Archief - Chronische ziektes

Ok dan. En hoe zit het hier met die ander mannen? Zoals ComputerVista etc...

't is mss geen ziekte, maar ik ben er in november 2008 achtergekomen waardoor ik al 3 jaar last had van m'n onderrug, nek en borstkast.

Ik ben toen redelijk zwaar ten val gekomen met bmx'en (plat op m'n rug op de tarmac) en had een week later nog altijd last, en heb dan maar foto's laten nemen.

Toen bleek dat ik geboren ben met een Spina bifida occulta (verborgen open rug), een linkerwervelsacralisatie en een lichte s-vormige scoliose.
Was wel ff serieus schrikken. Toen ik m'n moeder belde en het haar vertelde heeft ze gwn 10min lang niks gezegd aan de telefoon, terwijl ze normaal overal wel een of ander grof grapje op maakt in erge situaties...

Ik ben toen op aanraden van de osteopaat onmiddelijk beginnen fitnessen, en sindsdien heb ik een pak minder last van mijn rug en nek, en mijn borstkast heb ik gewoon géén last meer van.

De laatste paar dagen ben ik ziek geweest en heb ik dus ook slecht geslapen, en dus heb ik weer wat last van mijn nek (kraken, vastzitten, spierpijn,...) maar dat zal wel weer beteren.

Doordat mijn rug s-vormig is, corrigeert mijn nek dat, en Hierdoor komt die vast te zitten. Om die los te krijgen moet ik hem kraken, waardoor de gewrichten sneller dan normaal slijten, en ik dus op latere leeftijd wss een artrose (denk ik dat het was) ga hebben in mijn nek => schuren en kraken van de gewrichten bij élke beweging.

Uw ongeval met de BMX was dan een geluk bij een ongeluk. Zo hebt ge toch eindelijk de oorzaak kunnen achterhalen.
1tip: blijven fitnessen

was idd een geluk bij een ongeluk. En fitness doe ik ondertussen best graag, en het helpt bij mijn dieet

punkrockdude zei:

was idd een geluk bij een ongeluk. En fitness doe ik ondertussen best graag, en het helpt bij mijn dieet

Klik om te vergroten...

En ge wordt er nog ne beer van ook

Net van UZ Gasthuisberg een brochure gekregen ivm Vlaams erfelijkheidsonderzoek: Crohn en Colitis Ulcerosa.
Best wel interessant

Ik heb nu al 4 jaar last van reflux ( een teveel aan maagzuur dat naar boven komt)
Het was begonnen met een buikgriep, en daarna bleef ik klachten hebben. De huisdokter heeft 3 verschillende pilletjes voorgeschreven niks werkte. Ben bij specialist geweest, gastroscopie. Blijkt dat ik geen maagbreuk had, of die virus die pas onlangs ondekt was.
Terug bij de huisdokter, die vroeg of ik soms wiet rookte en heeft dan een soort "pijnstillers" gegeven. Kom ik thuis zie ik dat hij mij antidepressivium had gegeven. Hopeloos probeer ik dat. Kreeg ik nog veel meer last van men maag en liep ik nog eens lastig ook. Jaar later bij andere specialist geweest. Again gastroscopie maar nu ook nog is een sonde door de neus tot in de maag(zeer leuk eerste dag op unif). Hij zei hetzelfde, geen maagbreuk, ik heb echt maagzuurteveel (no shit daarvoor een sonde door men neus gekregen voor 24 uur om dat vast te stellen) maar er was geen ontsteking. Hij heeft me 3 verschillende soorten pilletjes geven maar niks werkte. Ik heb nu nog steeds dagelijks last van men maagzuur, ik kan niet op men rug of rechter zijde slapen. Alchohol caffeine, bruisende dranken, dingen met veel suiker en rook zorgen allemaal voor meer last.

Sonde is in de maag is echt dikke shit. Heb dat een maand moeten dragen, kreeg dan altijd van dat astronautenvoeding binnen via die sonde. Elke week vernieuwen (eruit en weer erin ). Ik mocht niks eten enkel kauwgum/lekstokken zonder suiker, maar dan ook maar 1/dag. Enkel water mocht ik drinken.

Zwarte periode uit mijn leven

Jammer genoeg komen chronische ziektes meer en meer voor in de westerse samenleving.
Ik heb ook veel last van chronische aandoening. Zo heb ik sinds vorig jaar psoriasis gekregen zonder enige genetische aanleg. Ook heb ik zeer veel last van allergieën en chronische vermoeidheid. Alle dokters waar ik ben geweest staan blijkbaar machteloos tegen deze aandoeningen. Nu ben ik bezig met probiotica en ik heb een sterk vermoeden dat candida de oorzaak zal zijn. Waarvan trouwens 70% in de westerse samenleving last van heeft.. Mijn ongezond uitgaansleven en ongezonde levenstijl heeft me waarschijnlijk de das om gedaan. Mischien moeten mensen meer in die richting gaan zoeken..en de oorzaak van al die problemen onder ogen zien. Zoals eten van enorm veel geraffineerd suiker,smaak/kleur stoffen, zuipen van enorm veel alcohol enz...

Let ge nu op uw eten?

yep ben de strijd met candida aangegaan. Let nu al een dikke 10dage op men eten en ik neem probiotica en de verbeteringen zijn al zichtbaar.. psoriasis is op verschillende plaatse zwaar aant wegtrekke en kvoel me ook veel fitter. Lets hope

Ik heb iets, ik weet niet of da een ziekte is maar heb dat al 5 jaar en heb er nooit niks aan gedaan, reden ook omdat de dokters van die idiote antwoorden erop gaven.
Elke morgen als ik wakker wordt heb ik steken in mijn borstkast, die steken voelen precies als messen aan, de éné dag is kan da minder zijn dan de andere, maar soms is de pijn zo fel da ik mij dan niet kan omdraaien, enigste oplossing is direct opstaan, dan is de pijn onmiddelijk weg.
Toen ik paar jaar terug door naar de longenspecialist ben gegaan voor brochitis toen, had hij mij gezegd dat het waarschijnlijk niets is en niet hoef over zorgen te maken , mijn huisdokter zegt jaren dat het uit pure stress is dat ik daar pijn heb en had mij kalmeeringspillen voorgeschreven die ik moest innemen voor het slapen gaan, smorgens voelde ik geen verschil!
Mijn longenspecialist zei dat het bullshit was wat mijn huisdokter zei over stress, omdat longen geen spieren zijn , mja vroeger had ik er nooit niets aan gedaan en nu zijn we jaren later en denk ik er amper aan, ben zo eigenlijk gewend.
Herkent iemand dit?

mastertimbo zei:

yep ben de strijd met candida aangegaan. Let nu al een dikke 10dage op men eten en ik neem probiotica en de verbeteringen zijn al zichtbaar.. psoriasis is op verschillende plaatse zwaar aant wegtrekke en kvoel me ook veel fitter. Lets hope

Klik om te vergroten...

Fingers Crossed

Vlad Tepes zei:

Ik heb iets, ik weet niet of da een ziekte is maar heb dat al 5 jaar en heb er nooit niks aan gedaan, reden ook omdat de dokters van die idiote antwoorden erop gaven.
Elke morgen als ik wakker wordt heb ik steken in mijn borstkast, die steken voelen precies als messen aan, de éné dag is kan da minder zijn dan de andere, maar soms is de pijn zo fel da ik mij dan niet kan omdraaien, enigste oplossing is direct opstaan, dan is de pijn onmiddelijk weg.
Toen ik paar jaar terug door naar de longenspecialist ben gegaan voor brochitis toen, had hij mij gezegd dat het waarschijnlijk niets is en niet hoef over zorgen te maken , mijn huisdokter zegt jaren dat het uit pure stress is dat ik daar pijn heb en had mij kalmeeringspillen voorgeschreven die ik moest innemen voor het slapen gaan, smorgens voelde ik geen verschil!
Mijn longenspecialist zei dat het bullshit was wat mijn huisdokter zei over stress, omdat longen geen spieren zijn , mja vroeger had ik er nooit niets aan gedaan en nu zijn we jaren later en denk ik er amper aan, ben zo eigenlijk gewend.
Herkent iemand dit?

Klik om te vergroten...

Mijn broer heeft net hetzelfde gehad toen hij een jaar of 20 was. Tegen zijn 22ste is het vanzelf weggegaan en heeft hij niks last meer. Hij is er ook niet naar de dokter mee geweest.

lotti zei:

Mijn broer heeft net hetzelfde gehad toen hij een jaar of 20 was. Tegen zijn 22ste is het vanzelf weggegaan en heeft hij niks last meer. Hij is er ook niet naar de dokter mee geweest.

Klik om te vergroten...

ja sorry, ik had mij vergist, tis nu 7 jaar dak da heb, sinds mijn 17de dus, das wel erg lang, ale ik weet nie

Ik heb er nu ook geregeld last van, en dat is sinds eind september begonnen! Geregeld krijg ik zo ineens steken aan de borstkast, of in de schouders en heel soms bovenarmen. Mijn huisdokter zei ook dat het stress was, maar ik ben eerlijk gezegd een vrij stressloos persoon.
Ik ben hierdoor wel gestopt met roken sinds een paar weken en ik voel al wel beterschap, minder frequent steken etc, maar het is nog niet volledig weg.

dr.lee zei:

Ik heb er nu ook geregeld last van, en dat is sinds eind september begonnen! Geregeld krijg ik zo ineens steken aan de borstkast, of in de schouders en heel soms bovenarmen. Mijn huisdokter zei ook dat het stress was, maar ik ben eerlijk gezegd een vrij stressloos persoon.
Ik ben hierdoor wel gestopt met roken sinds een paar weken en ik voel al wel beterschap, minder frequent steken etc, maar het is nog niet volledig weg.

Klik om te vergroten...

aan u, en ook aan Vlad Tepes:

Ik heb jaren lang hetzelfde aan de hand gehad, bij cardiologen, fysiologen,... geweest => alles was in orde

Tot ik met BMX'en ben gevallen (zie hoger in deze thread) en foto's heb laten van mijn rug => doordat ik met een verborgen open rug, s-vormige scoliose en linkerwervelsacralisatie geboren ben, corrigeert mijn lichaam zijn eigen houding constant.

de 3 belangrijkste gevolgen hiervan waren:
- pijnlijke, krakende nek, die regelmatig vast zit
- last van zwakke onderrug
- steken in de borstkast => mijn rug trekt aan de spieren die van aan uw rug tot op uw borstkast lopen, en hierdoor krijg ik die steken (aan de tussenribspieren)

Het voelt alsof het uw hart/longen zijn, maar waarschijnlijk zijn het tussenribspieren.

Sinds ik ben beginnen fitnessen (met extra aandacht op zwakke onderrug) heb ik zelden of nooit nog pijn in m'n borstkast!

Jullie weten wat te doen dus

Meitzl zei:

wetenschappelijk is er geen bewijs, men weet zelf niet waar de ziekte van Crohn vandaan komt.

Statistisch gezien hebben kinderen meer kans op de ziekte van Crohn als een ouder dit ook heeft. Ik dacht dat, als 1 ouder het heeft, 1 op de 10 kinderen ook heeft. Hebben beide ouders het, is het al 1 op 3.

Klik om te vergroten...

Hier één van die gelukkigen! Mijn beide ouders hebben ziekte van Crohn en ja hoor, ik zit er nu natuurlijk ook mee. Ze hebben de ziekte ontdekt toen ik 13 was, ik at toen nog één potje yoghurt per dag fzo, woog nog iets in de 20 kilo... Serieus wa bijvoeding gehad in de kliniek met ne diepe katheder en dan veel pillen met cortisonen moeten nemen. Zo kon ik er weer even tegen. Dan 2 jaar later in de zomer weer prijs, weer een colloscopie laten doen en ben dan begonnen met remicade om de zoveel weken (weet ni meer juist hoeveel). Toen dat ook ni meer werkte, iets experimentelers geprobeerd: humira. Om de 2 weken een spuit in mijn buik, zou een nieuwe remicadevervanger moeten zijn. Int begin werkte da precies mr dan wast weer naar de botte. Nog wa zitten prullen met de hoeveelheid imuran en entocort en dan ook die humira om de week gezet. Tijdje geleden was het dan ni meer te houden. Weer naar dagziekenhuis om een colloscopie, moest ineens daar blijven. Had veel ontsteking op mijn dunne darm. Heb dan een weekje in Bonheiden gelegen met weer bijvoeding met een diepe katheder en antibiotica intraveneus. Ik mocht dan na een week naar huis maar specialist was ni zeker, heeft een scan laten uitvoeren en vroeg om toch nog op controle te komen. Ben weekje naar school geweest en toen viel de beslissing: een operatie. Stuk dunne darm van 20cm en beetje dikke darm moest eruit. Wat normaal een verblijf van een weekje moest worden, is uiteindelijk verdubbeld: ik had de avond voor de operatie hoge koorts en dus opflakkering van de ontsteking. Het was te gevaarlijk om zo te opereren en moest zeker 3 dagen koortsvrij zijn en mijn ontstekingsfactor moest dalen. Uiteindelijk na iets minder dan een week ben ik geopereerd, normaal met een kijkoperatie, maar het was toch erger dan verwacht en men heeft het dus gewoon met een sectie moeten doen. Blijkbaar zat de ontsteking zelfs tot tegen mijn been en had ik bijna een rectale perforatie. Na een week zware revalidatie (veel braken en pijn), mocht ik dan eindelijk naar huis met de hoop dat ik er toch een tiental jaar vanaf ben, weliswaar met nog imuran. Nu zit ik dus thuis te revalideren en voel me wel goed, maar heb weer ander probleem, ik val nog lichtjes af, hoewel ik toch wel goed eet. Morge dus naar dokter voor bloedcontrole en dan zien we weer wel...

Zo, blij dat ik mijn verhaal is kwijt kon in dit topic, gezonde mensen verveel je toch maar met zo'n verhaal. Ik hoop nu dat ik voor een dik aantal jaar vanaf ben want het is op die paar jaar toch wel druk genoeg geweest.
Sterkte voor iedereen met een chronische ziekte, het zijn helemaal geen lachtertjes. Blijven vechten en hopen he!

Damn, gij hebt echt wel een zware vorm. Ik heb al zolang geen last meer. Ik moet zelfs al gene imuran meer nemen. Kheb toch schrik datk het ook zo fel ga krijgen als u