Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)

-I- zei:

Citizen Kane (1941)
Het einde was me totaal niet duidelijk btw, ik heb op wiki moeten lezen wat die "plank" nu juist was.

Klik om te vergroten...

Er is een hele scène waar hij als jong kind die slee vasthoudt? Hoe kan het nog duidelijker zijn dat die slee staat voor het geluk en de onschuld uit zijn jeugd?

Ik lees morgen wel wat voor een rant tommorello hier heeft neergepend, -I-. Het acteerwerk is wel niet slecht in Citizen Kane, het is gewoon een andere manier van acteren. Veel acteurs in die tijd kwamen rechtstreeks uit het theater, en hanteerden dezelfde stijl van acteren in hun films. Pas na Brando en Montgomery Clift (niet de eerste om de moderne manier van acteren toe te passen, maar ze hebben het wel geperfectioneerd) is die theatrale stijl beginnen minderen.

Dunno, ik vind het niet echt een geldig minpunt. En zoals boogje al zei (met wat tuning) hebt ge voor geen kloten opgelet, want als ge een simpel einde zoals in Citizen Kane al moet gaan opzoeken

Sucks to be you, -I-. Tot zover mijn rant.

Citizen Kane for life though, en het acteerwerk ook.

-I- zei:

Sparta: Blood and Sand en Sparta: Gods of the Arena (2010 en 2011)

Klik om te vergroten...

Je vindt het zo'n goede serie, maar je kent er wel de naam niet van?

Het is Spartacus: Blood and Sand en Spartacus: Gods of the Arena.

En lol @ acteren in Citizen Kane, Welles doet het daar fenomenaal en de rest van de cast doet het zoals de standaard was in die tijd.

boogje zei:

Er is een hele scène waar hij als jong kind die slee vasthoudt? Hoe kan het nog duidelijker zijn dat die slee staat voor het geluk en de onschuld uit zijn jeugd?

Klik om te vergroten...

Ik herkende die plank niet als slee.

Dan toch de tijd genomen om Zodiac te checken.

Wat een film, vreemd dat ik hier eigenlijk nooit eerder van heb gehoord. Gewéldige cast en een enorm meeslepend scenario. Lang, maar hij voelt zeker niet te lang aan. Een paar prachtige shots en de die timewarp met de muziek/radiobroadcasts is super.

8/10

Lorim zei:

Dan toch de tijd genomen om Zodiac te checken.

Wat een film, vreemd dat ik hier eigenlijk nooit eerder van heb gehoord. Gewéldige cast en een enorm meeslepend scenario. Lang, maar hij voelt zeker niet te lang aan. Een paar prachtige shots en de die timewarp met de muziek/radiobroadcasts is super.

8/10

Klik om te vergroten...

Hmm mja een meesterwerk met een vrij bekend verhaal waarin je uiteindelijk geen einde hebt en hij duurt dan nog eens vrij lang, niet zo'n populaire film voor de mainstream dus. Fincher is fameus goed.

The Alamo

geweldige film over de tijd van de onafhankelijkheid in Texas

You've Got Mail: 5/10
Vederlichte film, zo licht dat hij niet blijft hangen en me dus niet zal bijblijven

Slumdog Millionaire: geweldige film maar net niet goed genoeg om een echte topper te zijn. Zeer sterk verhaal en aangrijpend, leuk dat het eens een film is die zich afspeelt buiten de USA of Europa. 8/10

De Leeuw van Vlaanderen (1985)

Spijtig genoeg niet al te trouw aan het boek maar wel onbedoelde hilariteit.
Ridders die dood van hun paard vallen zonder dat er iemand in de buurt is enzovoort.
Vooral Herbert Flack die wordt geïntroduceerd als de mooiste ridder van Vlaanderen was hilarisch

8/10 puur voor de fun

Lorim zei:

Dan toch de tijd genomen om Zodiac te checken.

Wat een film, vreemd dat ik hier eigenlijk nooit eerder van heb gehoord. Gewéldige cast en een enorm meeslepend scenario. Lang, maar hij voelt zeker niet te lang aan. Een paar prachtige shots en de die timewarp met de muziek/radiobroadcasts is super.

8/10

Klik om te vergroten...

is ook een geweldige film. Je hebt ook nog een kortere versie van 2006 als ik me niet vergist en die is echt slecht tegenover deze.

Sanctum.

Echt een goede film. Na een tijd krijg je het zelf benauwd als je mee opgaat in de film.
Sommige details zijn niet realisctisch als je er dieper over nadenkt maar dat moet je ook niet doen. Ge gewoon laten meegaan in het verhaal.

Will Success Spoil Rock Hunter? - 8.5 (Frank Tashlin, 1957)

Een film die ik heb gekocht op DVD enkel omdat de cover mij helemaal aanstond. En de film is echt een absolute reflectie van die cover art: een van de meest merkwaardige, kleurrijke en theatrale van alle widescreen comedies uit de jaren '50 in Hollywood. Deze komedie vertelt een verhaal dat als het ware rechtstreeks uit het hoofd van Frank Capra komt; een gewone, ambitieuze jongeman in een advertentiebedrijf moet doen alsof hij in een relatie is met een opgeblazen Hollywoodster, en zo rijst steeds de vraag of zijn success tot z'n hoofd zal stijgen (niet dat er ooit getwijfeld wordt over het antwoord op die vraag, maar dat is niet direct het punt van de film). De sterkte van de film ligt echter helemaal anders dan bij films van Capra of Hawks. WSSRH? is een zeer scherpe parodie op het leven in zo'n Madison Ave advertentiebedrijf en werpt ook een zeer satirische blik op Hollywood-celebrities, maar meer dan al naar zijn eigen genre. De typerende personages en verhaallijntjes worden op een geweldige manier belachelijk gemaakt hier, maar steeds met een goedkeurende knipoog. Frank Tashlin was zich dus duidelijk meer dan bewust van de clichés in het genre, maar zijn liefde voor Hollywood comedies wordt toch steeds uitgestraald. Fantstisch gebruik van het CinemaScope formaat, en de inkleuring van DeLuxe is ook echt schitterend. Een absolute aanraders voor de fans van Hollywood comedies en een must voor zij die eens een merkwaardige genre-film willen zien uit de jaren waar zoiets heel zelden voorkwam.

Werckmeister Harmonies - 8.5/10 (Bela Tarr, 2000)

Mijn eerste Bela Tarr ervaring, en alhoewel ik met momenten een beetje kwaad ben geworden, moet ik toch zeker toegeven dat dit een schitterende film is. Ik zou het zelf uiteraard veel liever hebben gehad als Tarr in zijn lange shots wat meer dialoog en verhaal zou verwerken en het aantal walk-and-don't-talk shots wat zou verminderen. Maar toch slaat Tarr erin om net genoeg narratieve en visuele informatie weer te geven zodat je zelden op je honger blijft zitten. Verder kan ik niet echt veel toevoegen aan wat FreakyJP al zei. Dit soort cinema is misschien net iets meer voor hem, maar ik heb er zelf zeker ook van genoten en zal zeer zeker wat meer van Tarr bekijken.

@FreakyJP: ik had bewust jouw reviews van Tarr's films niet gelezen, want ik wou volledig onwetend eraan beginnen en ik vond net hetzelfde als jij betreffende de opning: een (meer dan) subliem openingshot en dat met ongelooflijk mooie soundtrack. Ik zou die lang niet beschouwen als de beste ooit, maar was zeker magnifiek. Voor mij verloor de film tussendoor een beetje kracht, maar vanaf dat het volk echt 'rowdy' werd, zat alles weer lekker sterk. Ben al benieuwd naar The Man From London, had daar nog niet van gehoord...

Easy Rider

Het merendeel is een originele roadmovie voor mij waar de twee hoofdpersonages (zalig neergezet door Fonda en Hopper) een resem aan interessante personages en plaatsen tegenkomen. En dat eindigt dan met de ontmoeting met de zalige Jack Nicholson. Daarna gaat het richting New Orleans. Het einde met het zinloze geweld en een paar mindfuck scenes maakt de finale iets minder voor mij. Maar toch, wat een rit.

His Girl Friday

Zalige film. Cary Grant kan je in al zijn scenes onafgebroken horen praten zonder met de gesprekspartners rekening te houden. Voeg daar nog wat geniale dialogen, totaal naast elkaar staande/pratende figuren en hilarische situatie's aan toe en je hebt een prima komedie.

Ik kan je zeker ook aanraden om Bringing Up Baby te zien. Daar is Grant zelf niet even goed als in HGF, maar de show wordt toch algestolen door een magnifieke Katharine Hepburn, die gewoon heel die film ownt. Heel grappig, ook!

Door die twee films, in combinatie met Red River en Rio Bravo ben ik echt wel veel van Howard Hawks beginnen houden...

Bring Me The Head Of Alfredo Garcia - 8/10 (Sam Peckinpah, 1974)

Dit is waarschijnlijk de meest grimme en nihilistische film die Peckinpah gemaakt heeft, en hij verbergt zijn persoonlijke woede absoluut niet. Een dochter van een Mexicaanse baron is zwanger, en als de vader te weten komt dat Alfredo Garcia de vader is, geeft hij het bewuste bevel uit de titel aan zijn onderdanen. Zo komen we terecht bij een dronken, vulgaire pianospeler terecht die denkt te weten waar hij Alfredo kan vinden. Hij gaat zelf op zoek, samen met zijn vrouw, maar onderweg komt hij heel wat ongure types tegen, en belandt in situaties die niet zonder geweld worden opgelost. Ik vond zelf deze film bangelijk, omdat het geweld van een soort was dat ik altijd kon weggrijnzen, net zoals het geval is bij films van Tarantino en de Coens, die alledrie serieus beinvloed zijn geweest door deze film. Een weinig flatterende kijk op Californië en Mexico, maar toch een zeer genietbare film, als je je door al de negatieve energie kan worstelen...

Culloden - 7/10 (Peter Watkins, 1964)

Deze film over de beruchte veldslag van Culloden door documentaire-en-aanverwanten maker Peter Watkins is een zeer accurate en zeer verontrustende reconstructie. Niet alleen zet hij heel duidelijk uiteen hoe de veldslag plaatsvond en wie er aan deelnam, maar ook de geweldig deprimerende repercussies ervan worden genadeloos aangehaald. Het is moeilijk voor mij om van een film als deze te geniete, aangezien een heel groot deel met een handheld camera werd gefilmd, en de cinema-verité stijl vrij ver wordt getrokken. Normaal zou ik dit soort film nooit goedkeuren, maar, net zoals bij Punishment Park, moet het gezegd worden dat Peter Watkins echt wel waanzinnig goed is in wat hij doet. Hij gebruikt hier ook zijn trademark faux-documentaire stijl, waardoor het lijkt alsof de film een echte TV-reportage is. Hij gebruikt geen professionele acteurs, en de personages worden ondervraagd en spreken naar de camera alsof ze echt de figuur zijn die ze spelen. Knap gemaakt dus, en heel erg invloedrijk voor de documentaire cinema, maar toch een film waarvan ik de attitude niet kan uitstaan. Uiterst polariserend dus.

Solomon Kane

Entertainende, duistere film over een ander personage van R.E.H. Purefoy zet Kane goed neer en de actie zit ook wel goed ineen. Degelijk, doch niks speciaals.

Deze week the Borrowers gezien van studio Ghibli en was eigenlijk teleurgesteld. Het is een verhaal dat iedereen wel kent maar er gebeurt nauwelijks iets vernieuwend mee, toch niet zoals ik gehoopt had. Er zitten wel leuke stukjes in en de sfeer zat goed maar ik bleef niet geïntrigeerd achter.
Wat ik wel heel knap vond was hoe ze spelen met onrealistische geluiden die geloofwaardig en heel versterkend overkomen, bvb het verschil van geluiden bij het standpunt van de kleine mensen en de grote. Of het zwaard/naald dat het meisje in haar kleed steekt, dat helemaal geen realistisch geluid is in die situatie maar net iets krachtigers suggereert

Gisteren American Werewolf in London gezien, geweldige film! Ook af en toe goede humor die erin voor kwam (die flik )

L'Avventura (Michelangelo Antonioni, 1960)

Ik begrijp zeker waarom je deze film als langdradig en vervelend kan beschouwen, maar als je de context al mee hebt dan is het echt een aangename en boeiende ervaring, vind ik. Op narratief vlak is er eigenlijk niets expliciet gegeven: Een jonge vrouw, Anna, verdwijnt mysterieus tijdens een luxueus uitje met de boot. Vervolgens gaat haar vriend naar haar op zoek terwijl hij zijn seksuele lusten al snel uitleeft op een vriendin van het verdwenen meisje (Claudia). Uiteindelijk wordt Anna niet gevonden. Einde.

Ja, dat klopt, maar ik vond het heel boeiend om die symboliek die in de film vervat zit proberen te doorgronden. Ik vind dat elke vloeiende continuïteit in de film vervat zit op dat symbolische niveau. Hetgeen wat zich toont, dat manifeste, is inderdaad niet zo boeiend buiten het feit dat L'avventura wel prachtig in beeld wordt gebracht. Ik interpreteer de film toch als een kritiek op een extreem materialistische en oppervlakkige invulling van het leven. De personages zijn stuk voor stuk ongelukkig, maar vullen deze leegte (die ze missen door geen drijfveer in het leven te hebben, geen passie buiten op seksueel vlak) met duur speelgoed. Bijvoorbeeld, die scène waar het hoofdpersonage die inktpot omver stoot van een gepassioneerde student (?) architectuur. Sandro heeft zelf zijn drijfveer in het leven verloren en wilt dat niemand anders erin slaagt om die zinvolle invulling van het leven wel te bereiken. Hij is jaloers op de student (of jongeman in ieder geval, geen idee of het nu een student was) en stoot de inktpot omver. Op zich niet zo'n boeiende scène maar als je zelf een hele constructie op poten zet in uw hoofd en alles past er mooi in, dan is dat wel zalig om naar te kijken.

Het einde vond ik ook enorm krachtig. En nogmaals: geweldige cinematografie. Mijn enig punt van kritiek is dat we als kijker wel érg veel zelf moeten invullen, en dat je dan in een situatie terecht komt waar je uzelf kan afvragen of jij nu net een leuke film hebt gemaakt in jouw hoofd en niet Antonioni. Hij geeft de clues, maar laat je wat verwaarloosd achter. Ik heb gewoon geluk gehad (en de minimale voorkennis, denk ik) dat de film bij mij wel goed klikte. Zo zie je maar, Tommo, dat het soms geen kwaad kan om wat te lezen over een film vooraleer je deze bekijkt. Nu kan je wel zeggen dat een film uit zichzelf duidelijk moet zijn, en dat is waar, maar enkel en alleen al de waarschuwing dat je zelf de gehele film door alles moet interpreteren verandert de gehele ervaring volgens mij.

- 8/10