Tgoh, wat heb ik eigenlijk gezien. Ik weet niet eens wat er gebeurd is. Er is amper een verhaal, behalve een klein plotje om de mensen die in het vak zitten tevreden te stellen. Het doet me erg denken aan Birdman, want daar heb je dat ook. Het werd mooi uitgevoerd, maar wat werd uitgevoerd. Het enige dat ik weet is dat Gosling in een jazzband zit en een clubje wou oprichten omdat jazz tanende is (wat van de regisseur afkomstig gezien zijn voorliefde, en dat Emma, de actrice, een casting, en dat is al. Het is ook lang en moeilijk om de aandacht er bij te houden. Ik heb de film in twee keer moeten kijken, omdat het niet ging en ik mijn ogen wou uitduwen uit verveling. Ik wou deze film echt wel graag zien, en ik keek er zelfs naar uit, maar neen, het ging niet. De dialogen waren ook ingewikkeld, en lastig om te volgen.
En toch werd het mooi gefilmd, en op een unieke wijze (dynamisch, een achtergrond dat beweegt, kamers en gangen die inventief werden gebruikt). Er werd een zeer mooi kleurenpalet gebruikt. Het deed me wat denken aan Inherent Vice (filmsfeer en mise-en-scene) en eigenlijk ook wel The Neon Demon (scènes buiten) of een Birdman (hoe de ruimte wordt gebruikt). Een beetje style-over-substance. Muzikaal ook mooi, hoewel niet mijn stijl en ik effectief vond dat er in Disney mooier werd gezongen. Het is alleen jammer dat dit zo tegenviel, en met de beste wil van de wereld, maar neen het ging niet en ik heb er niet van genoten. De film gaat niet voldoende over de wereld waarin ik leef, en inleving of aanspreking van mijn emoties ontbreekt op een dusdanige manier. Het is een film voor de mensen die zich thuis voelen in de showbizzwereld. Een van Hollywood, voor Hollywood. Eigenlijk legt deze film pijnlijk de breuk bloot tussen deze en onze wereld.
Ergens zag ik de bui wel aankomen, anders had ik hem wel gezien in de cinéma, maar ik durfde niet uit schrik voor exact dit scenario.
