Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (19)

The Dictator

Heeft wel zijn momenten, maar de meeste grappen zijn voorspelbaar en afgezaagd. Beetje een Borat kopij, maar dan met vast script en dus zonder de echte reacties van omstaanders (wat eigenlijk het grappigste was in Borat).

PBR Streetgang zei:

No offense taken ofzo, het leek gewoon alsof je de film serieus nam, wat echt allesbehalve de bedoeling is. Kan je best ook de andere Hitchcock travel-movies maar ontwijken, zoals The 39 Steps, To Catch A Thief, etc. Komen allemaal op hetzelfde neer eigenlijk. TCaT is anders wel de moeite voor zijn onwaarschijnlijk knappe Technicolor cinematografie. Maar voor de rest een vrij lege film.

Klik om te vergroten...

In het begin nam ik ook de film te serieus. Had enkel nog maar Rear Window en Psycho gezien, dus de verwachtingen lagen in die richting. Het is mij echter nooit echt duidelijk geworden als wat de film bedoeld is. Hitchcock kenners zullen er allicht minder moeite mee hebben om zijn intenties te achterhalen, maar ik ben geen kenner.

Het leek mij op sommige momenten dus bijna een parodie op het genre, maar op andere momenten leek het dan weer een serieuze inspanning te willen leveren om suspense op te bouwen. Die crop duster scene is daarin een goed voorbeeld. Was die bedoeld als een komische noot (want ik vind die echt dwaas), of was dat iets dat mij op het puntje van mijn stoel moest brengen? Geen idee, maar in beide gevallen vind ik het tekort schieten, het was niet fantastisch grappig, en evenmin spannend. Dat gevoel heb ik gedurende de ganse film. Warm noch koud.

La Pianiste (Michael Haneke, 2001) ***
Mother and Son (Alexander Sokurov, 1997) **
Saraband (Ingmar Bergman, 2003) **
Moonrise Kingdom (Wes Anderson, 2012) **
Moolaadé (Ousmane Sembene, 2004) **
Ivan the Terrible, Part One (Sergei Eisenstein, 1944) **
Week End (Jean-Luc Godard, 1967) ***
Climates (Nuri Bilge Ceylan, 2006) **
What's Up, Tiger Lily (Woody Allen, 1966) *
Bakushû (Yasujiro Ozu, 1951) ***
Songs From The Second Floor (Roy Andersson, 2000) ****
Two-Lane Blacktop (Monte Hellman, 1971) **

Carnage (R. Polanski) 8/10

Polanski kan zijn mensenkennis weeral eens sarcastisch uitbuiten dankzij het theaterstuk 'Le dieu de carnage' dat hij zéér getrouw verfilmd.
De film moet het hebben van de acteerprestaties en die zijn behoorlijk fenomenaal te noemen. (Lang geleden dat ik Jodie Foster nog zo zag schitteren, maar ok de rest is geweldig)
Het blijft natuurlijk de verfilming van een toneelstuk en dat is er aan te zien, maar Polanski houdt het tempo strak en bouwt met duivels genoegen op naar een hilarische final act waarbij je niet zeker weet of je nu moet gieren van het lachen of je net diep schamen om zoveel herkenbaarheid. Aanrader voor wie van zwarte humor houdt.

Neoken zei:

In het begin nam ik ook de film te serieus. Had enkel nog maar Rear Window en Psycho gezien, dus de verwachtingen lagen in die richting. Het is mij echter nooit echt duidelijk geworden als wat de film bedoeld is. Hitchcock kenners zullen er allicht minder moeite mee hebben om zijn intenties te achterhalen, maar ik ben geen kenner.

Het leek mij op sommige momenten dus bijna een parodie op het genre, maar op andere momenten leek het dan weer een serieuze inspanning te willen leveren om suspense op te bouwen. Die crop duster scene is daarin een goed voorbeeld. Was die bedoeld als een komische noot (want ik vind die echt dwaas), of was dat iets dat mij op het puntje van mijn stoel moest brengen? Geen idee, maar in beide gevallen vind ik het tekort schieten, het was niet fantastisch grappig, en evenmin spannend. Dat gevoel heb ik gedurende de ganse film. Warm noch koud.

Klik om te vergroten...

Blijf dan maar bij de spannende en serieuze Hitchcock films. Rope, Vertigo, Strangers on a Train, Frenzy, ... Die films zijn serieus for life.

@Calcifer: John C. Reilly ftw in die film. I don't give a shit about the hamster!!

The Legend of Surami Fortress - 7/10 (Sergej Paradjanov, 1984)

Sergej Paradjanov is een van die filmmakers waar ik altijd nieuwsgierig naar ben: hij heeft een stijl die me zeer intrigeert en hij weigert toegevingen te maken. Maar hier en daar laat hij wel wat steken vallen. Met andere woorden, hoewel ik een fan ben van Paradjanov's benadering van het medium, vind ik dat hij soms serieus wat lelijke taferelen kan opstellen. De onbezongen culturen die hij kiest om verhalen over te vertellen zijn zelden culturen die mij persoonlijk aanspreken en ik vind het dan ook zeer moeilijk om volledig van zijn films te houden. Deze was nu niet zo esoterisch als Sayat Nova (een film die mij echt niet aanstond), maar toch waren er nog heel wat scenes waar ik het moeilijk mee had. Zijn tableaux stijl maakt sommige scenes ongelooflijk indrukwekkend, maar sommigen zien er dan weer uit als een aars. Het is echte hit-or-miss voor mij, en deze film kon me zeker boeien. Lang niet even goed als Shadows of Forgotten Ancestors, maar zeker een verdiende klassieker in de Russische filmtraditie.

Procès de Jeanne d'Arc - 7/10 (Robert Bresson, 1962)

Wel, in principe is er niets echt mis met deze film. Het probleem is echter dat de "lessness' waar Bresson voor gaat voor mij geen waarde toevoegt aan zijn films. Hij werkt met non-professionele acteurs en laat zijn films zo puur mogelijk overkomen. Maar deze spaarzaamheid is voor mij eigenlijk helemaal nodeloos. En in het geval van Jeanne d'Arc komt er dan nog eens bij dat de film al eens gemaakt werd. En dat door Dreyer, die imo een van de allerstrafste stille films ooit maakte door exact hetzelfde verhaal te verfilmen. Wat dus steeds in mijn achterhoofd bleef tijdens het bekijken van Bressons film is, waarom heeft die er nu in hemelsnaam voor gekozen om Jeanne d'Arc te maken? Nu, het is een uitstekend verhaal en het is alleen maar waar dat het tot de verbeelding sprak van deze twee filmmakers. Jammer gewoon dat Bresson geen oog en geen interesse heeft voor visuele flair. Maar toch, hij doet het goed en het was leuk om nog eens een film van hem te zien (al jaren geleden ondertussen dat ik Les Dames du Bois de Boulogne zag). Binnenkort Un Condamné à Mort s'est Echappé eens bekijken.

Back To The (fucking) Future 1 & 2

Zaaalige films, keer op keer genieten van de sfeer en de muziek.

bad ass

aangename film

The Straight Story

Mijn vierde Lynch ondertussen, en deze is compleet het omgekeerde van wat je van hem zou verwachten. Geen hallucinaties, vatsige oorschelpen in het gras of andere vreemde zaken dit keer, wel een plot en personages die 'redelijk' normaal aanvoelen om van Lynch afkomstig te zijn.

Het verhaal van Alvin (zeer sterk gespeeld trouwens), die een roadtrip met een mini-tractor naar zijn broer maakt, is er eentje dat simpelweg ontroert en je niet loslaat van begin tot einde. De man lijkt de wijsheid zelve te zijn en geeft aan iedere mens die hij op zijn reis tegenkomt een persoonlijke les in filosofie. De hele film is zo'n opeenvolging van kleine momenten/conversaties tussen Alvin en random onbekenden, met tussendoor toch wel prachtige beelden van het Amerikaanse landschap. Geweldige combinatie.

Af en toe was er wel een cheesy moment ("I'll say Amen to that" - van een priester dan nog wel...) maar in het algemeen was de film tegen alle verwachtingen in zeer genietbaar. Echt eentje die ik nog eens moet terugzien als ik oud en versleten ben.

City Island (2009), leuk filmpje tijdens een weekdag (samenloop van een hoop onwaarschijnlijke omstandigheden wordt mooi in scene gezet). Ook het sfeertje van City Island is wel authentiek.

De rouille et d'os 8/10

Gisteren naar de cinema getrokken voor deze film van Jacques Audiard waarin Matthias Schoenaerts de hoofdrol heeft gekregen. Voor dat de film begon had ik mij aan een tweede Jakie verwacht vanuit Rundskop. De film is kort daarna opgenomen en natuurlijk heeft Schoenaerts daardoor de fysieke trekken van zijn vorige personage nog. Maar uiteindelijk is het toch een ander personage geworden. Toegegeven er zijn raakvlakken en dat is ergens niet meer dan logisch maar toch het is véél minder als ik had verwacht.

Persoonlijk vind ik het een écht goede film. Of hij een Gouden Palm waard is laat ik in het midden maar hij is toch sterk. Audiard kiest soms voor enorm sterke beelden en weet het verhaal en de emoties enorm goed over te brengen. Al heeft hij met Schoenaerts en zijn tegenspeelster Marion Cotillard twee acteurs die hun rol voortreffelijk neerzetten. Langs de andere kant heb ik me wel enorm gestoord aan de fade to black om van scene te veranderen en het einde vind ik opzich niet echt wat het moet zijn maar goed...

Wag the dog 8/10
Leuke klassieker met een mooie sterrencast. (Naar aanleiding van het 9/11 topic in het algemene discussies forum had ik opeens zin om deze nog eens te herbekijken)

Space battleship Yamato 5,5/10
Het standaard SF verhaaltje waarbij een held-tegen-zijn-goesting de wereld moet redden. Uiteraard ontbreekt de onvermijdelijk romance niet. Voeg daar de Japanse zelfopoffering aan toe en je bekomt het scenario van deze film. Beetje te cliché naar mijn goesting.

Departures 8,5/10
Mooie film, aanrader.

Vanishing Point 8/10
Simpel maar toch goed en dat voor een film van 40 jaar terug.

Ion1c zei:

Vanishing Point 8/10
Simpel maar toch goed en dat voor een film van 40 jaar terug.

Klik om te vergroten...

You gonna wish you hadn't said that...

Achja, at least he's positive, so let's keep it that way

Zonet The Squid And The Whale gezien, prachtige film, zo pijnlijk en soms herkenbaar.
9/10.

Onlangs ook nog mij wat ingewerkt in Cronenberg met The Fly, A History Of Violence, Eastern Promises en A Dangerous method. Allen goede films, afgezien van de laatste. Welke films zijn behoren nog tot zijn beste, welke moet ik nog zien?

Vandaag The Three Musketeers (2011) gezien..
Wat een kutfilm.. Het begin leek op een soort Mission Impossible scène maar dan volledig aangepast aan de film. D'Artagnan was een egocentrische en irritante puber er werd nauwelijks of niets gefocust op de andere Musketeers, vrij oppervlakkige film dus. Acteerwerk was ook maar "meh". Maar wat mij het meest stoorde was de sfeer tijdens de film. Het had meer weg van een parodie op The Three Musketeers, er werd teveel (slechte) humor gebruikt. Enige licht puntjes voor mij in deze film waren Christoph Waltz en Mila Jovovich.

Kortom een dikke 3/10.

Nog eens gekeken naar James Cameron's Avatar. Deze keer de extended edition op blu-ray. Echt een fantastische film op visueel vlak. Ook de enige film waarbij ik 3D écht de moeite vond. Deze keer was het nu wel in 2D te doen. Blijft supermooi, al kan ik mij die vliegende bergen nog perfect voorstellen in 3D. Beste ervaring geweest in de cinema ooit.

Verhaal kan mij eigenlijk weinig schelen bij die film. Niet dat het op zich zo slecht is tho.

In De Drie Musketiers lijkt D'Artagnan mij nogal vaak over te komen als een irritante puber. Het hele eerste deel van die film (behalve de Venetië-scene) volgt het boek toch getrouw? En ze maken het nog beter door van de musketiers zo'n badasses te maken.

Excalibur

Was wel fun, maar ook gedateerd nu. Wel leuk om te zien voor wat die allemaal als inspiratie gediend heeft. Twee albums van de Rode Ridder hebben hem in elk geval volledig gekopieerd.

Spider-Man

Awesome om terug te zien. Maguire doet het goed, maar het lichtpunt van deze reeks is J.Jonah Jameson of J.K. Simmons. Die rol is hem op het lijf geschreven. Ow en Kirsten Dunst.

Sir. K zei:

Nog eens gekeken naar James Cameron's Avatar. Deze keer de extended edition op blu-ray. Echt een fantastische film op visueel vlak. Ook de enige film waarbij ik 3D écht de moeite vond. Deze keer was het nu wel in 2D te doen. Blijft supermooi, al kan ik mij die vliegende bergen nog perfect voorstellen in 3D. Beste ervaring geweest in de cinema ooit.

Verhaal kan mij eigenlijk weinig schelen bij die film. Niet dat het op zich zo slecht is tho.

Klik om te vergroten...

Heb die film onlangs ook nog is op blu-ray gezien en inderdaad... Visueel is die film echt zo

Dionysus zei:

Zonet The Squid And The Whale gezien, prachtige film, zo pijnlijk en soms herkenbaar.
9/10.

Onlangs ook nog mij wat ingewerkt in Cronenberg met The Fly, A History Of Violence, Eastern Promises en A Dangerous method. Allen goede films, afgezien van de laatste. Welke films zijn behoren nog tot zijn beste, welke moet ik nog zien?

Klik om te vergroten...

Videodrome, Dead Ringers en Crash zijn zowat degene met de grootste following. Ik haatte Crash wel maar enfin die is in elk geval de moeite om te bezien, misschien wordt het eens tijd voor een rewatch.