Bande à Part - 7.5/10 (Jean-Luc Godard, 1964)
Zeker een interessante film, en het is echt wel opmerkelijk hoeveel lef Godard had om deze film te maken. Bande à Part kan dan ook gelden als een welgemeende fuck you aan zowat elke conventie van cinema uit die periode. Ook is het altijd leuk om elementjes van dialoog, framing, etc te ontdekken die Tarantino heeft ontleend aan de werken van Godard, en ook hier zitten er heel wat tussen. Uiteindelijk kon ik me niet zo diep boeien in de film, in tegenstelling tot de meeste andere nouvelle vague films die ik al gezien heb. Maar toch zijn er enkele sequenties in Bade à Part die een serieuze impact op me hebben gehad: vooral dan de 're-enactment scenes' door de drie hoofdpersonages en uiteraard ook hun alombekende bezoek aan het Louvre. Bande à Part is dus een erg leuke en losse film die aantoont dat een complete lak aan regels nog steeds goede cinema kan voortbrengen. Ik moet wel zeggen dat Pierrot Le Fou dat ook bewijst, en het imo veel beter doet (ik vond die film dan ook pakken veel beter), maar het is nu eenmaal zo dat Bande à Part eerder kwam, en dus wat meer credit moet krijgen dan Pierrot betreffende originaliteit. Binnenkort Vivre Sa Vie en Une Femme Est Une Femme erdoor knallen, we zien wel wat dat geeft...
