Jungle, deze film trok me direct al aan omwille van de titel en de beschrijving, en uiteindelijk blijkt deze ook wel meer dan de moeite waard te zijn. Ik vond het een mooie film, maar toegegeven, ik heb een zwak voor dit film. Survivalfilms en al zeker films over de jungle vind ik uiterst boeiend.
Alive of
Everest vond ik in dat opzicht ook de moeite waard, en bij die laatste film had ik ook het geluk deze helemaal alleen in een grote cinemazaal gezien te kunnen hebben. Verder kijk ik ook heel graag naar Ultimate Survival met Bear Grylls, al heeft dat zijn periodes.
Er zijn aspecten die de film beter aanpakt en aspecten die misschien wel iets beter hadden gekund. Volgens mij werd helaas niet het volledige potentieel benut, en daar moeten we ook wel eerlijk in zijn. Het begin is net zoals bij heel wat films een lange inleiding. Dat herken ik ook nog van Everest, waardoor het altijd wel een beetje duurt voor je erin komt, maar naarmate de film vordert wordt het dan wel beter en wordt je er wel voor beloond. Verder waren er in het verhaal ook wel heel erg toevalligheden, maar dit is natuurlijk film. Een mooi voorbeeld is natuurlijk de manier waarop hij gered wordt (ze gingen juist terugkeren op dat punt bijvoorbeeld of hij wordt niet direct gezien of hoe hij zijn rugzak een dag later plots in de kolkende rivier terug ziet komen en zo waren er nog wel een heleboel dingen.
Als ik het verhaal zo eens bekijk, vermoed ik zelfs dat hij niet eens heel ver weg gewandeld is, en natuurlijk in de jungle is 500 meter wandelen lastiger dan 100 kilometer langs de autosnelweg wandelen in België, zeker als je al helemaal geen oriëntatie hebt door al het gebladerte. Daarom dat je ook altijd rivieren moet volgen, en al zeker in de jungle. Er zijn andere methoden om oriëntatie te vinden in andere biomen, maar in de jungle heb je niet veel keuze buiten de rivier volgen. Daar heb je dan ook het meeste kans om tekenen van beschaving te vinden, en dan weet je alvast dat je niet in rondjes loopt. En ondanks dat de film dus gebaseerd is op waargebeurde feiten, zie je dat er wel duidelijk afgeweken wordt van wat er echt gebeurd is. De confrontatie met de tijger, de slang in de boom waar hij dan uitvalt, fire ants of het drijfzand zijn allemaal een beetje dikker in de verf gezet of zelfs niet gebeurd, maar de film geeft verder wel een goed beeld van de gevaren van de jungle.
Wat ik achteraf gezien een beetje jammer vond, is dat er niet meer tijd in de jungle werd doorgebracht. Wanneer het avontuur echt losbarst is het verhaal al voorbij de helft, en ik vond het eerste deel in dat opzicht relatief gezien iets te lang. Ook de acteerprestaties waren niet van een extreem hoog niveau, maar het kon er wel mee door. Op Radcliffe na zag ik ook geen bekende gezichten. Ook op visueel vlak en qua camerabeelden is er ook niet alles uitgehaald wat er kon uitgehaald worden, maar op zich is het net zoals vrijwel alles wel degelijk, en met de jungle kun je natuurlijk weinig verkeerd doen.
Wat ik wel interessant vond, was hoe de vriendschap en de verhoudingen tijdens het avontuur tussen het viertal eigenlijk veranderden, en blijkbaar doet de jungle dus toch wel iets met een mens. Het principe dat de film aantoont: "de jungle maakt je gek", doet me dan weer iets minder. Qua psychologie zit de film eigenlijk wel sterker in elkaar dan je zou denken, hoewel het me niet duidelijk was of het wel de intentie was.
Dat de jungle geen plek is waar mensen thuishoren, is wel duidelijk, en dat de jungle iets is dat mensen nooit zullen temmen en mogen temmen is ook duidelijk, maar toch trekt de jungle me toch al jarenlang aan. De jungle heeft een bepaald iets dat geen enkele plaats op de wereld ook heeft. Ik weet niet precies wat het is. Misschien gewoon het effect van nieuwigheid, maar de natuur, de dierenwereld, al het water, rivierlopen en regen, het onweer, de afgelegenheid, de begroeiing, de bevolking en zelfs de cultuur van mensen die erin gewoond hebben (Maya's) trekken me allemaal stuk voor stuk aan. En of het nu in een Jommeke-strip, een Minecraft-game of een tv-programma zoals Missie Amazone of Reizen Waes is, het zal me toch altijd blijven (meer blijven) boeien wanneer het over de jungle gaat. Ik hoop het zeker en vast ook ooit in mijn leven te zien, mogelijk nachten door te brengen, en wie weet er ooit te wonen, want aan het materialisme en de veiligheid van de westerse wereld heb ik echt niets, maar wellicht romantiseer ik het beeld zelf ook wel wat.