Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (20)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
En nog een essentiële aanvulling bij die shorts lijkt me een van Brakhage z'n handpainted films, er zijn er zeer veel om uit te kiezen maar deze is kort en prachtig imo: Stan Brakhage - Stellar [1993] - YouTube
Misschien dat ik zoiets wil zien, geprojecteerd achter een muziekgroep op een podium, maar puur voor het plezier ga je daar toch niet op zitten kijken, of het moest een psychedelisch deeltje zijn van een langere film (zie ook Irréversible bvb, of 2001, al duurt dat in 2001 ook gewoon veel en veel te lang. We get it, flitsende kleurtjes, shit is happening)...
Ik heb hem gezien. Het is op z'n minst gezegd raar. Het heeft niets meer te maken met traditionele film. Een verhaal (zoals we dat gewoon zijn) is aan de oppervlakte dan ook ver te zoeken. Visueel is het ook iets unieks: Extreem gebruik van zwartwit en contrast, en dat met ruwe, doodse en weinig compromitterende beelden.
Je haalt uit de film een beetje uit wat je er zelf insteekt, en zeer veel mensen gaan hem na tien minuten afzetten en het een pretentieus mislukt experiment vinden. Begotten slaagt voor mij ook niet helemaal in zijn opzet. Helaas vind'k het een beetje teveel metafysische nonsense, maar de uniekheid en de visuele 'pijnlijkheid' maken het wel eens de moeite.
Merci voor de heads up. Als ik zou gaan zou het sowieso vooral inderdaad voor Syndrome zijn. Juist daarom, in DIE setting denk ik dat een film als Begotten weer wel kan 'werken'. Baat het niet, dan schaadt het niet hehe
EDIT: Voor de filmbuffs hier die Syndrome niet zouden kennen, videoclip die toch wel de moeite is: Hiero
Misschien dat ik zoiets wil zien, geprojecteerd achter een muziekgroep op een podium, maar puur voor het plezier ga je daar toch niet op zitten kijken, of het moest een psychedelisch deeltje zijn van een langere film (zie ook Irréversible bvb, of 2001, al duurt dat in 2001 ook gewoon veel en veel te lang. We get it, flitsende kleurtjes, shit is happening)...
Dus als onderdeel van iets groter is het in orde, maar op zich niet? Waarom is het voor jou in een Noé film wel te doen maar zonder die context niet? Er zijn zo ook wel experimentele films die vooral bedoeld waren om op de achtergrond te spelen, zoals Warhol z'n films bvb. Maar ik vind het in dit geval vooral een beetje kleinerend tov het werk om het enkel maar als achtergrond materiaal te kunnen beschouwen, er gebeurt zeker genoeg in om uw volledige aandacht op te eisen.
Ik vind het best leuk om deze films te bekijken en herbekijken en dat trouwens zonder allerhande stimuli zoals drugs, drank of muziek...
Maar net zoals ik het niet heb voor prescriptieve beschrijvingen van hoe of wat films zouden moeten zijn, ben ik ook niet te vinden voor prescriptieve beschrijvingen van hoe film geapprecieerd zou moeten worden. Ge doet wat ge wilt.
4'33'' gaat natuurlijk niet over stilte maar vestigt juist aandacht op kleine geluiden uit het publiek. Daar wil ik net zo goed zo veel mogelijk prescriptieve beschrijvingen van wat film of muziek is (of god forbid moet zijn) vermijden.
Absoluut. Ik vind 4'33" persoonlijk erg cool, maar gewoon de puur ontologische issue is wel relevant imo. Dat maakt het werk des te meer interessant. Wat de prescriptieve beschrijvingen betreft: absoluut akkoord. Vandaar dat ik ook een absolute rothekel heb aan kunstmanifesten allerlei.
Jeremy Blake kende ik niet, die stukjes uit PDL voor zover ik ze me herinner zijn wel charming maar niks dat me grijpt op dezelfde manier dat Brakhage dat doet, er is voor mij toch ook een verschil tussen zulke zaken digitaal maken en er maanden of jaren mee bezig zijn, frame per frame te scratche, schilderen, plakken etc zoals Brakhage dat deed. Maar uiteraard weet ik niet hoe Blake z'n films maakt, en dat vind ik toch erg belangrijk eigenlijk bij zulke experimenten.
Ja, het werk dat Brakhage in zijn films steekt in termen van man hours is wel zeker verschillend van wat Blake doet. Maar ik heb niet de indruk dat wat Blake doet hetzelfde is als Brakhage maar dan met technische geavanceerde tools. Ik moet ook zijn werk nog wat verkennen, maar die doet alvast veel meer dan enkel hier en daar wat kleurtjes in elkaar mengen hoor.
Merci voor de heads up. Als ik zou gaan zou het sowieso vooral inderdaad voor Syndrome zijn. Juist daarom, in DIE setting denk ik dat een film als Begotten weer wel kan 'werken'. Baat het niet, dan schaadt het niet hehe
EDIT: Voor de filmbuffs hier die Syndrome niet zouden kennen, videoclip die toch wel de moeite is: Hiero
Yup. Ik zou zowieso gaan moest ik in in the area wonen. Begotten is echt de ideale imagery die'k zou projecteren moest'k een soort Amenra/Neurosis/disembowlement achtige muziekgroep hebben en live spelen. Het is perfect om een soort nihilistische, doodse, bleke sfeer op te roepen. Daarom vind'k het wel de moeite. Maar om nu te zeggen dat de allegorieën en metaforen in die prent mij verlichten is misschien een beetje overroepen. Geniet ervan, alleszins.
Ja da's zo het creepieste stukje dat je soms wel eens meer als gif op het internet tegenkomt. Maar dan zie'k het liever gepaard gaan met echte donkere muziek . 'k hoor maar weinig van die satanistische sfeer die je daar beschrijft.
Vraag: De kans is groot dat ik op 17 januari naar KASKcinema ga voor een voorstelling van de film Begotten (1990) met live-impro van Matthieus Vandekerckhove (Amenra). Iemand van de filmbuffs hem al toevallig gezien? And if so, de moeite?
Shame
Mot in de maag(mot in de ballen zou misschien beter passen hier )
Monsieur Lazhar
We krijgen een situatie die veel vragen oproept(een lerares die zich ophangt in haar klas) en krijgen eigenlijk geen echte antwoorden. Die zijn er dan ook niet, dus ik ben blij dat de film ons niets wil opdringen, maar vooral de emotionele verwarring toont die bij iedereen heerst. Ondanks het triestige verhaal blijft de film licht van toon, zonder daarin dan weer te ver te gaan. Zeer fijne film, al worden sommige delen van het verhaal wel heel weinig uitgewerkt, vond ik. Prachtig einde ook.
Malena (2001), schept door de beelden alleen al een sfeer die ik zeer aangenaam vind (warm, authentiek). Vicky, Cristina, Barcelona heeft dit ook. Ik heb het dan puur over de 'kleur/gloed' van de videobeelden zelf. Zo'n beelden spreken mij altijd net dat ietsje meer aan (moeilijk uit te leggen).
Verhaal was ook uitstekend. Knappe film, leuke soundtracks. 7/10
Nee. Totaal niet.
Misschien vormen script en verhaal de basis van elke film die jij goed vindt, maar lang niet de basis van elke goede film. Als jij enkel interesse hebt voor film als storytelling medium, dan is dat absoluut in orde. Maar imo vind ik het geciteerde statement nogal kortzichtig. Want wat dan voor de fans van avant-garde films of voor de meer spirituele/contemplatieve films? Of pornografie? Kijken die dan naar troep omdat die films geen strak scenario of goed uitgedachte verhalen vertellen? Imo zou je wat meer mogen openstaan voor films die een ander doel hebben dan een verhaal te vertellen. Als je enkele films van deze "andere" soort ziet en dan besluit dat het echt jouw ding niet is, dan begrijp ik dat uiteraard. Even goede vrienden.
Mischien was ik idd wel wat kortzichtig in dat statement. Ik wil heus niet zeggen dat alle goede films een goed verhaal of script als basis moeten hebben hoor. Je hebt natuurlijk ook veel documentaires, artsy, experimentele en spirituele films die heel goed zijn (la jetee, samsara, visions of light, Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom,...). Ik wil gewoon maar zeggen dat dit voor de meeste films toch een heel belangrijk element is. Je vertrekt toch bijna altijd eerst van een emotie, verhaal of geschiedenis, die je daarna dan visueel zo mooi mogelijk probeert te weerspiegelen? Als je vertrekpunt niet echt goed is zal je film dan meestal ook niet zo goed uitdraaien (denk ik toch). Pornografie vind ik dan wel weer een andere zaak, dat is nogal redelijk instinctief en voor een man is zo praktisch bijna alles goed. (alhoewel de meeste pornofilms toch altijd beter zijn met een verhaaltje, hoe onnozel dat ook mag zijn ). Alhoewel ik het visuele aspect van een film ook heel, heel belangrijk vind zal ik een film (in zijn geheel) toch ook eerder beoordelen op zijn verhaal, inhoud en opbouw. Dit is wel gewoon mijn persoonlijke mening, zulke dingen blijven bij mij gewoon langer nazinderen.
Silver Bullet zei:
Een film is tenslotte toch ook "het in beeld brengen van het verhaal".
Nee. Niet noodzakelijk.
Voor zover ik mij kan bedenken is de enige vereiste voor een film dat die een aanneenschakeling is van minstens twee foto's of tekeningen (twee frames dus). Als het er maar één is, dan heb je alleen maar een foto of alleen maar een tekening. Maar als je meer dan één beeld in sequentie toont, heb je een film. Voor de rest doet de regisseur er maar mee wat die wilt. Als die een verhaal in beeld wil brengen, dan doet die dat maar. Als die in andere dingen geinteresseerd is, zoals bv het visueel weergeven van geluid of muziek, dan doet die dat. Niemand heeft imo het recht om te bepalen wat het doel is van een film.
Geef aub deze films even een kans - ze duren echt niet lang - en probeer je even los te rukken van verwachtingen ivm verhaal (niet dat nergens een verhaal te vinden is): Regen (Joris Ivens) Meshes of the Afternoon (Maya Deren) The Heart of the World (Guy Maddin) Hearts of Age (Orson Welles)
The Heart of the World vind ik cool, charmant en grappig, echt een awesome kortfilmpje. (heeft wel een verhaal btw).
Regen vind ik ook wel leuk en mooi gedaan, alhoewel ik eigenlijk niet zo te vinden ben in films met poëzie/pure kunst als basis. Meshes of the Afternoon is good. Hearts of Age vond ik er visueel wel maar wat raar en op sommige momenten ook wat amateuristisch uitzien. De muziek en sommige shots vond ik wel nog leuk, maar meer niet.
. Alhoewel ik het visuele aspect van een film ook heel, heel belangrijk vind zal ik een film (in zijn geheel) toch ook eerder beoordelen op zijn verhaal, inhoud en opbouw. Dit is wel gewoon mijn persoonlijke mening, zulke dingen blijven bij mij gewoon langer nazinderen.
Daar heb ik geen problemen mee. Je moet je bezig houden met wat je het meeste ligt, waar je het meeste uit kan leren. Het enige wat ik zelf niet graag heb, is wanneer mensen die interesse hebben in film enkel en alleen uit gemakzucht de grenzen van het medium film weigeren te verkennen. Dit gebeurt meestal door te schuilen achter de Hollywoodprincipes van continuiteitsmontage, narratieve logica, karakterontwikkeling etc. Heel interessant, allemaal, ik ben gigantisch van van de structurele aanpak van Hollywood, die werkt nl. bijzonder effectief wanneer die goed wordt toegepast. Maar the be all end all it is not.
Btw voor diegenen die dit wel vinden, dit is geen persoonlijk oordeel hé; some of my best friends etc etc
Silver Bullet zei:
The Heart of the World vind ik cool, charmant en grappig, echt een awesome kortfilmpje. (heeft wel een verhaal btw).
Regen vind ik ook wel leuk en mooi gedaan, alhoewel ik eigenlijk niet zo te vinden ben in films met poëzie/pure kunst als basis. Meshes of the Afternoon is good. Hearts of Age vond ik er visueel wel maar wat raar en op sommige momenten ook wat amateuristisch uitzien. De muziek en sommige shots vond ik wel nog leuk, maar meer niet.
Ja, "awesome" is echt het juiste woord. En het verhaal van Heart of the World is fantastisch imo. Mijn punt ermee is dat de film heel sterk de aandacht vestigt op het feit dat je naar een film aan't kijken bent, niet enkel naar een verhaal (vandaar ook de leutige tussentitel 'KINO!!' die geregeld terugkomt. De manier waarop de actie gepresenteerd wordt door het gebruiken van avantgarde shock tactics, organische gore-effecten, stille film technieken en een ferme knipoog naar de filmgeschiedenis maakt The Heart of the World een van mijn favoriete kortfilms die ik al zag (dat zijn er niet zo veel btw, ben geen kenner in dat gebied).
Bij Hearts of Age is het wel belangrijk te vermelden dat die film gemaakt is door een zeer jonge Orson Welles (hij was 19 toen hij dit maakte en had nog nooit iets aangeraakt van technisch materiaal van een film). Dit is een voorname reden dat de film er een beetje amateuristisch uitziet. Ook is het leuk imo dat Hearts of Age een soort "parodie" is op vele avantgarde films die in de jaren '20 en '30 gemaakt werden. Een soort van "Ha! I can do that too"-attitude die Orson Welles wel vaker toont in zijn films. Vandaar ook dat de film niet al te veel zegt. Hij speelt wel met enkele thema's in de film, maar uiteindelijk is de vorm ervan gewoon een soort imitatie/samenraapsel van dingen die hij opmerkte in andere avant-gardefilms.
Regen vind ik persoonlijk een van de mooiste films die ik al gezien heb. Net als Days of Heaven, Old Joy en Paris Texas is dit een van de meest rustgevende films die er zijn imo. Je moet je natuurlijk wel helemaal overgeven aan het ritme van de film en begrijpen dat "what you see/hear is what you get", maar ik ben dan ook een groot fan van (goede) poëzie dus misschien heeft dat er wel wat mee te maken.
Voor de geinteresseerden in de lopende discussie over het belang van verhaal en narratief in film:
Ik zie dat je wel echt een filmfan bent en graag wat stuff bij leert. Zonder al te pompeus te willen doen zou ik je willen wijzen naar mijn Bachelor scriptie die ik vorig jaar schreef voor film. In deze tekst probeer ik een traditie van attractie-cinema in kaart te brengen (vroege cinema, ca. 1895-1907 en historische avantgarde cinema ca. 1920-1935) en dit als model te gebruiken om de non-narratieve aspecten van Kubrick, Russell en Malick op te helderen.
Hier is alvast de link: http://rapidshare.com/files/2383230803/A tradition of attraction.pdf
Laat me mezezelf ook meteen al verontschuldigen voor de foute spelling van Georges Méliès...
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
)
Zou ik nog wel interessant vinden denk ik.