FreakyJP zei:
De sfeer spreekt mij gewoon meer aan, en de thematiek van het verdringen van een verschrikkelijke gebeurtenis vind ik er ook beter uitgewerkt.
Hm dat vond ik eigenlijk niet. De thematiek van de film is duidelijk, en is zeer interessant, maar de uitwerking ervan vond ik vrij zwak. Zeker de climactische scene van LH film kan mij niet bekoren en geeft mij echt de indruk dat die er alleen maar is om cool te zijn. Daarom ervaar ik Lost Highway als een zwakkere verfilming van ideeen van Lynch; een soort 'dress rehearsal' voor Mulholland Dr., if you will. Maar, dit gezegd zijnde, Lost Highway
is cool, en daar is niks mis mee. Ik vind het gewoon zelf eerder 'cheap thrills' in een positieve zin, maar niet het pakkende werk dat ik verwacht van Lynch. Daarom was Inland Empire voor mij ook echt een geweldige teleurstelling. Moest die film zijn onderverdeeld in twintig kortfilms, dan zou ik die stuk voor stuk geniaal hebben gevonden. Maar als langspeelfilm werkte die echt niet voor mij.
w00tw00t zei:
Volledig mee eens. Grootste rommel dat er is. Als je zelf uitleg moet geven bij jouw kunstwerk omdat men deze anders niet zou begrijpen dan is dat geen kunst meer. Eerder een gebrek aan vaardigheden.
Tja, dat heb je dan met kunst, he. Ik ben door het MOMA gewandeld met ogen wijd open en was ongelooflijk geboeid door de werken die daar te zien waren. Die shit is echt weird as hell, en sommige werken werken inderdaad op je zenuwen. Maar toch vond ik de overgrote meerderheid van de werken daar echt ongelooflijk mooi. Ik zou uren lang kunnen staren naar een schilderij van Pollock of Kandinsky (jij zou dit dan wss gewoon 'vlekken op papier' noemen), terwijl andere abstracte schilderijen mijn bloed doen overkoken van ergernis (zoals enkele wekern van Miro, bvb). Art is weird like that.
Ricky Roma zei:
Il conformista (Bernardo Bertolucci, 1970)
Storaro en Bertolucci hebben met deze film een visueel meesterwerk afgeleverd, het gebruik van licht en schaduw is hier echt off the charts. Het probleem is wel dat het verhaal er een beetje onder moet lijden. Ik kon op sommige momenten totaal niet volgen, vooral op het begin wanneer men aandacht ging besteden uit twee of drie periodes uit het hoofdpersonage zijn leven, dat kon dus beter aangepakt worden.
Maar de kleine problemen in het verhaal wegen uiteindelijk niet op tegenover de visuele pracht van Il confirmista. Ik zie film sowieso al niet als een puur narratief medium, dus ik kan hier makkelijker omheen, maar het merendeel van de mensen zouden hier denk ik toch wel wat problemen mee hebben
9/10
Na een half uur in de film had ik toch geen moeite meer met het volgen van de narratieve structuur hoor. Het was idd wat onduidelijk in het begin, maar echt storend was dat niet, zoals je zei.
Zalig dat een fan van goede cinematografie als jij die film eindelijk gezien hebt. Want nu kan je bevestigen dat alles wat je hoorde over Il Conformista ivm zijn ongelooflijke visuele pracht, gewoon
waar is
. Echt onvoorstelbaar hoe mooi die film is.
Wat ik dan nog zo fantastisch vind aan IC is dat naast het feit dat die zo mooi gefilmd en gekaderd is, dat de visuele stijl ook nog narratief en thematisch verantwoord is. Alles aan die film
is gewoon een stilistische representatie fascisme (en een man die zich in dat milieu tracht te conformeren); de architectuur van de gebouwen en de sets, de kostuumontwerpen, de plaatsing van de acteurs en hun onderlinge interacties, etc etc. Tel daar nog bij het 'off the charts' gebruik van licht en schaduw, zoals je al zei, en je hebt gewoon een knaller van een film dat het genre van politiek drama naar ongeziene niveaus draagt.
Het is ook echt heel opvallend hoe sommige beelden uit Il Conformista een soort launching platform zijn voor heel veel iconische beelden uit The Godfather. Ben atm niet thuis en kan dus geen beelden uploaden, maar als je stills uit beide films vergelijkt, zie je echt hoe Coppola geinspireerd was door Il Conformista.
