Sleepy Hollow (1999)
New York, 1799. De excentrieke Ichabod Crane (Johnny Depp) is een lastpak voor het politiekorps dat hem tewerkstelt. Met zijn radicale theorieën over de moderne wetenschap en het dissecteren van lijken om de waarheid achter moorden te weten te komen, doet hij heel wat haren ten berge rijzen. Daarom krijgt hij de opdracht om in het plaatsje Sleepy Hollow een reeks mysterieuze en vooral gruwelijke moorden te gaan oplossen, stiekem in de hoop dat hij zelf niet meer zal terugkeren.
Daar aangekomen, krijgt Crane te horen dat de recente moorden te wijten zijn aan een ruiter zonder hoofd, die uit het graf zou opstaan en willekeurige slachtoffers onthoofdt om zijn eigen hoofd terug te vinden. De koppige rechercheur weigert echter zichzelf open te stellen voor zulke vreemde gedachten en rekent erop dat reden en logica hem in een recht spoor naar de dader zal leiden. Dat lijkt goed te gaan, tot zijn gevoelens voor Katrina Van Tassel (Christina Ricci) en zijn eigen zwaarwichtige verleden zijn onderzoek in de weg beginnen te staan.
Sleepy Hollow is de derde samenwerking tussen Burton en Depp, en staat samen met Edward Scissorhands bij ondergetekende nog steeds te boek als de beste. De kijker wordt met sprekend gemak, maar toch met het nodige tempo in het plot gegooid en binnen de tien minuten weten we wat er aan de hand is. Het is altijd al Burtons gave geweest om een plot zo beknopt mogelijk uit de doeken te doen zonder het doelloos af te haspelen.
Johnny Depp speelt hier voor de zoveelste keer het personage dat typerend voor hem is geworden: stuntelig en innemend, maar toch gespeeld zelfzeker en lichtjes arrogant. Ook Christina Ricci blijft trouw aan de vorm die we van haar gewend zijn: dromerig en lief, maar met een knoeperd van een duistere kant die tot op het einde dreigend aanwezig blijft. Eigenlijk doen zo goed als alle acteurs in deze film datgene wat de kijker van hen verwacht, niet meer en ook zeker niet minder. Christopher Lee maakt gebruik van zijn bombastische stem om een al even grotesk figuur neer te zetten als de opperjurist van het hooggerechtshof en Casper Van Dien speelt nog eens een arrogant klootzakje. Whodathunkit.
Vaak gaat het er echter om hoe je zulke sterk afgelijnde personages naast elkaar plaats om een goed gebalanceerde mix te creëren, en het moge duidelijk zijn dat Burton daarin is geslaagd. Hulde op hulde voor Burton in zijn interessante periode!
Ik hou van die films
. Ik zat mij op den duur letterlijk te ergeren aan dat overdreven minimalistisch gedoe waardoor ge geen zier om de personages geeft, en aan de te lange speelduur, beide films hadden gemakkelijk een half uur korter kunnen zijn . 
) Het is op zich niet zo slecht, maar redelijk saai omdat het origineel +- 50 jaar geleden hetzelfde verhaal al beter heeft verteld.
