PBR Streetgang zei:
Die quote van Milius had je al eens aangehaald en net als toen vind ik dat een lachwekkende statement. De tweede helft daarvan dan toch. Moest hij hebben gezegd ".... and so is OUATIA" dan begrijp ik dat. Maar om zomaar de ene 'cinema' te gaan noemen en de andere een 'movie', daar heb ik serieuze problemen mee. Ten eerste... what does that even mean? en ten tweede, waar trek je dan in hemelsnaam de lijn tussen cinema en films? Oke, als we nu gaan spreken over Vertigo vs Braindead dan zijn we snel uitgepraat... Maar waar die de ballen haalt om The Godfather geen cinema te noemen en OUATIA wél, dat begriojp ik niet.
Milius is een provocateur. Een echte, en wat beter om wat discussie uit te lokken dan af en toe eens heilig huisje neer te halen. Ik vermoed dat 2/3e van de mensheid The Godfather in zijn top drie staan heeft van beste films ooit dus...
Kijk, hoe ik het zie is dit; het narratief van The Godfather is rechtlijnig met een mooi duidelijk einde waarin de verhaallijntjes mooi samenkomen. Ook al wordt Michael als mens verwoest door het monster dat hij wordt kan je als kijker weinig anders dan met een big smile de klassieke 'moord-montage' bekijken. Those guys had it coming. De meeste personages zijn van bordkarton. De familiekroniek hangt aaneen van soapy melodramatiek. Niets mis mee, uiteraard
Zo ook in OUATIA. DIt zijn geen gangsters, dit zijn criminelen uit een stripverhaal. Dit is romantiek. Maar het personage van Noodles en de trip die de film is is heel wat meer ambigu dan bij The Godfather. Na de 'rape scene' zit je met een moreel monster als hoofdpersonage. Het is de scene uite de film die velen doet afhaken. Dit is geen toffe gangsterfilm meer, de popcorn proeft plots slecht. Het einde is onduidelijk. Bewust.
De film is pakken symbolischer, kent geen één duidelijke lezing. Wie stal het geld uit de kluis? Hoe wist Max zijn 'moord' te overleven en te worden wie hij was? Springt hij écht in die vuilniswagen om zo opnieuw naar het vuil van de straat terug te keren? De film geeft geen duidelijke antwoorden en laat veel aan de kijker over. Leone maakte een bittere, cynische film die tegelijk scenes bevat van een poëtische schoonheid die me echt raakten. (Het verorberen van dat gebakje, wachtend op het hoertje!!!) Zoals zo vaak bij de latere Leonefilms (en The West is in hetzelfde bedje ziek) is het scenario van een dusdanige ambitieuze epicness dat hij op elk moment in elkaar dreigt te stuiken onder zijn eigen gewicht, op dat vlak heeft Francis duidelijk de bovenhand)
Voor mij; Coppola gaf me alle antwoorden, Leone liet me raden, puzzelen, discussiëren, bracht me in de war. Ik weet dat ik hiermee in dit forum blijkbaar alleen sta, so be it. Wie geen contraire meningen verdraagt moet maar niet op een forum posten. Lang geleden dat ik nog zo genoten heb van een discussie. Waarvoor hulde.
(PS: Waar ik vandaan kom is 'pulp' verre van een scheldwoord. Chandler is een van mijn favoriete auteurs en die kerel wist zelf niet 'who killed the Chauffeur' in zijn meesterwerk The Big Sleep. LOL!)
ON TOPIC:
Dog day afternoon - S Lumet
Al in geen tien jaar meer bekeken. Pacino in de rol van zijn leven. Lekker 'streetwise' dialogen, briljante karakterschets en simpelweg één van de allerbeste heist movies die ik ken. Schoolvoorbeeld van hoe een film die zich op één locatie afspeelt toch tergend spannend en hilarisch grappig kan zijn. Zo schrijven ze ze niet meer.
vette 9/10
)