Wel, ik ga niet akkoord dat de hedendaagse Zuid-Koreaanse cinema (waar ik momenteel een thesis over schrijf trouwens
) heel wat subtieler is in aanpak dan Hollywood. Integendeel, populaire Zuid-Koreaanse producties bulken van de explicietheid en in de 21ste eeuw is de Zuid-Koreaanse cinema er op gericht om Hollywood enigszins te imiteren op stilistisch vlak, waardoor sommigen al snel een typische "eenheidsworst" hypothese vooropstelden. Nu, ik heb in mijn thesis wel voldoende argumenten gegeven dat deze homogeniseringshypothese eerder een klacht is van critici die een veel te nauwe en oppervlakkige definitie hanteren van wat een nationale cinema nu net definieert. Films zoals The Host (2006) laten ook zien dat de nationale cinema na verloop van tijd deel begon uit te maken van een campagne gericht tegen Hollywood. Zuid-Koreanen hadden immers nood aan wat nationale trots na hun miserabele ervaringen tijdens de IMF-crisis (toen het IMF in '97 de grootste lening ooit gaf aan een natie).
Long story short (want ik ga hier geen boek typen): Zuid-Koreaanse regisseurs verschillen op inhoudelijk vlak wel degelijk van Amerikaanse cinema ook al werken ze nu binnen bepaalde genreconventies etc., maar (en nu verlaat ik mijn thesis en krijg je mijn mening te horen) dit wil echt niet zeggen dat Zuid-Koreanen hun invloed kunnen importeren naar Hollywood.
Kijk, wat doet Hollywood al sinds zijn ontstaan: talent uit het buitenland importeren. Is deze influx geslaagd? Nowp. Wel, er zijn natuurlijk uitzonderingen en het zijn deze namen die we vooral onthouden: Fritz Lang, Billy Wilder, Murnau (nu ja, moest ie niet zijn omgekomen in een auto-ongeval niet lang na het inblikken van Sunrise) etc. zijn allemaal uitheemse succesfiguren. Hollywood heeft echter meer buitenlands talent geïmporteerd om ze dan films te laten maken waarvoor ze eigenlijk niet geschikt zijn: namelijk massa-entertainment geproduceerd in een rigide structuur van tijdsschema's, hoge productiekosten etc. Kijk maar hoe ze Erich von Stroheim en Orson Welles (los van het Europa versus Amerika debat gezien ik ook Stroheim als Amerikaan hier klasseer) gewoonweg genaaid hebben binnen Hollywood. Dus ik ga niet akkoord dat Park hier een Zuid-Koreaanse film heeft gemaakt, maar dan toevallig met geld van Hollywood zoals Unfinished zei. Na-a, Hollywood temt meestal zijn beestjes. Dat is wel afhankelijk van periode tot periode natuurlijk, maar ik geloof niet dat Hollywood nu in een opwaarste creatieve trend zit ofzo tbh.
Wanneer ik het heb over "die Europese subtiliteit die Hitchcock wel in zich had", refereer ik eigenlijk naar het verleden. In Europa werd film nu eenmaal eerder als kunst aanzien (Weimar cinema met zijn expressionisme, de Fransen met Louis Delluc etc) in tegenstelling tot in de VS waar al snel na het ontstaan van Hollywood film werd gezien als een product dat men aan de lopende band maakte, met als doel de (zelf beheerde) cinemazalen te vullen. Hitchcock - zelf een Brit en zijn eerste films werden gemaakt in de grote Duitse studio's - had net zoals Lubitsch een fijner gevoel van wat cinema kan doen dan Cecil B. Demille, om het wat grof uit te drukken. De Duits expressionisten zoals Karl Freund brachten ook dat schaduwspel naar de Amerikaanse cinema (ik dacht dat ie de fotografie verzorgde in Dracula (1931)? Not sure meer). Wanneer - om een veel later voorbeeld te geven - in North by Northwest de hoofdpersonages seks hebben, dan schakelt Hitchcock over naar een trein die een tunnel inrijdt, dat tikkeltje ironie en subtiliteit die Europeanen naar Hollywood hadden gebracht maw. Ik ga wel akkoord dat nu dat verschil tussen Europa en Amerika niet altijd meer opgaat, cinema heeft ondertussen al honderden invloeden van overal over zich heen gekregen en het is zeker mogelijk dat een "auteur" in Hollywood zijn werk maakt. Misschien wel makkelijker in de seventies (check
dit boek), maar dat lijkt me vandaag ook niet onmogelijk.
Hopelijk was dat min of meer een antwoord op uw vraag PBR?
