Archief - De dood en nihilisme

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
m

mojojojo

Legacy Member
Aangezien ik er nergens een topic over vond, wss mede doordat het zo'n taboe onderwerp is, dacht ik toch om er eens een nieuw topic over te openen.

De laatste paar weken heeft dit onderwerp mij grotendeels opgeslokt en ik heb er dan ook heel wat over zitten nadenken.

Nu, ik heb echt het gevoel dat de meeste mensen weinig denken over de dood. Vroeger kwam dat soms 's nachts in m'n gedachten binnensluipen en dan probeerde ik het zo snel mogelijk van me af te schudden en over iets anders na te denken en ik denk dat dat bij veel mensen ook het geval is. Of ze maken de gedachte draaglijk met dingen zoals de hemel en de hel, reïncarnatie,..

Denken jullie vaak na over de dood? Zoja, hebben jullie er schrik van?
Waar geloven jullie in? (leven na de dood of 'eternal void')

http://www.lifenotes.org/lifenotes_chapters/ch2.htm

Deze tekst komt grotendeels overeen met hoe ik over denk en ik moet eerlijk zijn dat ookal het irrationeel is want je zal niets meer voelen, het me werkelijk schrik aanjaagt. Er niet meer zijn, geen bewustzijn, niet weten dat je ooit bestaan hebt, gewoon helemaal niets. Hoe moet je zoiets bevatten, en meer nog, hoe moet je zoiets accepteren?
N

NotoriousP

Legacy Member
Er is helemaal geen 'hoe' bij accepteren. Je doet dat gewoon of niet...

Geen schrik van de dood, enkel schrik van een te vroege dood. Wil op zen minst mijn kleinkinderen zien opgroeien. :)
w

waffel

Legacy Member
Ik denk daar soms eens over, maar dan in een goeie zin. Ik kan het heel moeilijk uitleggen, maar ik begrijp dat het leven op zich echt zodanig nutteloos is (dus als je de big picture bekijkt) dat ik gewoon geniet van alles wat ik doe en de dood zelf mij absoluut niet bang maakt. Veel mensen worden depressief bij het gedachte, "waarom leef ik eigenlijk?", maar ik zie er juist het 'grappige'(da's het onderdeel die ik moeilijk kan uitleggen) ervan. Je moet het misschien zien als een spel. Je begint het spel en je maakt er iets van, tot je het uitspeelt. Wat is het nut van dat spel te spelen? Tsjah, jezelf amuseren zeker, bezighouden.

Als het gedaan is, is het gedaan, je zal het toch niet meer weten achteraf. Leven na de dood lach ik weg, je bent dood, as in, niets werkt nog, dus alles wat je als "leven" beschouwt is weg, voor altijd, oneindig.

Enigste wat ik jammer vind aan de dood is dat ik het jaar 57528655 niet meer zal meemaken. Ik wil echt weten tot wat de mens in staat zal zijn. In een goede of slechte zin. Zal de natuur winnen tegen de mens? Zal de mens zichzelf vernietigen (terug simpel maken)? Zal de mens voor eeuwig doorgaan en zelfs van planeet tot planeet reizen om te blijven bestaan? Al die dingen zal je nooit weten :< Ik ben al blij dat ik in het jaar 2000 leef, om te zien wat de mens allemaal al heeft kunnen doen.
g

glashelder

Legacy Member
mojojojo zei:
Denken jullie vaak na over de dood? Zoja, hebben jullie er schrik van?
Waar geloven jullie in? (leven na de dood of 'eternal void')

Who Will You Be When You No Longer Are?

Deze tekst komt grotendeels overeen met hoe ik over denk en ik moet eerlijk zijn dat ookal het irrationeel is want je zal niets meer voelen, het me werkelijk schrik aanjaagt. Er niet meer zijn, geen bewustzijn, niet weten dat je ooit bestaan hebt, gewoon helemaal niets. Hoe moet je zoiets bevatten, en meer nog, hoe moet je zoiets accepteren?
Klik om te vergroten...
Ik geloof in niets. Gewoon, eternal void zoals je zegt.

Ik heb die tekst nu wel niet helemaal gelezen, maar ik heb daar geen schrik van. Hoe je zoiets moet bevatten? Ik zie het als slapen. Als je je niets meer herinnert van je droom, is dat ook gewoon tijd die je 'kwijt' bent en waarbij je even van de wereld bent. Ik zie de dood dan ook als een soort eeuwigdurende slaap (zonder dromen of moeten wakker worden om pipi te doen).

Ik heb er dan ook geen schrik van want slapen is niet eng. Lekker rustig juist.

Moest het nu niét zo zijn, dat zou ik jammer vinden. Wéér gedoe, heb ik helemaal geen zin in.
M

Maser00

Legacy Member
Dood is dood, geen reïncarnatie, geen hemel, geen ... Het is letterlijk zoals je voor altijd zou slapen.

Het is wel deprimerend, wat maakt het eigenlijk uit wat je doet in leven? Wat je ook doet, het gaat nooit belangrijk zijn in het universum / over de gehele geschiedenis. Je moet zo eens met google earth helemaal uit ons sterrenstelsel uitzoomen, dan zie je dat je letterlijk niets voor stelt. Als ik nu morgen 20 mensen zou neerschieten, wat gaat dat nu eerlijk uitmaken?
s

sneax

Legacy Member
Ik denk daar veel over ik denk veel over vanalles over de gekste dingen, tenzij het is om in slaap te geraken ga ik niet mijzelf stoppen om daar over na te denken hoor.

Volgens mij als ge dood zijt is de kans heel groot dat het hetzelfde is als dat ge slaapt maar dan niet meer wakker wordt. Misschien is het ook anders, ik weet het niet. Er is ergens een angst dat het toch iets klote is, maar dan nog ga ik niet zomaar domweg in iets gaan geloven.

En voor de rest tja, zou ik graag lang leven? Bwa ja, nu wel, maar misschien denk ik er later anders over. Echt schrik om vroeg te sterven heb ik niet, als het zo is zal het zo zijn. Pretty simple allemaal.

En hoe accepteert ge dat uw leven niks zal betekenen? Dat er na uw dood gewoon een oneindige onbewustzijn komt dat eigenlijk alles wat er voor komt volstrekt nutteloos maakt? Gewoon accepteren :p It is the way it is.

Nuja ik ben nen agnost, in principe kan het allemaal, maar ik acht de kans van bepaalde dingen toch groter, in geval van de dood denk ik dus dat er ons een oneindig niets te wachten staat.
m

mojojojo

Legacy Member
glashelder zei:
Ik geloof in niets. Gewoon, eternal void zoals je zegt.

Ik heb die tekst nu wel niet helemaal gelezen, maar ik heb daar geen schrik van. Hoe je zoiets moet bevatten? Ik zie het als slapen. Als je je niets meer herinnert van je droom, is dat ook gewoon tijd die je 'kwijt' bent en waarbij je even van de wereld bent. Ik zie de dood dan ook als een soort eeuwigdurende slaap (zonder dromen of moeten wakker worden om pipi te doen).

Ik heb er dan ook geen schrik van want slapen is niet eng. Lekker rustig juist.

Moest het nu niét zo zijn, dat zou ik jammer vinden. Wéér gedoe, heb ik helemaal geen zin in.
Klik om te vergroten...

Slapen is niet eng omdat je er van uit gaat dat je terug wakker komt :p Het is ook niet rustig, maar ook niet eng, het is helemaal niets.
D

Depresjon

Legacy Member
Ik denk dat iedereen wel ''eens'' over de dood nadenkt.Het is gewoon iets dat ons vroeg of laat overkomt,of we nu willen of niet.

Ben ik bang van de dood? Nee,de dood kan ook iets heel mooi zijn.Daarom houden we dat voor op het laatst van ons leven.Zelf heb ik tijden gehad dat ik bijna verlangde naar de dood,terwijl ik toch perfect gelukkig was.Heb alles wat ik mij kan wensen,Goei vrouwke,schat van een zoontje,we zijn alle 3 gezond,wat moet een mens nog meer.
En toch is er altijd,diep van binnen een gevoel van melancholie.En om eerlijk te zijn vind ik het nog leuk ook.

Is er iets na de dood? Denk het niet.Mensen willen wel geloven in een hiernamaals,Reïncarnatie of een walhalla.Maar ik denk persoonlijk dat er gewoon niets is.

Zoals Glashelder het zo leuk zegt : Een eeuwigdurende slaap,zonder wakker te worden om te plassen :D

mojojojo zei:
Slapen is niet eng omdat je er van uit gaat dat je terug wakker komt :p Het is ook niet rustig, maar ook niet eng, het is helemaal niets.
Klik om te vergroten...

Gaan slapen kan wel eng zijn als je jezelf iedere avond afvraagt : Wat als ik niet meer wakker wordt?
M

Maser00

Legacy Member
Ik zou zo wel op het einde van mijn leven willen kunnen zeggen dat ik toch iets bereikt heb, zoals de mount everest beklommen, een levende vulkaan gezien, diepzee duiken tussen duizenden vissen, grootste steden gezien, zorgen dat u volgende generaties meer welvaart zullen hebben door u, helpen met technologische doorbraken zoals kanker genezen (zij het medisch, het ontwerpen van high-tech bestralingsmachines, het programmeren...) enzovoort.

Ik zou er wel alles voor over hebben om langer en gezond te leven. Sporten, geen alcohol/roken/drugs, proberen veel groeten/fruit te eten... Zelfs invriezen zodat ze u binnen 1000 jaar een nieuw lichaam kunnen geven :p
D

Depresjon

Legacy Member
Maser00 zei:
Ik zou zo wel op het einde van mijn leven willen kunnen zeggen dat ik toch iets bereikt heb, zoals de mount everest beklommen, een levende vulkaan gezien, diepzee duiken tussen duizenden vissen, grootste steden gezien.
Klik om te vergroten...

En wat ben je daar dan mee? Als je dood bent weet je daar toch niets meer van?
g

glashelder

Legacy Member
mojojojo zei:
Slapen is niet eng omdat je er van uit gaat dat je terug wakker komt :p Het is ook niet rustig, maar ook niet eng, het is helemaal niets.
Klik om te vergroten...
Dat terug wakker worden kan mij niet zoveel schelen hoor, het is niet alsof ik er iets van merk mocht ik in mijn slaap sterven. (Daar ben ik trouwens wél bang voor, dat ik een extreem gewelddadige of pijnlijke dood zal sterven. Dat lijkt me niet zo prettig. Maar 'dood zijn' is toch niets dus daar heb ik geen angst voor.)

Op het moment zelf is de dood natuurlijk niet lekker rustig (want dan weet of besef ik niets, ik ben er zelfs gewoon niet), maar gewoon, als ik er nu over nadenk vind ik dat lekker rustig. Vergelijk het met één of ander afterlife waar vanalles gedaan wordt, daar heb ik helemaal geen zin in.

Heb je net dat hele leven achter de rug, moet je nóg iets gaan doen. Nee, dank u.
M

Maser00

Legacy Member
Dat ge tenminste geleefd hebt en niet gewoon enkel voor de tv gezeten hebt.
D

Depresjon

Legacy Member
Maser00 zei:
Dat ge tenminste geleefd hebt en niet gewoon enkel voor de tv gezeten hebt.
Klik om te vergroten...

Ja,ok,dat begrijp ik.Maar als je verder nadenkt.Dan heb je er helemaal niets aan gehad.
We doen dingen tegen de verveling,uit nieuwsgierigheid.Maar verder dan zelfvermaak heeft het geen nut.
m

mojojojo

Legacy Member
Dat een afterlife geen aantrekkelijk idee is kan ik wel begrijpen ja, eeuwig op ne harp spelen en met een halo'ke boven uw kop rondtjoolen is een even raar idee als 'niets'. Een ''eternity" iets doen zou echt absurd zijn, dan is hemel = hel want dat branden zal je gewoon worden en dat rondzweven zal je beu worden. Maar dat geeft op de één of andere manier wél zin aan het bestaan. Als je je ervaringen, herinneringen en 'palmares' toch allemaal achterlaat ene keer dat ge de pijp uitgaat, welk nut hebben ze dan?
d

denkimi

Legacy Member
ik ben niet bang voor de dood, wel voor de pijn die er meestal mee gepaard gaat.

ik ben wel wat bang om snel vergeten te worden. ik zou graag iets verwezenlijken dat ervoor zorgt dat ook binnen 100 jaar nog nu en dan iemand mijn naam leest.
D

Depresjon

Legacy Member
mojojojo zei:
Dat een afterlife geen aantrekkelijk idee is kan ik wel begrijpen ja, eeuwig op ne harp spelen en met een halo'ke boven uw kop rondtjoolen is een even raar idee als 'niets'. Een ''eternity" iets doen zou echt absurd zijn, dan is hemel = hel want dat branden zal je gewoon worden en dat rondzweven zal je beu worden.
Klik om te vergroten...

Idd.Het idee dat er iets na de dood is,is er gewoon om het idee van dood te gaan/dood zijn draaglijk te maken.Om onszelf wat te sussen.We zien wel wanneer het zover is.

Volgende quote zijn lyrics van een liedje van Xasthur - The darkest light

Silence now and close your eyes, this is the darkest light you will ever see. Waiting not for death to drown in purgatory, waiting now for death, bringer of the only solace. Don't be confused, you've lost all there was to lose. Survival only seeking...another fate worse than death. Suspended in a state of oblivion, a key to the exit is death.
Klik om te vergroten...


I.p.v bang te zijn voor de dood denk ik dat we eerder bang moeten zijn van het leven.We verliezen vrienden en familie.Er is veel miserie op de wereld,pijn en verdriet.En je weet nooi wat het leven brengt.
l

loyezthijs

Legacy Member
Uiteindelijk sterven we allemaal, dit moet je accepteren. Ondertussen moet je van het leven iets maken, dit is voor elke persoon anders. De een wil vreugde van famillie en vrienden, de ander wil iets creëren dat zal blijven bestaan na hem, nog iemand wil een leven vol luxe.
Doen wat je gelukkig maakt.
f

fabulous233

Legacy Member
Ik heb geen schrik van doodgaan, het maakt immers deel uit van het leven. Enkel de pijn en het lijden die vooraf gaat, maar da kunde wel enigszins vermijden.

We weten te weinig over het universum waarin we bestaan om conclusies te maken. De meeste mensen denken inderdaad dat als ge doodgaat, uw bewustzijn eeuwig (wat is eeuwig?) verloren gaat. Wij maken echter wel echter inherent deel uit van dit universum, dus echt "verloren" gaan we niet, we worden gewoon omgezet in andere materie. Dus in die zin blijven we wel verder bestaan.

Wat ik geloof is dat "niets" niet kan bestaan. Dood zijn kunt ge vergelijken met slapen. Ge beseft niet da ge slaapt, en de periode tussen het in slaap vallen en het ontwaken lijkt maar een nanoseconde voor een mens. In uw slaap zijt ge ook volledig onbewust. Als ge dood zijt zijt ge ook volledig onbewust. Maar aangezien "niets" niet kan bestaan, moet er wel iets zijn. Dus volgens mij ontwaakt ge een nanoseconde na uw dood gewoon in een ander bestaan.

Probeer uzelf eens "niets" voor te stellen. Dan stelt ge uzelf waarschijnlijk een zwarte leegte voor, maar dat is natuurlijk wel nog altijd iets. Het universum bestaat omdat er niet "niets" kon zijn. Er moet altijd iets zijn. Ge kunt dit doortrekken naar uw bewustzijn. Niet bewust zijn gaat niet (slaap, nanoseconde), dus ge moet wel altijd bewust zijn. Maw uw bewustzijn kan niet sterven.
F

Feignasse

Legacy Member
Bang voor de dood op zich: momenteel niet. Ik heb ook geen idee wat te verwachten, wschl is het inderdaad zoals slapen. Ik vraag mij ook af of je houding tov de dood verandert naarmate je ouder wordt. Van 80+'ers vraag ik me bvb altijd af of ze in hun hoofd al vrede hebben kunnen nemen met het feit dat het einde echt wel vrij nabij is :unsure:

Zoals anderen hier al hebben aangehaald ben ik wel bang voor lijden dat aan de dood voorafgaat. En wat ook verdomde moeilijk moet zijn: weten dat je einde eraan komt en dat je je dierbaren zal moeten achterlaten, weten dat je alleen gaat moeten vertrekken. Dat hele proces van afscheid nemen moet zó pijnlijk zijn. En toch waarschijnlijk liever zo, dan abrupt uit het leven weggerukt worden zonder dat je die kans op afscheid hebt gekregen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan