Ik vind hem echt goed in die rol. Dat onderkoelde, stijve, houterige vind ik goed bij het script passen. Hoe vaker ik de film zie hoe meer het komische talent van de man me trouwens opvalt.
En kijk; weer iets bijgeleerd. Kubrick die zich plooit naar de studio ipv vice versa. Ik dacht dat mensen, zeker na 2001, naar de cinema trokken, meer voor de naam 'Kubrick', dan voor de andere op de affiche. Weer maar eens de invloed van een studio op de artiest onderschat vrees ik.
Enfin, O'Neal kreeg inderdaad wat kritiek door de critics maar, consensus be damned, ik vind die man echt goed in de film. Ik vraag me trouwens af of die consensus geen kwestie is van filmliefhebbers begrijpelijke afkeer voor all things 'Love Story' toentertijd. Zijn verleden hindert een meer objectieve beoordeling vrees ik. Lyndon is een echte 'faker' in de film, en O'Neal's Amerikaanse poster boy imago versterkt dat gevoel enerzijds maar wekt anderzijds ook een zekere afkeer op bij de seriezue criticus die zich vaak stoorde aan 's mans passiviteit. Het is net die passiviteit die mij in verschillende scenes aan het lachen brengt en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dat Kubrick's intentie was. Trouwens; als hij emotie moet tonen in de film, en eens mag 'doorgaan' acteert hij ook dat geweldig. Herbekijk de scene maar eens waar hij aan het sterfbed van zijn zoon zit. Of de gesprekken met zijn moeder op het eind, of waar hij te horen krijgt dat hij moet wegvluchten na dat duel in het begin, of,...
Het doet me denken aan toen Cruise & Kidman werden aangekondigd voor Eyes Wide Shut.
Er werd door sommigen al moord en brand geschreeuwd voor ze de film zagen. Genre: 'Hollywoodpoppetjes in mijn intellectuele cinema?' Je kent dat wel. Ik vond die spanning tussen het glam-imago van Cruise/Kidman en hun rol in EWS net fijn om te ervaren. Dat zal bij O'Neal en Lyndon wel niet anders zijn geweest destijds al heb ik de film uiteraard niet bij release in de cinema gezien. I'm old but not that old
Deze quote van O'Neal is in het licht van dit gesprek best lachen :
“I remember near the end when I had to lose a leg, and we had trouble finding an actor who would be a good double for me. At one point Stanley said, ‘Why don’t you just lose the leg? It’d be so much simpler.’” He noted that Kubrick always had his eye on the money and was a very conscientious producer. “I got a good salary,” O’Neal remembered, “because my deal was for 18 weeks and after 18 weeks we had about four pages. When Stanley found out how much I was making with overages he said ‘Shouldn’t you be outside unloading the trucks?’”
Meer hier:
Filmmaker Magazine | The Magazine of Independent Film
How bout some more beans Mr Al? I think you've had enough.