Hallo iedereen,
Ik denk dat door mijn 'ziekte' te delen ik me mischien wat beter zou voelen.
Ik heb een vorm van
Cerebral Palsy, namelijk de spastische vorm, wat betekent dat ik heel erg stijve spieren heb die ik regelmatig moet onderhouden door 3x week naar een kinésist te gaan, en de diplegische vorm, wat betekent dat het mijn 2 benen aantast
(hemiplegie is 1 zijde, quadroplegie is alle ledematen, triplegie is 3 ledematen enz,..)
Ook heb ik al enkele zware operaties ondergaan om mijn beperking te verbeteren zoals een
Risotomie wat toen een zeer revolutionaire operatie was, het doorsnijden van bepaalde zenuwen in de rug, zodat de spasticiteit in de spieren (in mijn geval maar tijdelijk) verdwijnt, en waarna je heel lang moet revalideren en opnieuw moet leren lopen. Dit was op mijn 6e.
Enkele jaren daarna, rond mijn 8e, heb ik een peesverlenging aan mijn rechtervoet ondergaan omdat die zeer naar binnen gedraait stond en om dat te corrigeren, maar ook dat bleef niet duren.
Dus nu, op mijn 15e, ben ik net onder het mes geweest voor de pijnlijkste operatie tot dusver, een multi-level operatie, wat betekent dat ze verschillende ingrepen gecombineerd hebben in 1 chirurgische ingreep, die dan ook een 6tal uur duurde. De ingrepen waren opnieuw een peesverlenging in de rechtervoet, het terug naar beneden plaatsen van mijn omhooggeschoven knieschijven en beiden botten van mijn benen doorzagen en er bij één een stukje uithalen om het lengteverschil tussen de benen te corrigeren. Ik heb momenteel erg veel pijn ookal heb ik een epidurale pijnpomp met morfine en neem ik talloze pijnstillers. Normaal gezien zou ik maandag naar huis mogen, wel verplicht platliggend voor een maand. En daarna zou ik dan naar een revalidatiecentrum gaan om opnieuw weer te leren stappen.
Zo, deze wall of text somt zowat mijn fysieke geschiedenis op als jongen met
spastische diplegie, het emotionele aspect als jongere met een handicap is natuurlijk nog helemaal anders, maar ik heb zo het gevoel dat deze post al lang genoeg is. Thanks for reading!
