Wes Anderson films zijn altijd wat speciaal. De kerel heeft een ongewone vorm van humor, vrij droog en melancholisch, en toch kinderlijk. Zijn films zijn dan ook moeilijk in een bepaald genre neer te brengen.
De onderliggende toon is vrijwel altijd dramatisch(daddy issues, ongrijpbare liefdes, dood in de familie...), maar de manier waarop hij het naar voren brengt is uniek, speels eigenlijk. Hij creëert een soort wereld die niet echt lijkt, maar wel echte emoties bevat. Daarom kan het ook vreemd aanvoelen voor sommige mensen. Net zoals je zei, je weet niet of het nu serieus is, of om te lachen, maar het is gewoon beide.
Ik vind het schitterend. Maar ik ken ook mensen die er niets aan vinden. Ik denk dat je een soort déclic moet maken om hem ten volle te appreciëren. Probeer niet in genres te denken, en niet op zoek te gaan naar de realiteit in zijn films, maar aanvaard het allemaal gewoon, en dan ga je er misschien meer van genieten.