Archief - Welk boek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan? Hoofdstuk 2
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Pieterjan94
Legacy Member
Erwin Mortier - Godenslaap
Een boek dat ik ongetwijfeld nog wel eens zal moeten herlezen in de toekomst. Je merkt aan iedere zin, iedere passage, dat Mortier alles uit de kast heeft gehaald om van dit boek een referentie in de Nederlandstalige literatuur te maken. Tegelijk krijg ik het gevoel dat hij misschien nét iets te hard zijn best heeft gedaan om te tonen hoe goed hij schrijven kan. Passages lijken zichzelf soms te verliezen in de woordenporno die Mortier neerschrijft, maar uiteindelijk lijkt Mortier wel een balans te vinden door het verhaal erg beheerst te brengne. Het boek confronteert je bovendien met de sfeer van de grote oorlog, de spanningen die er konden hangen tussen ouder en kind, maar vooral met een gigantisch gevoel van nostalgie naar de oorlog. Ondanks de gruwel lijkt de protagonist nooit gelukkiger te zijn geweest dan toen.
Mijn toplijstje van favoriete werken zal dit werk nooit bevatten, maar dat is louter een kwestie van voorkeur.
Een boek dat ik ongetwijfeld nog wel eens zal moeten herlezen in de toekomst. Je merkt aan iedere zin, iedere passage, dat Mortier alles uit de kast heeft gehaald om van dit boek een referentie in de Nederlandstalige literatuur te maken. Tegelijk krijg ik het gevoel dat hij misschien nét iets te hard zijn best heeft gedaan om te tonen hoe goed hij schrijven kan. Passages lijken zichzelf soms te verliezen in de woordenporno die Mortier neerschrijft, maar uiteindelijk lijkt Mortier wel een balans te vinden door het verhaal erg beheerst te brengne. Het boek confronteert je bovendien met de sfeer van de grote oorlog, de spanningen die er konden hangen tussen ouder en kind, maar vooral met een gigantisch gevoel van nostalgie naar de oorlog. Ondanks de gruwel lijkt de protagonist nooit gelukkiger te zijn geweest dan toen.
Mijn toplijstje van favoriete werken zal dit werk nooit bevatten, maar dat is louter een kwestie van voorkeur.
:unsure:
Legacy Member
Pieterjan94 zei:
nope, nooit eigenlijk.
Waar mogelijk lees ik gewoon het origineel.
Voor meeste literatuur neem ik altijd de Engelstalige versie. Voor Russische schrijvers & Kafka neem ik wel altijd een Franstalige versie om één of andere reden
Ook voor manga & stripverhalen neem ik altijd de Franstalige versie
coldplayke zei:Ik niet, om eerlijk te zijn. Ik koop meestal gewoon de goedkoopste editie
toch geen Wordsforth mag ik hopen
coldplayke
Legacy Member
:unsure: zei:nope, nooit eigenlijk.
Waar mogelijk lees ik gewoon het origineel.
Voor meeste literatuur neem ik altijd de Engelstalige versie. Voor Russische schrijvers & Kafka neem ik wel altijd een Franstalige versie om één of andere reden
Ook voor manga & stripverhalen neem ik altijd de Franstalige versie
toch geen Wordsforth mag ik hopen
Ik moet toegeven dat ik een paar Wordsworth-boeken heb, ja (zeker als student was dat super betaalbaar)
Maar het liefst neem ik die van uitgeverij VINTAGE, zijn altijd heel stijlvolle, sobere edities die niet te duur zijn.En ik zal misschien bij de minderheid horen, maar zelfs al waren hardcovers even goedkoop als paperbacks, dan nog zou ik de paperback kopen. Ik vind dat dat aangenamer leest en dat het mooier (meer uniform) in mijn boekenkast staat. En ik ben sowieso supervoorzichtig met paperbacks, zodat er geen enkel kreukje in de rug komt.
Pol86
Legacy Member
Hey, iemand die mij met het volgende kan helpen? Laatste tijd ben ik om de een of andere reden zeer geïnteresseerd geworden in de Nederlandse taal. Vooral voor mensen die op vlotte wijze gecombineerd met een uitgebreide woordenschat dingen uitgebreid kunnen beschrijven heb ik bewondering. Nu vroeg ik me af of dit aangeleerd kan worden. WSS is het antwoord hier op dat je veel moet lezen. Dus, welke boeken/romans hebben jullie geholpen om "welbespraakter" te worden?
Avondland
Legacy Member
Pieterjan94 zei:
Ik vond zijn taalgebruik enorm intoxicerend in dat werk. Soms is het wat teveel, maar Godenslaap is een verdomd knap staaltje woordenporno. Zijn "Moedergetijden" over zijn dementerende moeder is pijnlijk mooi om te lezen en als je zelf mensen hebt gekend die dementerend zijn erg herkenbaar. De Spiegelingen is nauw verbonden met Godenslaap.
Avondland
Legacy Member
Het jaar van de Kreeft van Hugo Claus. Het boek zou door Claus in de jaren zeventig geschreven toen hij zelf een affaire had in Amsterdam met een actrice. Zéer solide roman dat in essentie gaat over een affaire tussen een succesvolle man en een kapster uit de revuewereld. Zij mag dan geen schoonheid zijn, toch ontroeren hem die onvolkomenheden en keert hij telkens weer terug naar haar. Het boek is een feest van de zinnelijkheid met een grote hoeveelheid sekscènes, maar op een smaakvolle manier beschreven zonder vulgair te worden. Mij beviel vooral de vloeiende "flow" van het boek, met geestige dialogen die Claus typeren en rake beschrijvingen die ik zelf ook wel zou willen verzinnen. Ik begrijp wel waarom Claus als een meesterlijke schrijver wordt beschouwd, omdat je in zijn schrijfstijl een fameus kaliber kan herkennen. Binnenkort ga ik eens naar het Letterenhuis in Antwerpen naar die nieuwe expositie (curator: Hilde Van Mieghem) over Hugo Claus.
Nu beginnen in 'De acht bergen' van Paolo Cognetti, maar daarna misschien nog eens een Claus lezen omdat deze me zo goed beviel. "De metsiers" en "Het verdriet van België" vond ik ook al erg goed.
Nu beginnen in 'De acht bergen' van Paolo Cognetti, maar daarna misschien nog eens een Claus lezen omdat deze me zo goed beviel. "De metsiers" en "Het verdriet van België" vond ik ook al erg goed.
Link_006_
Legacy Member
Harry Potter en the cursed child uit, leuk verhaal nog maar is toch vreemd om te lezen die stageplay stijl.
De volgende aankoop zal worden: And then there were none en his dark materials. Vraag me ook af of Charlie and the chocolate factory nog iets is voor volwassenen of is dit te kinderachtig? En ik zou toch eens een boek van Herman Brusselmans willen proberen, zou Zeik een goede starter zijn?
De volgende aankoop zal worden: And then there were none en his dark materials. Vraag me ook af of Charlie and the chocolate factory nog iets is voor volwassenen of is dit te kinderachtig? En ik zou toch eens een boek van Herman Brusselmans willen proberen, zou Zeik een goede starter zijn?
coldplayke
Legacy Member
Das Schloss - Franz Kafka
Kafka stierf vooraleer hij dit werk afkreeg (al had hij waarschijnlijk sowieso nooit een slot - pun intended - ervoor geschreven), dus het onafgewerkte product zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ik vond het zeker niet slecht, maar heb betere boeken van Kafka gelezen.
Kafka stierf vooraleer hij dit werk afkreeg (al had hij waarschijnlijk sowieso nooit een slot - pun intended - ervoor geschreven), dus het onafgewerkte product zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ik vond het zeker niet slecht, maar heb betere boeken van Kafka gelezen.
Avondland
Legacy Member
'Het achtste leven (voor Brilka)' van Nino Haratischwili momenteel aan het lezen. Een Tolstojaans epos van 1200+ pagina's uit Georgië, dat in proportie en harmonie is. Minder zwaar op de maag van Tolstoj, maar het verhaal komt door de vertelstijl tot leven en sleurt je mee in de fascinerende en vaak gruwelijke twintigste eeuw door de ogen van een familie. Dit is een 'op het puntje van de stoel' leeservaring waarbij je moeite hebt om het boek neer te leggen. Ongeveer halverwege, maar als deze trent zo blijft doorzetten katapulteert deze Georgische madam zich in mijn top 10.
|steven|
Legacy Member
Pogingen iets van het leven te maken - Hendrik Groen
Aardig boek, dagboek van een bejaarde in een verzorgingstehuis. Bij momenten grappig, maar ook ontroerend. Leest erg gemakkelijk, hier en daar net iets te Nederlands met verwijzingen naar Nederlandse instellingen, personen, politiekers etc.
Op zich ben ik wel benieuwd naar het vervolg..
Aardig boek, dagboek van een bejaarde in een verzorgingstehuis. Bij momenten grappig, maar ook ontroerend. Leest erg gemakkelijk, hier en daar net iets te Nederlands met verwijzingen naar Nederlandse instellingen, personen, politiekers etc.
Op zich ben ik wel benieuwd naar het vervolg..
Pieterjan94
Legacy Member
Avondland zei:
In welke zin in ze aan te bevelen? Is het een overzicht van zijn leven/carrière aan de hand van objecten/restanten? Of biedt de expositie een extra inzicht in zijn oeuvre?
Een interessant essay over de herdenkingen van Claus is de volgende:
Frank Albers is essayist.
OPINIE
'De meeste Claushommages drijven op nostalgie en sentiment'
Essayist Frank Albers over de erfenis van Hugo Claus: 'Het is 2018, de wereld staat in brand, en het enige wat mij anno nu omtrent Hugo Claus nog interesseert is: wat moet en wil en zal ik van hem blijven lezen in deze eenentwintigste eeuw?'
Op 19 maart 2018 is Hugo Claus tien jaar dood. Dat betekent op zich niets. Maar mensen houden van verjaardagen. In de media is een verjaardag vaak een aanleiding om het weer eens te hebben over iets wat geen nieuwswaarde meer heeft maar wat om de een of andere reden toch nog belangrijk is, of lijkt. Zo was er in de media vorig jaar nogal wat aandacht voor de Volkssterrenwacht Mira te Grimbergen en de Heemkundige Kring Hoegaarden, die in 2017 allebei hun vijftigste verjaardag vierden. Zonder die verjaardag had u over de Volkssterrenwacht en de Heemkundige Kring Hoegaarden wellicht niets vernomen.
Zo vergaat het nu ook Hugo Claus. Het afgelopen decennnium was hij opvallend afwezig, maar de tiende verjaardag van zijn dood leidde met name in Vlaanderen tot een soort abrupte reanimatie. Journalisten laafden zich aan diverse boeken, tentoonstellingen en andere loffelijke initiatieven die allemaal tot doel hebben het nabestaan van een van Vlaanderens meest gelauwerde schrijvers te eren. Mooi. Prima. Een chagrijnige loeder die de maestro dit misgunt.
Toch roepen die postume hommages ook vragen op. Om te beginnen zijn de voorzangers in het Clauskoor bijna allemaal blanke mannen, vijftigers en zestigers vaak, voor wie Claus in de meeste gevallen niet alleen een studie-object is maar ook een persoonlijke kennis was, een betreurde 'vriend'. Daardoor werd de beeldvorming nogal eenzijdig en voorspelbaar, een bevestiging van een public image dat Claus al bij leven had en waar hij zelf in niet geringe mate heeft aan bijgedragen. Ik zag en hoorde en las weer veel over de complexe, aimabele, onpeilbare, charmante, veelzijdige enzoverder man, maar eigenlijk zocht ik literair-historische argumenten en beschouwingen over de betekenis, de waarde van dit oeuvre dat, zoals iedereen weet, bijzonder veelkantig en ongelijk van kwaliteit is.
Toegegeven: dat publieke imago heeft ook mij lang betoverd. Claus de sardonische dandy, de speels-arrogante bedenker van superieure one-liners, de meester-provocateur... Gedwéépt heb ik ermee. Maar dat was dertig, veertig jaar geleden. Als ik nu op YouTube naar archiefbeelden kijk van Claus' media-verschijningen in die jaren, voel ik vooral gêne. De obligate sigaret, het eeuwige monkellachje, de pseudo-diepzinnige flauwigheden over de leugen,... - met Claus de kokette poseur heb ik het ondertussen wel gehad. Dat zegt iets over hoe veranderd deze samenleving wel niet is, de afgelopen dertig jaar. Vlaanderen was een ander land, toen. Ik ken geen enkele schrijver van betekenis in dit taalgebied die zich vandaag zo aanstelt in de media en er nog mee wegkomt ook. Claus kwam er niet alleen mee weg, zijn medianummertjes oogstten beate bewondering (ja ja, ik beken), zeker na de publicatie van Het verdriet van België in 1983, toen de canonisering enigszins mythische proporties begon aan te nemen.
Biografie
Claus beschouwde zichzelf niet als een autobiografisch schrijver. De anekdotiek van zijn eigen bestaan was slechts materiaal, delfstof. 'Ik haat de explosies van mensen die vinden dat ze je moeten belasten met de staat van hun darmen en zielenleven, en wat ze met hun mama hebben meegemaakt', zei hij ooit in een interview. Hij noemde Dante en Shakespeare zijn modellen. 'Zij moeten niet zo nodig hun eigen belevenissen verwerken. Maar ja, de over tachtig bladzijden uitgesponnen roerselen van een of andere trut, dat schijnt tegenwoordig de norm te zijn,' sprak Claus enigszins profetisch in 1978. Veel eerder al had hij in het gedicht 'De zanger' geschreven: 'De zanger is zijn lied.'
Niettemin geldt de aandacht die de tiende verjaardag van zijn overlijden nu opwekt toch weer voornamelijk de zanger en veel minder zijn lied. Blijkbaar was Claus' persoonlijkheid voor velen zo fascinerend dat men er ook tien jaar later nog steeds maar moeizaam voorbij kan. Het is alsof het fenomeen Claus een grondige, hedendaagse analyse en appreciatie van de schrijver Claus in de weg staat.
'Waarom zouden we het oeuvre van Claus proberen te lezen zonder de verrijking en de verduidelijking die het voortdurend linken ervan met zijn (auto)biografie aanreikt?' Aldus Clausbiograaf Mark Schaevers in Het verdriet staat niet alleen, een bloemlezing van fragmenten uit Claus' oeuvre waarin volgens Schaevers Claus' eigen leven 'resoneert'. Daar is inderdaad niets op tegen. Maar ik denk dat er andere benaderingen en analyses mogelijk en wenselijk zijn, die Claus als schrijver meer recht zouden doen dan de vraag welke nonkel of welke tante deze of gene figuur in zijn oeuvre heeft geïnspireerd. Een paar suggesties: Heeft Claus een plaats in de Europese literatuur? Waarom dan, of waarom niet? Heeft hij internationaal invloed uitgeoefend? Is hij in de poëzie, het theater en het proza vernieuwend geweest? Hoe ziet Claus oeuvre eruit vanuit een multicultureel perspectief? Wat heeft het werk van Claus ons te vertellen over ongelijkheid, racisme, populisme, armoede? Hoe zou het zijn personages vergaan in tijden van #MeToo? Hoe verhoudt dit oeuvre, dat is ontstaan in kritische wisselwerking met een cultuur en een maatschappij die goeddeels zijn verdwenen, zich tot onze eigen hedendaagsheid? Ik kan zo nog wel even doorgaan. Aan het oeuvre van een groot schrijver moet je grote vragen durven te stellen.
DELEN
Wat heeft dit oeuvre mij, mijn kinderen en mijn studenten nog te vertellen? That is the question.
Stel dat Hugo Claus niet had bestaan maar dat we wél zijn oeuvre hadden. Geen interviews, geen persoonlijke vriendschappen of herinneringen, geen biografische informatie whatsoever, alleen een kast vol teksten, naamloos, ongedateerd. Hoe zouden we dan over dat oeuvre hebben gepraat, gedacht, geschreven? Wat zou de betekenis van dat oeuvre vandaag dan zijn geweest? Zouden we het dan minder interessant hebben gevonden?
De meeste Claushommages drijven op nostalgie en sentiment. Ze missen urgentie, bevestigen voornamelijk sleetse clichés over de flamboyante auteur en voegen weinig of niets toe aan wat wij al wisten. Misschien is dat bij dit soort funeraire retro-gebeurtenissen onvermijdelijk. Maar het is wel een gemiste kans om dit oeuvre als het ware te herijken, om het opnieuw te calibreren in het licht van déze tijd.
Het is 2018, de wereld staat in brand, en het enige wat mij anno nu omtrent Hugo Claus nog interesseert is: wat moet en wil en zal ik van hem blijven lezen in deze eenentwintigste eeuw? Wat heeft dit oeuvre mij, mijn kinderen en mijn studenten nog te vertellen? That is the question. En verder mag de zanger, zoals de zanger het zelf heeft gewild, verdwijnen in zijn lied.
OPINIE
'De meeste Claushommages drijven op nostalgie en sentiment'
Essayist Frank Albers over de erfenis van Hugo Claus: 'Het is 2018, de wereld staat in brand, en het enige wat mij anno nu omtrent Hugo Claus nog interesseert is: wat moet en wil en zal ik van hem blijven lezen in deze eenentwintigste eeuw?'
Op 19 maart 2018 is Hugo Claus tien jaar dood. Dat betekent op zich niets. Maar mensen houden van verjaardagen. In de media is een verjaardag vaak een aanleiding om het weer eens te hebben over iets wat geen nieuwswaarde meer heeft maar wat om de een of andere reden toch nog belangrijk is, of lijkt. Zo was er in de media vorig jaar nogal wat aandacht voor de Volkssterrenwacht Mira te Grimbergen en de Heemkundige Kring Hoegaarden, die in 2017 allebei hun vijftigste verjaardag vierden. Zonder die verjaardag had u over de Volkssterrenwacht en de Heemkundige Kring Hoegaarden wellicht niets vernomen.
Zo vergaat het nu ook Hugo Claus. Het afgelopen decennnium was hij opvallend afwezig, maar de tiende verjaardag van zijn dood leidde met name in Vlaanderen tot een soort abrupte reanimatie. Journalisten laafden zich aan diverse boeken, tentoonstellingen en andere loffelijke initiatieven die allemaal tot doel hebben het nabestaan van een van Vlaanderens meest gelauwerde schrijvers te eren. Mooi. Prima. Een chagrijnige loeder die de maestro dit misgunt.
Toch roepen die postume hommages ook vragen op. Om te beginnen zijn de voorzangers in het Clauskoor bijna allemaal blanke mannen, vijftigers en zestigers vaak, voor wie Claus in de meeste gevallen niet alleen een studie-object is maar ook een persoonlijke kennis was, een betreurde 'vriend'. Daardoor werd de beeldvorming nogal eenzijdig en voorspelbaar, een bevestiging van een public image dat Claus al bij leven had en waar hij zelf in niet geringe mate heeft aan bijgedragen. Ik zag en hoorde en las weer veel over de complexe, aimabele, onpeilbare, charmante, veelzijdige enzoverder man, maar eigenlijk zocht ik literair-historische argumenten en beschouwingen over de betekenis, de waarde van dit oeuvre dat, zoals iedereen weet, bijzonder veelkantig en ongelijk van kwaliteit is.
Toegegeven: dat publieke imago heeft ook mij lang betoverd. Claus de sardonische dandy, de speels-arrogante bedenker van superieure one-liners, de meester-provocateur... Gedwéépt heb ik ermee. Maar dat was dertig, veertig jaar geleden. Als ik nu op YouTube naar archiefbeelden kijk van Claus' media-verschijningen in die jaren, voel ik vooral gêne. De obligate sigaret, het eeuwige monkellachje, de pseudo-diepzinnige flauwigheden over de leugen,... - met Claus de kokette poseur heb ik het ondertussen wel gehad. Dat zegt iets over hoe veranderd deze samenleving wel niet is, de afgelopen dertig jaar. Vlaanderen was een ander land, toen. Ik ken geen enkele schrijver van betekenis in dit taalgebied die zich vandaag zo aanstelt in de media en er nog mee wegkomt ook. Claus kwam er niet alleen mee weg, zijn medianummertjes oogstten beate bewondering (ja ja, ik beken), zeker na de publicatie van Het verdriet van België in 1983, toen de canonisering enigszins mythische proporties begon aan te nemen.
Biografie
Claus beschouwde zichzelf niet als een autobiografisch schrijver. De anekdotiek van zijn eigen bestaan was slechts materiaal, delfstof. 'Ik haat de explosies van mensen die vinden dat ze je moeten belasten met de staat van hun darmen en zielenleven, en wat ze met hun mama hebben meegemaakt', zei hij ooit in een interview. Hij noemde Dante en Shakespeare zijn modellen. 'Zij moeten niet zo nodig hun eigen belevenissen verwerken. Maar ja, de over tachtig bladzijden uitgesponnen roerselen van een of andere trut, dat schijnt tegenwoordig de norm te zijn,' sprak Claus enigszins profetisch in 1978. Veel eerder al had hij in het gedicht 'De zanger' geschreven: 'De zanger is zijn lied.'
Niettemin geldt de aandacht die de tiende verjaardag van zijn overlijden nu opwekt toch weer voornamelijk de zanger en veel minder zijn lied. Blijkbaar was Claus' persoonlijkheid voor velen zo fascinerend dat men er ook tien jaar later nog steeds maar moeizaam voorbij kan. Het is alsof het fenomeen Claus een grondige, hedendaagse analyse en appreciatie van de schrijver Claus in de weg staat.
'Waarom zouden we het oeuvre van Claus proberen te lezen zonder de verrijking en de verduidelijking die het voortdurend linken ervan met zijn (auto)biografie aanreikt?' Aldus Clausbiograaf Mark Schaevers in Het verdriet staat niet alleen, een bloemlezing van fragmenten uit Claus' oeuvre waarin volgens Schaevers Claus' eigen leven 'resoneert'. Daar is inderdaad niets op tegen. Maar ik denk dat er andere benaderingen en analyses mogelijk en wenselijk zijn, die Claus als schrijver meer recht zouden doen dan de vraag welke nonkel of welke tante deze of gene figuur in zijn oeuvre heeft geïnspireerd. Een paar suggesties: Heeft Claus een plaats in de Europese literatuur? Waarom dan, of waarom niet? Heeft hij internationaal invloed uitgeoefend? Is hij in de poëzie, het theater en het proza vernieuwend geweest? Hoe ziet Claus oeuvre eruit vanuit een multicultureel perspectief? Wat heeft het werk van Claus ons te vertellen over ongelijkheid, racisme, populisme, armoede? Hoe zou het zijn personages vergaan in tijden van #MeToo? Hoe verhoudt dit oeuvre, dat is ontstaan in kritische wisselwerking met een cultuur en een maatschappij die goeddeels zijn verdwenen, zich tot onze eigen hedendaagsheid? Ik kan zo nog wel even doorgaan. Aan het oeuvre van een groot schrijver moet je grote vragen durven te stellen.
DELEN
Wat heeft dit oeuvre mij, mijn kinderen en mijn studenten nog te vertellen? That is the question.
Stel dat Hugo Claus niet had bestaan maar dat we wél zijn oeuvre hadden. Geen interviews, geen persoonlijke vriendschappen of herinneringen, geen biografische informatie whatsoever, alleen een kast vol teksten, naamloos, ongedateerd. Hoe zouden we dan over dat oeuvre hebben gepraat, gedacht, geschreven? Wat zou de betekenis van dat oeuvre vandaag dan zijn geweest? Zouden we het dan minder interessant hebben gevonden?
De meeste Claushommages drijven op nostalgie en sentiment. Ze missen urgentie, bevestigen voornamelijk sleetse clichés over de flamboyante auteur en voegen weinig of niets toe aan wat wij al wisten. Misschien is dat bij dit soort funeraire retro-gebeurtenissen onvermijdelijk. Maar het is wel een gemiste kans om dit oeuvre als het ware te herijken, om het opnieuw te calibreren in het licht van déze tijd.
Het is 2018, de wereld staat in brand, en het enige wat mij anno nu omtrent Hugo Claus nog interesseert is: wat moet en wil en zal ik van hem blijven lezen in deze eenentwintigste eeuw? Wat heeft dit oeuvre mij, mijn kinderen en mijn studenten nog te vertellen? That is the question. En verder mag de zanger, zoals de zanger het zelf heeft gewild, verdwijnen in zijn lied.
Avondland
Legacy Member
Pieterjan94 zei:
Het Letterenhuis had voor de expositie al aardig wat "restanten" van Claus in de vorm van briefwisseling, dagboeken, etc. ... De expositie bouwt daarop voort en toont beelden van interviews en zijn films en her en der zijn "eilanden" gebouwd die zijn oeuvre op een chronologische wijze uit de doeken doen. Je ziet daar fragmenten van zijn werken, dagboeken of brieven over het ontstaan en het schrijfproces van die werken, beelden van Claus in die tijd. Curator is Hilde Van Mieghem, die hem wel heeft gekend en ook heeft meegespeeld in zijn films. In zekere zin kan je de expositie als een bewondering beschouwen van Claus zijn werk, dat schemert ook door in een tekstplakkaat van Hilde Van Mieghem zelf. Ik heb daar geen probleem mee. De vraagstelling op het einde van het essay ontbreekt, mijns inziens wel. Er is een lange publieke afwezigheid van Claus geweest, die nu opeens weer sterk in de belangstelling komt te staan met een aantal boeiende documentaires op radio en TV. De vraag of zijn oeuvre de vragen van vandaag nog te baas kan wordt daarin niet zo sterk gesteld, maar ik denk wel dat Claus het nog lang mag uitzingen in het literaire canon van dit land. Die vraag kan wetenschappelijk worden gesteld aan de universiteiten, maar ook musea mogen die vraag stellen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.