Thorium is zeer zeker een interessant alternatief voor uranium, maar het is is niet allemaal goud dat blinkt. De claim dat een thoriumcyclus geen actinides (radioactief afval) produceert (of ze recycleert) is theoretisch en nog nooit hard gemaakt. Sowieso wordt er steeds uranium (U232) geproduceerd. Daarnaast moet je er hoogwaardig uranium of plutonium aan toevoegen om een kernreactie te starten en in gang te houden, want thorium zelf is te arm om zo'n reactie zelfstandig aan te kunnen. Daarmee vormt thorium veel eerder een 'brandstofbooster' die de efficiëntie van de traditionele uraniumcyclus kan verhogen.
De thoriumcyclus is notoir om zeer moeilijk in gang te houden te zijn. Traditionele drukwaterreactoren zijn niet erg geschikt hiervoor, je hebt er pebble bed of gesmolten zout reactoren voor nodig. Die zijn nog steeds in een experimentele fase, en dat zijn ze al sinds de jaren '60.
Het idee van de thoriumcyclus is dus verre van nieuw, het is een typisch 'binnen tien jaar' concept. In de jaren '70 zou men binnen 10 jaar thoriumreactors hebben, in de jaren '80 zou men binnen 10 jaar thoriumreactors hebben, in de jaren '90... etc

.