Zeer sterk drama.
Ik vind het moeilijk om er heel wat over te zeggen, maar ik heb het idee dat de film op een heel intelligente manier is gemaakt. De manier waarop de personages evolueren en werden weergegeven, is zo echt en naturel. In deze film zie je eigenlijk het leven tot leven komen, en bovendien verveelde de film nooit, en dat vind ik echt sterk gedaan. Het zijn die kleine dingen die deze film zo afmaken. Ik denk aan: het let's go misverstand of Patrick die zijn kop stoot aan de deur van de diepvriezer. In deze film is het leven niet perfect, in tegenstelling tot je bij zoveel andere films ziet, en dat maakt dit zo perfect. De personages zelf zijn ook helemaal niet perfect, maar gewoon ook mensen zoals ik en jou. Hier en daar zie je een vrouw Lee versieren (in het begin, of de moeder van een van Patricks vriendinnen), maar gaat hij daar niet op in. Of Patrick die twee vriendinnen heeft. En in de film zelf worden ze daar niet voor gepakt. Je creëert ook geen antisentiment. Neen, dat is wat hen juist maakt tot wie ze zijn, en hoe het leven ook echt in elkaar zit.
De film beschikt ook over heel mooie beelden, die vooral heel sfeervol zijn en het juiste tempo ook weten te vinden en nieuwe scènes vaak goed weten in te leiden. Sommige beelden waren echt zeer mooi, ondanks dat je dat misschien niet echt zou verwachten van de locatie, want New England staat niet direct bekend om zijn natuurkracht, en dan hebben we het hier ook nog eens over een obscure locatie, waar jij en ik had kunnen wonden, in plaats van steeds maar opnieuw diezelfde grootstad of Californië. Ik ben ook wel een fan van de beelden uit het perspectief van de achterbank van de auto zelf. Een locatie die vaak nog te veel vergeten wordt in film, en bij veel gezinnen wel de plek bij uitstek voor een discussie of ruzie is (zeker bij kinderen). De muziek zelf was ook oké, al vond ik de strijkers toch iets te nadrukkelijk aanwezig.
Voor mij is het een film die zeker pakt, en qua inhoud echt een hoogstandje is.