Vertigo een zalige film.

Ik ontken niet de diepgang van de film hoor, en dat perverse had ik er ook uitgehaald maar inderdaad onterecht niet vermeld in die (tevens beknopte) review. Vooral dan de blik van James Stewart af en toe deed me eraan herinneren dat zijn geest echt overhoop ligt. Het is iets met de mondhoeken meen ik, die laat hij af en toe trillen, en dan in combinatie met die ogen die zowaar angstaanjagend kunnen turen... Toch kan ik me niet volledig inleven in de film, dan mag men daar nog 120 pagina's aan analyses over schrijven. Ik zeg niet voor niets dat de film technisch perfect is, en dan heb ik het over meer zaken dan de kleuren en de muziek, maar dus ook over het gebruik van de camera. De film klikt gewoonweg niet helemaal bij me. Ik zie wel een link met Freud, maar op dat vlak mis ik toch wel enkele belangrijke zaken om zijn theorie er perfect op toe te passen hoor. Ook is dat niet zo van belang. Dan mag het nog een film zijn die de filosofie van Kant, Husserl en Descartes in één film weergeeft, als je niet emotioneel betrokken bent dan zal de film het niet tot de favorieten schoppen bij mij.

Ik wou zeker niet suggereren dat Vertigo een spiegel is van de theorieën van Freud ofzo. Ik denk dat Psycho en Spellbound hier veel beter voor dienen dan Vertigo. Maar ik ben gewoon van mening dat Freudiaanse ideeën (en dan vooral de tanatos, Todestrieb, de doodsdrang) in Vertigo het mooist worden verwerkt een dus de beste artistieke uitlaatklep krijgen. Want er is heel wat nodig vooraleer ik ook maar iets aanvaard dat door Freud gesteld werd. If that makes sense.

De waarde van Freud is inderdaad eerder dat hij taboes heeft kunnen doorbreken (seksualiteit etc.), dan dat hij tot de waarheid heeft kunnen doordringen. Zijn vorm van therapie heeft veel mensen al de dood ingejaagd en hij schrok er niet voor terug om een groot deel van zijn casussen die hij beschrijft compleet te verzinnen. Hij ging ook totaal respectloos om met zijn patiënten en beschreef hen al gauw als bijvoorbeeld 'een vervelende tang'. Zijn theorieën zijn helemaal niet wetenschappelijk, amper toetsbaar en de verplaatste agressie die hij verklaart aan de hand van de begrippen thanatos/eros wordt om de haverklap tegengesproken in experimenten. Er blijft weinig over van Freud op die manier, maar ik beschouw hem dan ook eerder als een filosoof dan als een psycholoog/wetenschapper. Dat is volgens mij de enige manier voor Freud om zichzelf stand te houden. De controverse rond Freud lijkt me wel helemaal irrelevant voor film, want film hoeft helemaal geen spiegel te zijn van de realiteit. Als een film leent uit de theorie van Freud, dan is dat geweldig als het werkt.

The Road. 4/10.

I am going to hell, vond er niets aan. Blij dat ik er vanaf was.

The good shepherd, had hem nooit gezien en wel veel van verwacht maar dat kon hij niet echt inlossen,jammer!

The Wall of text crits you for over 9000! You die.
Rip Aescullus

Anyway ik heb Forgetting Sarah Marshall gezien

8/10 Goeie comedie die zen momenten heeft.

MASH. Goede film. Begin is wat chaotisch imo, teveel personage-introducties op een korte tijd. Maar na een tijdje begin je je weg erin te vinden en het ontbreken van een echte rode draad vind ik alleen maar een pluspunt in een komedie. En de eindcredits waren geniaal.
7+/10

Stray Dog

Meer dan degelijke misdaadfilm.

7,5/10

Seven Pounds

Mooie acteerprestatie van Will Smith,
Zeker geen tijdverspilling geweest, misschien nét iets te lang...

Toch zeker 8/10