Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (20)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
PBR Streetgang
Legacy Member
gevraagde reviews:
Mud - 9/10 (Jeff Nichols, 2012)
Mud is een geweldige, hartverwarmende coming-of-age film over een tienerjongen uit Arkansas (regisseur Nichols' thuisstaat). Ze worden vrienden met dakloze Mud en willen hem helpen terug overeind te geraken. De film werkt zo fantastisch goed voor mij omdat die zonder de minste moeite enkele elementen uit cinema combineert die mij nauw aan het hart liggen, en zulk een combo kom je niet al te vaak tegen. De film is enerzijds een simpele coming of age story, een verhaal over een jongen die enkele levenslessen leert, zoals over de complexiteit van liefde, familiale problemen, veranderende tijden ivm zijn onmiddelijke omgeving etc. Maar tegelijkertijd is deze film ook een van de allerbeste variatie van het Amblin-motief die ik al gezien heb. Hiermee wil ik zeggen, die films waar kinderen met hun hechte vrienden op avontuur gaan for whatever reason (E.T., Stand By Me, The Goonies, Super 8, Attack The Block, The Lost Boys etc). Wat Mud echter onderscheidt van al deze films, is dat Mud niet door en door een kinder- of avonturenfilm is. Mud neemt zeker dat element over - de romantishce bewondering van het kind voor avontuur en het redden van X - maar zet het niet in als voornaamste attractie van de film. Mud schenkt evenveel aandacht aan het trailerpark/riverboat volk, hun levensstijl en de gigantische sociale problemen waarmee zij geconfronteerd worden. Ook brengt hij de fascinerende junkyard-esthetiek van het Amerikaanse Zuiden op prachtige manier in beeld, wat we gewoon zijn uit zijn andere films. Ook is het accent dat gesproken wordt enorm authentiek en die Southern dialects klinken als muziek in mijn oren. Mud is voor mij de bioscoopfilm van het jaar; er gaat echt wel een zeer briljante film nodig zijn om dit te kunnen toppen voor mij. Meesterwerk.
Before Sunrise & Before Sunset- 9/10 & 8.5/10 (Richard Linklater, 1996 & 2004)
Als je op zoek bent naar de beste postklassieke romantische films, dan zijn deze films wat je zoekt. Een toevallige ontmoeting tussen jongen en meisje 's avonds in Wenen resulteert in een spectaculaire, romantische avond gevuld met razend interessante gesprekken tussen de twee. De film gaat grotendeels over een overgangsperiode tussen jeugd en volwassenheid op het moment waar deze twee mensen het meemaken en er samen over praten.
De sequel begint zo'n 10 jaar na de gebeurtenissen van de eerste film, maar gooit de romance tussen deze twee personen over een andere boeg. Nu zijn jongen en meisje volwassen, hebben hun eigen vaste leven en spenderen ze een dag samen om erover te praten. DIt lijkt zo misschien een simpele verderzetting van de eerste film, maar toch werkt die op een helemaal andere manier. Niet alleen de story-angle is anders wegens oudere personages, maar ook Linklaters filmstijl is geheel anders. Weg is die weinig flatterende, grijze 90s-look, en Linklater werkt in Sunset ook met veel langere dialogen en ook veel langere takes, wat perfect samengaat met de wijzere, meer ervaren personages. De perfecte sequel voor een al zeer fantastische film. Enige miniscuul minpuntje bij Sunset gaat naar de personages die net iets te veel de humour-card spelen om charmant te zijn. Ergens is dit wel realistisch, ze willen natuurlijk allebei dat de andere hem/haar nog erg graag ziet, maar ze doen het te vaak en zo verloor die techniek aan kracht imo. Toch, beiden zijn fantastische films en ik kijk zeer hard uit naar de derde film die nu uit is.
Vinyan - 7/10 (Fabrice Du Welz, 2008)
Lang uitgesteld omdat ik lange tijd heb volgehouden dat ik Calvaire van Du Welz geen goede film vond. Uiteindelijk besliste ik dat die film eigenlijk best sterk is en dat die man wel heel wat potentiëel heeft. En ja, wat blijkt is dat ook Vinyan nog in orde is. Het is een coole film over een koppel dat hun kind verloor in de tragische tsunami in zuidoost Azië, en dan diep de wildernis intrekt om ernaar op zoek te gaan, met alle horror vandien. Deze korte uitleg geeft al weg waarom de film niet echt aanzien kan worden als een fantastische film, of toch zeker niet als een originele film. Het is echt wel een serieuze mash-up van twee specifieke films, nl. Don't Look Now en Apocalypse Now. De film haalt vrij schaamteloos elementen over van deze specifieke films, net die elementen die de film zo speciaal maakten. Bij DLN het koppel dat dieper en dieper in crisis raakt door verloren kind en de gedoemde zoektocht ernaar, bij AN de waanzinnige taferelen ten gevolge van een steedes verdere verwijdering van "beschaving" en neerwaartse spiraal in human psyche. Niet alleen neemt Vinyan dit over, maar ook sommige shots uit die films (vooral dan AN) worden gewoon letterlijk nagebootst hier en dat ging er soms echt over, wat me met momenten deed vermoeden dat VInyan niet echt zo goed was. Maar toch ben ik geneigd om deze film de voordeel van de twijfel te geven omdat het werk van Benoit Debie hier echt heel goed is. Deze man is echt gemaakt om te werken met dit soort van flashy kleuren, zeker om de sfeer te zetten van een Thaise (or something) neon-vibe die de plaatselijke uitgaansbuurten kenmerkt. Het eerste deel van de film speelt zich dan ook hier af, en hij slaagt er goed in om die sfeer te capteren. Het maakte heel wat goed voor mij, hoewel de film nog steeds z'n minpunten kent. De blatant DLN- en AN-riffs heb ik al besproken, maar het ergste van al zijn toch de lippen van Emmanuelle Béart. Jesus Christ, hoe is het mogelijk om een mooi gezicht zo naar de kloten te halen... Ok, bon, het antwoord is duidelijk: plastische chirurgie etc, maar ik kon niet naar dat mens kijken zonder te moeten walgen. No jokes.
Mud - 9/10 (Jeff Nichols, 2012)
Mud is een geweldige, hartverwarmende coming-of-age film over een tienerjongen uit Arkansas (regisseur Nichols' thuisstaat). Ze worden vrienden met dakloze Mud en willen hem helpen terug overeind te geraken. De film werkt zo fantastisch goed voor mij omdat die zonder de minste moeite enkele elementen uit cinema combineert die mij nauw aan het hart liggen, en zulk een combo kom je niet al te vaak tegen. De film is enerzijds een simpele coming of age story, een verhaal over een jongen die enkele levenslessen leert, zoals over de complexiteit van liefde, familiale problemen, veranderende tijden ivm zijn onmiddelijke omgeving etc. Maar tegelijkertijd is deze film ook een van de allerbeste variatie van het Amblin-motief die ik al gezien heb. Hiermee wil ik zeggen, die films waar kinderen met hun hechte vrienden op avontuur gaan for whatever reason (E.T., Stand By Me, The Goonies, Super 8, Attack The Block, The Lost Boys etc). Wat Mud echter onderscheidt van al deze films, is dat Mud niet door en door een kinder- of avonturenfilm is. Mud neemt zeker dat element over - de romantishce bewondering van het kind voor avontuur en het redden van X - maar zet het niet in als voornaamste attractie van de film. Mud schenkt evenveel aandacht aan het trailerpark/riverboat volk, hun levensstijl en de gigantische sociale problemen waarmee zij geconfronteerd worden. Ook brengt hij de fascinerende junkyard-esthetiek van het Amerikaanse Zuiden op prachtige manier in beeld, wat we gewoon zijn uit zijn andere films. Ook is het accent dat gesproken wordt enorm authentiek en die Southern dialects klinken als muziek in mijn oren. Mud is voor mij de bioscoopfilm van het jaar; er gaat echt wel een zeer briljante film nodig zijn om dit te kunnen toppen voor mij. Meesterwerk.
Before Sunrise & Before Sunset- 9/10 & 8.5/10 (Richard Linklater, 1996 & 2004)
Als je op zoek bent naar de beste postklassieke romantische films, dan zijn deze films wat je zoekt. Een toevallige ontmoeting tussen jongen en meisje 's avonds in Wenen resulteert in een spectaculaire, romantische avond gevuld met razend interessante gesprekken tussen de twee. De film gaat grotendeels over een overgangsperiode tussen jeugd en volwassenheid op het moment waar deze twee mensen het meemaken en er samen over praten.
De sequel begint zo'n 10 jaar na de gebeurtenissen van de eerste film, maar gooit de romance tussen deze twee personen over een andere boeg. Nu zijn jongen en meisje volwassen, hebben hun eigen vaste leven en spenderen ze een dag samen om erover te praten. DIt lijkt zo misschien een simpele verderzetting van de eerste film, maar toch werkt die op een helemaal andere manier. Niet alleen de story-angle is anders wegens oudere personages, maar ook Linklaters filmstijl is geheel anders. Weg is die weinig flatterende, grijze 90s-look, en Linklater werkt in Sunset ook met veel langere dialogen en ook veel langere takes, wat perfect samengaat met de wijzere, meer ervaren personages. De perfecte sequel voor een al zeer fantastische film. Enige miniscuul minpuntje bij Sunset gaat naar de personages die net iets te veel de humour-card spelen om charmant te zijn. Ergens is dit wel realistisch, ze willen natuurlijk allebei dat de andere hem/haar nog erg graag ziet, maar ze doen het te vaak en zo verloor die techniek aan kracht imo. Toch, beiden zijn fantastische films en ik kijk zeer hard uit naar de derde film die nu uit is.
Vinyan - 7/10 (Fabrice Du Welz, 2008)
Lang uitgesteld omdat ik lange tijd heb volgehouden dat ik Calvaire van Du Welz geen goede film vond. Uiteindelijk besliste ik dat die film eigenlijk best sterk is en dat die man wel heel wat potentiëel heeft. En ja, wat blijkt is dat ook Vinyan nog in orde is. Het is een coole film over een koppel dat hun kind verloor in de tragische tsunami in zuidoost Azië, en dan diep de wildernis intrekt om ernaar op zoek te gaan, met alle horror vandien. Deze korte uitleg geeft al weg waarom de film niet echt aanzien kan worden als een fantastische film, of toch zeker niet als een originele film. Het is echt wel een serieuze mash-up van twee specifieke films, nl. Don't Look Now en Apocalypse Now. De film haalt vrij schaamteloos elementen over van deze specifieke films, net die elementen die de film zo speciaal maakten. Bij DLN het koppel dat dieper en dieper in crisis raakt door verloren kind en de gedoemde zoektocht ernaar, bij AN de waanzinnige taferelen ten gevolge van een steedes verdere verwijdering van "beschaving" en neerwaartse spiraal in human psyche. Niet alleen neemt Vinyan dit over, maar ook sommige shots uit die films (vooral dan AN) worden gewoon letterlijk nagebootst hier en dat ging er soms echt over, wat me met momenten deed vermoeden dat VInyan niet echt zo goed was. Maar toch ben ik geneigd om deze film de voordeel van de twijfel te geven omdat het werk van Benoit Debie hier echt heel goed is. Deze man is echt gemaakt om te werken met dit soort van flashy kleuren, zeker om de sfeer te zetten van een Thaise (or something) neon-vibe die de plaatselijke uitgaansbuurten kenmerkt. Het eerste deel van de film speelt zich dan ook hier af, en hij slaagt er goed in om die sfeer te capteren. Het maakte heel wat goed voor mij, hoewel de film nog steeds z'n minpunten kent. De blatant DLN- en AN-riffs heb ik al besproken, maar het ergste van al zijn toch de lippen van Emmanuelle Béart. Jesus Christ, hoe is het mogelijk om een mooi gezicht zo naar de kloten te halen... Ok, bon, het antwoord is duidelijk: plastische chirurgie etc, maar ik kon niet naar dat mens kijken zonder te moeten walgen. No jokes.
. De rest is hier al eens gezegd...Mr Red
Legacy Member
Premium Rush
Kende deze totaal niet, enkel trailer van gezien en het leek me wel nog een goed consept voor een snelle soort transporter film maar dan op de fiets.
Maar ja ... de film is gewoon een saaie bedoeling, dom cliche verhaaltje, slecht acteerwerk en zelfs de fiets scenes waar ze door het spitsuur van NY vlammen trok op niets ...
3/10
Kende deze totaal niet, enkel trailer van gezien en het leek me wel nog een goed consept voor een snelle soort transporter film maar dan op de fiets.
Maar ja ... de film is gewoon een saaie bedoeling, dom cliche verhaaltje, slecht acteerwerk en zelfs de fiets scenes waar ze door het spitsuur van NY vlammen trok op niets ...
3/10
Wilcao
Legacy Member
Op Moviemeter omschreef iemand Spring Breakers perfect:
Mijn interpretatie is de volgende:
de meisjes zijn eigenlijk facetten
van één popster en bij uitbreiding
de popcultuur. Korine heeft dit op
meta-niveau aangepakt en
voormalige disney-poppetjes
hiervoor gecast (zie ook casting van
Gucci Mane en James Franco als
RiFF RAFF?). Selena Gomez speelt
het brave aspect van de pop-
cultuur, zij wil gewoon plezier
maken en weet goed waar haar
grenzen zijn, het meisje dat de auto
bestuurt bij de overval is een soort
van brugfunctie tussen haar en de
andere twee. Franco is een blanke
gangsta-rapper, hij wordt niet
serieus genomen door het
personage van Gucci Mane, maar
kan evenzeer tot de 'in crowd'
gerekend worden als die laatste
(look at my shit!), het gaat niet
meer om wie je bent, het gaat om
wat je hebt. Nu is gangsta-rap
normaal gezien meer theatraliteit
dan werkelijkheid, Korine heeft het
in de film werkelijkheid gemaakt
omdat het functioneel is. In die zin
is de film evenzeer een satire op
pop-cultuur en haar excessen als
een omarming ervan, zonder pop-
cultuur was deze film er niet eens
geweest. Materialisme als nieuwe
religie, hoewel het het vage
concept 'Spring Break' is dat als
spirituele ervaring naar voor wordt
geschoven, moest het geld ervoor
wel ergens vandaan komen.
Ervaringen moet je kopen. De twee
meisjes die tot het einde blijven
zijn de sociopatische elementen van
een popster/popcultuur die de
religie van het materialisme
omarmen om in de ervaring, de
roes te blijven.
Ik zit ook nog de hele dag met Britney Spears muziek in mijn hoofd door de film
.
Mijn interpretatie is de volgende:
de meisjes zijn eigenlijk facetten
van één popster en bij uitbreiding
de popcultuur. Korine heeft dit op
meta-niveau aangepakt en
voormalige disney-poppetjes
hiervoor gecast (zie ook casting van
Gucci Mane en James Franco als
RiFF RAFF?). Selena Gomez speelt
het brave aspect van de pop-
cultuur, zij wil gewoon plezier
maken en weet goed waar haar
grenzen zijn, het meisje dat de auto
bestuurt bij de overval is een soort
van brugfunctie tussen haar en de
andere twee. Franco is een blanke
gangsta-rapper, hij wordt niet
serieus genomen door het
personage van Gucci Mane, maar
kan evenzeer tot de 'in crowd'
gerekend worden als die laatste
(look at my shit!), het gaat niet
meer om wie je bent, het gaat om
wat je hebt. Nu is gangsta-rap
normaal gezien meer theatraliteit
dan werkelijkheid, Korine heeft het
in de film werkelijkheid gemaakt
omdat het functioneel is. In die zin
is de film evenzeer een satire op
pop-cultuur en haar excessen als
een omarming ervan, zonder pop-
cultuur was deze film er niet eens
geweest. Materialisme als nieuwe
religie, hoewel het het vage
concept 'Spring Break' is dat als
spirituele ervaring naar voor wordt
geschoven, moest het geld ervoor
wel ergens vandaan komen.
Ervaringen moet je kopen. De twee
meisjes die tot het einde blijven
zijn de sociopatische elementen van
een popster/popcultuur die de
religie van het materialisme
omarmen om in de ervaring, de
roes te blijven.
Ik zit ook nog de hele dag met Britney Spears muziek in mijn hoofd door de film
.
-=]*Triple-X*[=-
Legacy Member
Wat is er gaande met al het Spring Breakers lof.... Zwans.. Wat een film. Het herhalen van dialoog loopt de spuigaten uit. Als het nu nog goede oneliners waren of dergelijke zou ik het nog kunnen smaken, maar dit is absurd.. Gewoon telkens 5 keer herhalen wat ze gezegd hebben of gaan doen. Sjonge, no offense, maar zo kan ik ook een film maken! Dan het constant irritante dreigings-geluid/muziek. Dit is op de duur onwaarschijnlijk storend! Ik begrijp dat hij eens iets nieuws wou proberen, maar dit is toch wel een zware "swing 'n miss". Ik kan niet geloven dat iemand hier echt, OPRECHT, van kan genieten.
Een ander minpunt is het feit dat Selena Gomes haar karakter eerst mooi opgebouwd wordt en het interessants van de meute grieten is, om na 20 à 30 minuten speeltijd GEEN ENKELE KEER meer in de film voor te komen! Serieus, wha - da - fak ?! Dat slaat op niets!
Het einde is eerlijk gezegd ook te belachelijk voor woorden.
Deze film wilt een artistiek meersterwerk zijn, maar faalt er fallikant in. Alles wat ze doen en er gebeurd in de film leidt naar.... niets...
beknopte omschrijving: Lang uitgetrokken MTV-clip
Het enige positieve aan deze film is Franco zijn acteerwerk! (en ok, de chickies, al waren sommige shots er zelfs vlak over.. En dat zeg ik niet snel
) Een fantastische acteur in een vehicle van een film! Zo snel mogelijk vergeten die handel.
Edit: Heb die interpretatie van hierboven even gelezen & ik vind het eigenlijk een hoop bollocks. n/o. Dit is ABSOLUUT geen representatie van de pop-cultuur / jeugd van tegenwoordig! Je moet nu niet zeggen, ja, ze overdrijven uiteraard.. Dat zie ik ook, maar een coming of age movie / arty farty movie heeft een prikkeling van herkenning nodig en die is hier zoek.
Al bij al heb je misschien gelijk: Deze film heeft geen inhoud en hetzelfde geldt voor (een deel van) de pop cultuur.. xD
Edit2: Waar ik me aan verwachte was een mengeling van Fear and Loathing in Las Vegas & Scarface. Maar ik verwachte wel niet het niveau van deze 2 pareltjes uiteraard.. Doch had ik nooit gedacht zo teleurgesteld te zijn.
Een ander minpunt is het feit dat Selena Gomes haar karakter eerst mooi opgebouwd wordt en het interessants van de meute grieten is, om na 20 à 30 minuten speeltijd GEEN ENKELE KEER meer in de film voor te komen! Serieus, wha - da - fak ?! Dat slaat op niets!
Het einde is eerlijk gezegd ook te belachelijk voor woorden.
James Franco wordt gewoon vlak even van 100 meter afstand door 1 of andere pimp in het hoofd geknald. En de 2 overgebleven chickies die mollen iedereen zonder geraakt te worden (terwijl de Bad guys een pak dichter staan).. En een chille wandelpas te onderhouden.. Niet dat alles realistisch moet zijn voor mij, allesbehalve, maar dit was er toch vlak over!!
Deze film wilt een artistiek meersterwerk zijn, maar faalt er fallikant in. Alles wat ze doen en er gebeurd in de film leidt naar.... niets...
beknopte omschrijving: Lang uitgetrokken MTV-clip
Het enige positieve aan deze film is Franco zijn acteerwerk! (en ok, de chickies, al waren sommige shots er zelfs vlak over.. En dat zeg ik niet snel
) Een fantastische acteur in een vehicle van een film! Zo snel mogelijk vergeten die handel.Edit: Heb die interpretatie van hierboven even gelezen & ik vind het eigenlijk een hoop bollocks. n/o. Dit is ABSOLUUT geen representatie van de pop-cultuur / jeugd van tegenwoordig! Je moet nu niet zeggen, ja, ze overdrijven uiteraard.. Dat zie ik ook, maar een coming of age movie / arty farty movie heeft een prikkeling van herkenning nodig en die is hier zoek.
Al bij al heb je misschien gelijk: Deze film heeft geen inhoud en hetzelfde geldt voor (een deel van) de pop cultuur.. xD
Edit2: Waar ik me aan verwachte was een mengeling van Fear and Loathing in Las Vegas & Scarface. Maar ik verwachte wel niet het niveau van deze 2 pareltjes uiteraard.. Doch had ik nooit gedacht zo teleurgesteld te zijn.
PBR Streetgang
Legacy Member
Wat hebben mensen met de term ' one liners'? Wat voor verschil maakt het hoeveel lijnen dialoog gezegd worden? Ik zou je graag zien proberen een film te maken die even knap is als Spring Breakers. Laat me weten hoe dat project verloopt!-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
Dus jij denkt dat iedereen liegt die zegt dat het een goede film was? Dat je de soundscapes van de film niet kon appreciëren, dat kan ik best begrijpen (hoewel de muziek bijzonder functioneel werkt in de film, vond ik dat ook het minst aantrekkelijke aspect van de film). Wat ik niet begrijp is waarom jouw smaakoordeel over de gebruikte geluidsband zou moeten overeenkomen met dat van alle andere filmkijkers, als je zegt dat je niet gelooft dat iemand dit goed zou vinden.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
De schrijver van de film doet toch wat die wil met de personages die hij schrijft? Ik vond Selena Gomez de minst interessante van de meisjes (en bovendien is dat imo geen schone) en was dus blij dat ze na een tijd niet langer te zien was. Maar dat terzijde gelaten is het nog steeds een belangrijke keuze van Korine om dat personage uit de film te schrijven - ze wil tenslotte niets te maken hebben met de vuile praktijken van Franco en die tweeling of whatever. Ze ziet de richting waar zij zelf en de anderen naartoegaan en kiest dan om het af te bollen, zo kan de film meer en meer meedogenloos worden zonder dat de goodie two-shoes er is om de boel af te remmen.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
Als je zegt dat niet alles realistisch hoeft te zijn, waarom klaag je dan over een einde dat niet realistisch is? Het had vanaf de eerste vijf of tien minuten van de film toch al duidelijk moeten zijn dat Spring Breakers niet neigt naar realisme zonder meer? Ik zou het eerder beschrijven als een hypermoderne update van een soort poetisch realisme - wat je te zien krijgt in dat einde (en heel wat andere scenes ook) is niet wat er irl zou gebeuren. Spring Breakers blijft erg ver weg van naturalisme en probeert eerder op poetische wijze taferelen voor de geest te halen en deze te tonen ahv pure hyperbool op elk vlak van de productie (muziek, geluid, acteerwerk, dialoog, belichting, scenografie, plot, etc). De overdrijving wordt hier functioneel, omdat het ons port en aanspoort om stil te staan bij de vraag van hoe ver overdreven dit eigenlijk is.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
Hoezo, het leidt naar niets? Het leidt toch absoluut wel naar iets? De film vormt een statement over de extremen van de populaire jeugdcultuur en deze is zodanig gevormd om tegen de schenen te stampen van de cool life bros en ze te confronteren met een duistere onderwereld van de livin' it up lifestyle.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
Daar zit wat in, maar je kijkt iets heel belangrijks over het hoofd imo. Het verschil met deze film en de average fucked up flashy MTv-clip is dat de esthetiek van die videoclips bedoeld is om er iets cool, iets geloofwaardig van te maken. De clips zijn gevormd zodat de kijker erin zou "geloven" en aannemen dat deze 21st century MTv-culture een legitieme levensstijl is. Terwijl Spring Breakers een bewust gestileerde hyperbool is en daarmee aantoont hoe pathetisch, hoe oppervlakkig en soms hoe ronduit kwaadaardig deze levensstijl eigenlijk is.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
Spring Breakers is absoluut wel een representatie van de populaire jeugdcultuur. Je spreekt jezelf meermaals tegen. Je zei daarnet dat de film lijkt op een langgerokken MTv-clip. Wel, wat is een gemiddelde MTv-clip anders dan een ritmische representatie van de populaire jeugdcultuur? Spring Breakers werkt erg bewust met deze esthetiek, alleen werkt het op een ander niveau - daar waar MTv je alleen wil doen geloven dat deze moderne pocultuur cool en awesome is, gaat Spring Breakers dit ondermijnen door het duidelijk te representeren als iets dom en oppervlakkig. Dat doet die door gebruik te maken van vervreemdende stijltechnieken als monotone herhaling in voice-over, overdrijving in stijl en inhoud etc. Deze technieken worden bewust ingezet met het doel om de kijker te doen reflecteren over datgene waar de film over handelt, nl de populaire MTv-ish YOLO jeugdcultuur. De film is absoluut geen coming of age film, hetzij een totale perversie van die verhaaltraditie. Arty farty is de film zeker ook niet. Legitieme kunst is het zeker, maar het farty-aspect is nergens terug te vinden hier.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
De film heeft absoluut wel inhoud - aantonen dat de huidige popcultuur geen inhoud heeft. En dat doet die imo op enorm interessante manier. Het is vuil en onaangenaam, maar wel frappant en doeltreffend.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
Wat heeft je in hemelsnaam het idee gegeven dat de film een mashup van die twee zou zijn? Fear and Loathing begrijp ik ergens wel - deze film trachtte ook een bepaalde populaire cultuur en levensstijl onderuit te halen. Alleen is de fil; van Fear and Loathing een beetje zijn doel kwijtgeraakt imo en is het resultaat meer een film over de 70s hippie drugculture dan een kritiek op het gefaalde hippie-project van de 60s. De film is zalig en heel erg grappig, maar iirc faalt de film een beetje waar Spring Breakers wel in slaagt: nl. het aantonen van de gebreken en de oppervlakkigheden van een populaire cultuur. Maar Scarface? Hoe kom je daarbij? En los daarvan, het is imo altijd een slecht idee om iets te verwachten van een film. Je gaat dan de film onvermijdelijk opmeten naar het ideaalbeeld dat je in je hoofd ervan hebt gevormd, in plaats van enkel te letten op wat de film zelf jou aanbiedt. Het enige dat zou mogen tellen is wat de film is, en niet wat je graag had gehad dat de film zou zijn.-=]*Triple-X*[=-;17631406 zei:
7/10-=]*Triple-X*[=-
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
Je moet nu niet doorgaan op het 'ik kan het zelf ook'-gedeelte.. You know my point.. In verband met de one-liners: Het maakt inderdaad niet uit hoeveel dialoog er gezegd wordt, als het nuttig is! Als zijn doel was dat er in de pop-cultuur ontzettend veel herhaald & veel gezevered wordt dan slaagt Korine 100% in zijn opzet. Spijtig genoeg met het onaangenaam maken van de filmbelevenis tot gevolg. (Collateral damage?)
PBR Streetgang zei:
Dit is ook een mening he; het feit dat ik niet begrijp dat iemand dit goed vindt. Meestal kan ik zeer goed begrijpen als iemand een film goed vond, hoewel ik er niets aan vond. Doch bij deze film is er geen greintje van mij dat snapt dat je van deze hele filmervaring kunt genieten.. Anyways, Het was inderdaad initieel te cru uitgedrukt van me. Hopelijk zorgt dit voor opheldering.
PBR Streetgang zei:
PBR.. Je moet toegeven dat Korine het meeste tijd steekt in het opbouwen van Selena Gomez haar karakter... Om haar dan na 20 minuten niet meer in de film te laten voorkomen is een grote fout! Zeker aangezien je geen enkel personage zo goed leert kennen als de van Selena Gomez, en dit dan over de gehele duur van de film.. Enkel James Franco zijn personage leer je nog een beetje over zijn best bro/nu archnemesis.. Een schrijver doet met zijn personages wat ie wilt, dat is waar, maar daarmee is het niet altijd goed of slim wat ie doet.
PBR Streetgang zei:
Als dat poëtische wijze is.. Ik zou het eerder ordinaire wijze noemen. Als het aanspoort om te zien waar we de grens trekken of wat we nu echt fout vinden, wel dan ligt mijn grens toch nog een pakje lager. En neen, ik ben geen preut of dergelijke.. Het gevoel dat deze ervaring het best omschrijft voor mij is: degoutant.
PBR Streetgang zei:
Dit vind ik nu eens echt zever! Dit is misschien 1% van de jeugd die dergelijke lifestyle heeft (en dan nog enkel in America) (uiteraard minder overdreven). Een statement over de extremen? Man, de 2 meiden die de hele film meespelen hebben gewoon 2 fucked up persoonlijkheden.. Als Korine met deze meiden een statement wilt maken mislukt dit toch. Zoals ik reeds zei: Om een statement, dat er niet dubbel en dik opligt, te maken moet een film je meepakken en/of inleefbaar zijn, deze film biedt geen van beide. Het enige dat deze film bij mij deed is me verder en verder wegduwen en vervreemden van deze fictieve wereld.
PBR Streetgang zei:
PBR Streetgang zei:
Real Life TV wordt in scene gezet.. Dat weten we allemaal. Programma's als Jersey Shore, etc.. Waarom MOETEN deze in scene gezet worden denk je: inderdaad, omdat het echte leven niet zo is. Dat is net het punt dat ik wil maken. Korine wilt, volgens jouw interpretatie, kritiek leveren op iets dat niet bestaat/relevant is. Als het dan al iets doet is het kritiek leveren op MTV; volgens deze interpretatie.
PBR Streetgang zei:
Alsof jij aan elke film zonder verwachtingen begint. Ik bekijk ook elke film op zich, maar de keuze van film wordt soms toch bepaald door de stemming waar je in bent. Als je nu vrolijk bent heb je toch geen zin om triest gemaakt te worden door 1 of andere drama.. Anyways, verwachtingen en dergelijke is ook iets heel persoonlijks en of je het nu wilt of niet: iedereen heeft ze!! Dit neemt niet weg dat je een film volledig objectief kan bekijken en beoordelen!
hatchet
Legacy Member
Spring Breakers
Ik vind hem mager en best saai soms. Alien vond ik wel een leuk personage en het einde was ergens wel nog cool. De beelden vond ik oké. Ik snap hem niet denk ik, terwijl ik spring break en hedonisme best een interessant thema vind. Less Than Zero vind ik een geniaal boek.
Ik vind hem mager en best saai soms. Alien vond ik wel een leuk personage en het einde was ergens wel nog cool. De beelden vond ik oké. Ik snap hem niet denk ik, terwijl ik spring break en hedonisme best een interessant thema vind. Less Than Zero vind ik een geniaal boek.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.