-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Je moet nu niet doorgaan op het 'ik kan het zelf ook'-gedeelte.. You know my point.. In verband met de one-liners: Het maakt inderdaad niet uit hoeveel dialoog er gezegd wordt, als het nuttig is! Als zijn doel was dat er in de pop-cultuur ontzettend veel herhaald & veel gezevered wordt dan slaagt Korine 100% in zijn opzet. Spijtig genoeg met het onaangenaam maken van de filmbelevenis tot gevolg. (Collateral damage?)
Het herhalen van al dat dialoog mag dan wel ergerlijk zijn, maar door de constante herhaling van sommige leuzes uit de film worden de oppervlakkigheden blootgesteld. Ik heb het al meermaals gezegd, maar zal het nog eens herhalen: wat hij doet is niet imiteren en presenteren wat we zien gebeuren in de huidige youth pop culture, maar wel een hyperbolisch gestileerde versie ervan tonen zodat de continue beeldenstroom en de voice-over herhalingen en de soundscapes van de film een vervreemdend gevoel uitlokken. De bedoeling is om je voor een deel uit de fictie te halen (zonder dat je daar contact mee verliest) en je te doen stilstaan bij de agenda van de film.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Dit is ook een mening he; het feit dat ik niet begrijp dat iemand dit goed vindt. Meestal kan ik zeer goed begrijpen als iemand een film goed vond, hoewel ik er niets aan vond. Doch bij deze film is er geen greintje van mij dat snapt dat je van deze hele filmervaring kunt genieten...
Dat is omdat jij niet wil aanvaarden wat de film probeert te doen: breken met de conventionele storytelling-modus, gebruik maken van haast Brechtiaanse vervreemdingstechnieken en zodus de kijker engageren in dialoog met de film. Korine doet dit op een erg provocerende manier, wat polariserende reacties als deze uitlokt en als je Korine's machinations niet ziet of niet kan aanvaarden, dan ben je inderdaad geneigd om zijn films te haten want hij is zo meedogenloos in zijn methode en stijl. Maar om dan te gaan zeggen dat je niet begrijpt dat mensen hier wel van kunnen genieten, is erg kortzichtig en door en door uncool. Het mag dan jouw mening zijn dat je niet begrijpt dat iemand Spring Breakers goed vind, maar dan kan ik even goed zeggen dat die mening compleet achterlijk is en zo blijven we bezig.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
PBR.. Je moet toegeven dat Korine het meeste tijd steekt in het opbouwen van Selena Gomez haar karakter... Om haar dan na 20 minuten niet meer in de film te laten voorkomen is een grote fout! Zeker aangezien je geen enkel personage zo goed leert kennen als de van Selena Gomez, en dit dan over de gehele duur van de film.. Enkel James Franco zijn personage leer je nog een beetje over zijn best bro/nu archnemesis.. Een schrijver doet met zijn personages wat ie wilt, dat is waar, maar daarmee is het niet altijd goed of slim wat ie doet.
Hij spendeert tijd aan haar personage omdat zij erg belangrijk is voor de film - haar gevoel tegenover de andere personages is van immens belang. Maar vanaf het moment dat ze weg is, heeft ze geen belang meer. Jouw punt lijkt me dat in termen van plotstructuur en character configuration, het personage van Gomez belangrijk is, goed uitgewerkt is, en zo zou kunnen dienen als een steunpunt voor de kijker om door haar ogen de handelingen van de rest te bekijken. Right? Maar hier zijn enkele zaken van groot belang die je lijkt negeren in je krtiek op de verdwijning van Gomez halverwege de film. Korine is helemaal niet geinteresseerd in conventionele structuren van plot en personage, integendeel. Hij maakt het moeilijk (onmogelijk) om je in te leven met eender welk personage vanaf het moment dat Gomez verdwijnt. Het gevoel dat de kijker heeft mbt de film bepaald wordt niet door personage, maar door de handelingen van een type - een personage als vertegenwoordiger van een type persoon, zonder dat die gepsychologiseerd word - zodat subjectieve filters worden weggehaald en je dus beter kan oordelen over de acties in het tweede deel van de film omdat je niet meer in de fictie getrokken wordt door een goed uitgewerkt personage.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Als dat poëtische wijze is.. Ik zou het eerder ordinaire wijze noemen. Als het aanspoort om te zien waar we de grens trekken of wat we nu echt fout vinden, wel dan ligt mijn grens toch nog een pakje lager. En neen, ik ben geen preut of dergelijke.. Het gevoel dat deze ervaring het best omschrijft voor mij is: degoutant.
Hoe blij Korine zou zijn als hij je dat zou horen zeggen
En wat bedoel je met een grens trekken/wat we fout vinden? Ik begrijp niet goed wat je daarmee wil zeggen.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Dit vind ik nu eens echt zever! Dit is misschien 1% van de jeugd die dergelijke lifestyle heeft (en dan nog enkel in America) (uiteraard minder overdreven). Een statement over de extremen? Man, de 2 meiden die de hele film meespelen hebben gewoon 2 fucked up persoonlijkheden.. Als Korine met deze meiden een statement wilt maken mislukt dit toch.
Voor jou misschien, omdat je nog steeds aanneemt dat deze meiden persoonlijkheden zijn/hebben en omdat je er nog steeds vanuit gaat dat die personages weerspiegelingen zijn van mensen die echt bestaan en niet types als symbool voor een gehele bevolkingsgroep.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Zoals ik reeds zei: Om een statement, dat er niet dubbel en dik opligt, te maken moet een film je meepakken en/of inleefbaar zijn, deze film biedt geen van beide. Het enige dat deze film bij mij deed is me verder en verder wegduwen en vervreemden van deze fictieve wereld.
De film wil er ten eerste
wel dubbel en dik opliggen, en dat doet die ook. En de film is niet inleefbaar/meeslepend omdat dat verhaaltechnieken zijn die de film bewust vermijdt. Van waar je het idee haalt dat deze technieken aanwezig zouden moeten zijn, snap ik niet. Een film moet helemaal niks, die beslist voor zichzelf (de filmmaker dan toch) wat zijn doel is en welke techniek/stijl/methode hij zal gebruiken om dat te bereiken? Als jij vind dat de enige manier om een statement te maken is door je film inleefbaar te maken, dan is dat erg jammer want je film inleefbaar of meeslepend maken houdt bijna altijd in dat je aandacht besteedt aan plot en personage, en dit zijn nu eenmaal verhaalelementen die een enorme subjectiviteit aan je film toevoegen. Door deze zaken te vermijden en je te focusen op allerlei vervreemdende technieken, ga je ervoor zorgen dat je kijker niet ondergedompeld wordt in een verhaal en dus alle aandacht kan besteden aan het commentarieren op de taferelen die hem gepresenteerd worden.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Real Life TV wordt in scene gezet.. Dat weten we allemaal. Programma's als Jersey Shore, etc.. Waarom MOETEN deze in scene gezet worden denk je: inderdaad, omdat het echte leven niet zo is. Dat is net het punt dat ik wil maken. Korine wilt, volgens jouw interpretatie, kritiek leveren op iets dat niet bestaat/relevant is. Als het dan al iets doet is het kritiek leveren op MTV; volgens deze interpretatie.
Ik dacht eerder dat je videoclips bedoelde in niet die "reality tv" rommel die je zo vaak ziet op die rotzender. Maar het komt op hetzelfde neer, toch? Natuurlijk worden die shows in scene gezet, maar die worden in scene gezet met het doel om de kijker te doen geloven in een bepaalde levensstijl. Ze promoten wel degelijk een bepaalde jeugdcultuur, ook al zijn de gebeurtenissen die je ziet in die shows opgezet. Ze zijn opgezet om er cool en awesome uit te zien. De wannabe coolness en awesomeness is absoluut echt en relevant voor die jeugdcultuur van MTv en soortgelijke "instituties" (als ik het zo mag noemen), en die wordt absoluut wel aangenomen en nagevolgd door een groot deel van de jeugd. De gefilmde scenes uit een MTv "reality show" mogen dan wel in scene gezet zijn, maar dat wil niet zeggen dat die lifestyle en die cultuur neit bestaat. Die bestaat wel, die is gigantisch populair en de oppervlakkigheden hiervan worden blootgesteld door Spring Breakers.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Alsof jij aan elke film zonder verwachtingen begint.
Ik doe mijn best om elke film die ik zie, te bekijken zonder vooropgestelde verwachtingen mbt inhoud. De film is wat die is, en mijn persoonlijke verwachtingen ivm de inhoud van die film, de vorm van die film etc etc zijn van nul belang in het bepalen van de kwaliteit ervan. De film is wat die is, en het is mijn mening dat je enkel mag werken met wat de film jou aanbiedt om de waarde ervan te bepalen, en niet moet gaan speculeren over wat de film had kunnen zijn of wat je had gehoopt dat er zou gebeuren of wat je graag had gezien in plaats van deze stijl etc etc etc.
Verwar dit echter niet met anticipatie. Er zijn een heleboel films die ik sterk anticipeer en veel van verwacht in termen van kwaliteit (omdat ze van een door mij gerespecteerde filmmaker zijn of omdat ze door de filmhistorici worden bejubeld als zijnde een meesterwerk etc etc). Dit is inderdaad onvermijdelijk.
-=]*Triple-X*[=-;17632703 zei:
Ik bekijk ook elke film op zich, maar de keuze van film wordt soms toch bepaald door de stemming waar je in bent. Als je nu vrolijk bent heb je toch geen zin om triest gemaakt te worden door 1 of andere drama.. Anyways, verwachtingen en dergelijke is ook iets heel persoonlijks en of je het nu wilt of niet: iedereen heeft ze!! Dit neemt niet weg dat je een film volledig objectief kan bekijken en beoordelen!
Iedereen heeft ze misschien. Het kan idd jammer zijn dat je goesting hebt in een luchtige film en je een extreem hevig emotioneel drama te zien krijgt, maar wat ik niet kan begrijpen is waarom die "jammerheid" ervoor kan zorgen dat je de film niet goed vindt. Het is je eigen keuze om de bekeken film te gaan opmeten volgens jouw verwachtingen. Je kan even goed kiezen om je verwachtingen te negeren en je oordeel baseren op de film die je hebt bekeken ipv wat je had gedacht dat die film zou zijn.
. Voor een virus/zombie film was hij echt slecht, ben normaal wel fan van dit genre. 