Archief - Vermoeidheid
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
gilbereke
Legacy Member
Sangdrax zei:Moet net weg vanavond, maar zal er morgen met plezier op antwoordenEigenlijk kan ik er makkelijk een boek mee vullen..
edit : hm 'k wil natuurlijk niet OT veranderen.. ik overweeg al een tijdje hier een thread over te maken tbh.
Dat wil ik dan toch wel is weten.
En ja, misschien moet je er een aparte thread van maken.
Doctor Doom
Legacy Member
gilbereke zei:
Neuroborreliose (maw de ziekte van Lyme) kent 3 stadia. In het eerste stadium ontstaat (maar ook vaak niet!) de karakteristieke huidplek (erythema migrans). In een tweede stadium kan je een aantasting van zenuwstelsel, gewrichten, soms hart krijgen,.. (bv. een meningitis,...). Er is dan ook nog een 3e stadium waarin men een (indien onbehandeld) blijvende infectie met borrelia burgdorferi (de verantwoordelijke spirocheet) heeft. Dit 3e stadium uit zich vaak met een zogenaamde 'meningo-radiculitis', dus een ontsteking van de hersenvliezen en wortels (zo kan het bv. soms klinisch aan een 'hernia' doen denken, verwarrend!)
Het is niet frequent dat het tot stadium 3 komt. En er zijn op zich ook veel verschillende manieren waarop de infectie zich kan uitten. Dus best lastig, zeker als je daar dan nog eens de (soms) vals-negatieven testresultaten bij neemt!
Los van deze (saaie) uitleg ben ik ook wel benieuwd naar het verhaal van Sangdrax! Ervaringsdeskundige ben ik niet...
Soekie
Legacy Member
Om eens een persoonlijke ontboezeming te doen:
Ik heb hetzelfde voorgehad. Bij mij heeft het probleem verschillende stadia gekend:
- extreme vermoeidheid, zoals jij die beschrijft
(met als gevolg dat ik na school of werk al mijn energie reeds kwijt was en moest gaan liggen en slapen dus, meerdere activiteiten op een dag plannen was voor mij niet mogelijk)
Nadien is bij mij klierkoorts vastgesteld. Dit kan je echter pas een tijd nadat je de ziekte hebt gehad vaststellen, indien het wordt vastgesteld weet je dus ook niet zeker wanneer je het hebt doorgemaakt.
- De vermoeidheid is blijven aanhouden
- Studentenleven -> verdwijnen van bioritme
- Verschuiven van het bioritme
- Ernstige slaapproblemen
- Continue vermoeidheid (...)
Dus ook vermoeidheid en niet slapen is combineerbaar.
Momenteel probeer ik zo lang mogelijk wakker te blijven, zodat ik zo weinig mogelijk tijd in mijn bed doorbreng. Op die manier hoop ik dat mijn lichaam zo vrij wil zijn opnieuw geconditioneerd te worden en de link tussen mijn bed en slapen weer maakt.
Mijn levenskwaliteit stijgt er niet bepaald door... (maar hiervoor was er zelfs geen sprake van levenskwaliteit). Al merk ik paradoxaal genoeg en tegen alle verwachtingen in dat het iets met me doet dat positief is: ik kan 's ochtends uit mijn bed zonder een doodmoe gevoel. De geestelijke vermoeidheid (het gevoel, of zelfs feit, echt niets meer te kunnen) is er sterk door afgenomen. Maar de lichamelijke vermoeidheid slaat des te harder toe. Door de geestelijke energie die ik heb kan ik dat negeren, maar geconcentreerd en systematisch of doelgericht met iets bezig zijn gaat een heel pak moeilijker...
Daar heb jij allicht niet veel aan, maar enkele adviezen m.b.t. jouw probleem die ik je wel wil meegeven als je ermee blijft zitten zijn:
- Er zijn allerhande ziekte(beelden) die tot vermoeidheid kunnen leiden. Je kan je best wenden tot een internist om dat uit te sluiten. Dat heb ik zelf ook gedaan.
- Indien dit uitgesloten is, moet je misschien kijken naar levensstijlfactoren (gezonde voeding? sport je? (dit kan heel veel energie vrijmaken, al moet je mij niet zeggen hoe zwaar het is om te gaan sporten als je doodmoe bent, misschien een veeleisende baan of zelfs persoon in je omgeving?)
- Is je slaapkwaliteit voldoende? Een deftige matras en een goed kussen kunnen hier een heel groot verschil maken. Maar ook stoorzenders in de slaapkamer als te veel licht, nachtelijk lawaai, een radiowekker die op je gezicht schijnt, verkeerde temperatuur, consumptie van alcohol, zwaar voedsel of cafeïne voor het slapengaan, ...
Als bovenstaande factoren allemaal niet van toepassing zijn of verbetering geen soelaas biedt, kan je misschien overwegen je te wenden tot het slaaplabo voor een slaaponderzoek.
Ik heb hetzelfde voorgehad. Bij mij heeft het probleem verschillende stadia gekend:
- extreme vermoeidheid, zoals jij die beschrijft
(met als gevolg dat ik na school of werk al mijn energie reeds kwijt was en moest gaan liggen en slapen dus, meerdere activiteiten op een dag plannen was voor mij niet mogelijk)
Nadien is bij mij klierkoorts vastgesteld. Dit kan je echter pas een tijd nadat je de ziekte hebt gehad vaststellen, indien het wordt vastgesteld weet je dus ook niet zeker wanneer je het hebt doorgemaakt.
- De vermoeidheid is blijven aanhouden
- Studentenleven -> verdwijnen van bioritme
- Verschuiven van het bioritme
- Ernstige slaapproblemen
- Continue vermoeidheid (...)
Dus ook vermoeidheid en niet slapen is combineerbaar.
Momenteel probeer ik zo lang mogelijk wakker te blijven, zodat ik zo weinig mogelijk tijd in mijn bed doorbreng. Op die manier hoop ik dat mijn lichaam zo vrij wil zijn opnieuw geconditioneerd te worden en de link tussen mijn bed en slapen weer maakt.
Mijn levenskwaliteit stijgt er niet bepaald door... (maar hiervoor was er zelfs geen sprake van levenskwaliteit). Al merk ik paradoxaal genoeg en tegen alle verwachtingen in dat het iets met me doet dat positief is: ik kan 's ochtends uit mijn bed zonder een doodmoe gevoel. De geestelijke vermoeidheid (het gevoel, of zelfs feit, echt niets meer te kunnen) is er sterk door afgenomen. Maar de lichamelijke vermoeidheid slaat des te harder toe. Door de geestelijke energie die ik heb kan ik dat negeren, maar geconcentreerd en systematisch of doelgericht met iets bezig zijn gaat een heel pak moeilijker...
Daar heb jij allicht niet veel aan, maar enkele adviezen m.b.t. jouw probleem die ik je wel wil meegeven als je ermee blijft zitten zijn:
- Er zijn allerhande ziekte(beelden) die tot vermoeidheid kunnen leiden. Je kan je best wenden tot een internist om dat uit te sluiten. Dat heb ik zelf ook gedaan.
- Indien dit uitgesloten is, moet je misschien kijken naar levensstijlfactoren (gezonde voeding? sport je? (dit kan heel veel energie vrijmaken, al moet je mij niet zeggen hoe zwaar het is om te gaan sporten als je doodmoe bent, misschien een veeleisende baan of zelfs persoon in je omgeving?)
- Is je slaapkwaliteit voldoende? Een deftige matras en een goed kussen kunnen hier een heel groot verschil maken. Maar ook stoorzenders in de slaapkamer als te veel licht, nachtelijk lawaai, een radiowekker die op je gezicht schijnt, verkeerde temperatuur, consumptie van alcohol, zwaar voedsel of cafeïne voor het slapengaan, ...
Als bovenstaande factoren allemaal niet van toepassing zijn of verbetering geen soelaas biedt, kan je misschien overwegen je te wenden tot het slaaplabo voor een slaaponderzoek.
Soekie
Legacy Member
Bruno001 zei:
Drie weken ziekenhuis omwille van je vermoeidheidsklachten?
Of zijn deze intussen nog verder geëscaleerd? Waar dat dan en wie (welk specialisme) heeft je laten opnemen?
Ik dacht al dat ik grondig onder de loep genomen was. (Bij mij heeft men overigens wel dingen gevonden die de vermoeidheid deels kunnen verklaren, maar niet in de ernstige vorm).
Mijn symptomen komen (of kwamen) overeen met C.V.S., maar ik ben altijd zeer huiverachtig geweest om me daarbij neer te leggen en heb dit altijd genegeerd. Het is tenslotte een soort van 'eindstation'. Een diagnose die gesteld wordt bij uitsluiting en waarbij de onderliggende boodschap is dat je best allemaal samen hoopt dat het over gaat... Of je kan therapie volgen, maar die is vooralsnog weinig tot niet evidence based en vooral een financiële opdoffer die niet iedereen zich kan permitteren. Bijkomend wou ik niet dat iemand dat wist (sociale stigmata). Het blijft immers nog altijd een handige manier om op een sociaal aanvaardbare manier te kunnen zeggen 'ik deel nu even niet mee aan de samenleving zoals hij is, zij het op professioneel vlak of op andere vlakken' of 'ontzie me nu even van allerlei plichten'. Dat zet de deur voor misbruik en dus ook voor argwaan open. De impliciete boodschap die de diagnose meegeeft, is voor mijn psyche ook nefast. In die zin dat ik niet geneigd ben enige actie te ondernemen als ik ervan uitga dat ik C.V.S. heb [of toen ik het had want ondanks dat ik nu nog doodmoe ben, merk ik wel een wezenlijk verschil met die periode toen... dat was in mijn geval opstaan 's ochtends, tanden poetsen en bijna hijgend en strompelend terug moeten gaan liggen wegens stikkapot :-/ ] plus dat er sprake is van ziekte-winst ... wat weinig motiverend is om toch actie te ondernemen. En dat moet en wil ik nu eenmaal wel, om toch een gezond zelfbeeld te kunnen behouden.
Toch, ik hoop dat het jou iets oplevert. Maar ... laat je niet te veel 'inpalmen' door die diagnose.
Zou je overigens in contact kunnen gekomen zijn met milieu-verontreinigende stoffen?
Daar is weinig over geweten, terwijl we er veelvuldig mee in contact komen... Daarbij reageert iedereen er anders op.
Soekie
Legacy Member
JorisL zei:Zwijg me over klierkoorts... Ik zit ondertussen al anderhalf maand thuis met klierkoorts. Er zijn echt wel toffer dingen in het leven
Op dat moment ben ik dus gewoon doorgegaan zonder één dag thuis te blijven of forfait te geven... met het idee dat het gewoon vermoeidheid zonder lichamelijke oorzaak was.
Dat was dus een heel slecht idee. Ik denk dat het mijn hele probleem (dat nu al bijna 10 jaar duurt :-/) in gang heeft gezet.
Doorgaan als je lichaam rust nodig heeft, zoals bv. bij ziekte, kan een uitlokker zijn van chronische vermoeidheid.
Soekie
Legacy Member
Bruno001 zei:
Ai. Die dingen komen me bekend voor. M.u.v. de duizeligheid. Alleen ben ik meestal nooit zo slim om die bij de arts te vermelden en de arts meestal ook niet om alles uitgebreid te bevragen.
Bij welk specialisme ben je dan geweest? Ik ben blij dat de dokter je klachten in elk geval ernstig nam. (Wat is je leeftijd eigenlijk als ik vragen mag?)
Probleem is dat je dat (contact met giftige stoffen) vaak niet weet... Lucht, water, verontreinigde grond waarin voedsel geteeld werd, ...
Maar goed, dat lijkt me ook een diagnose die bij uitsluiting gesteld moet worden. In België zie ik dat echter nog niet zo snel gebeuren. In andere landen staan ze hier soms iets verder mee, al is het nog heel pril. Er is nog heel weinig geweten over de effecten van het milieu op het menselijk lichaam. Mijn voorspelling is dat binnen afzienbare tijd echter minstens 1/10e van de neurologische of vage klachten / symptomen of diagnoses van C.V.S. of fibromyalgie, aan milieuverontreiniging zal blijken te liggen.
Soekie
Legacy Member
JorisL zei:
Probleem was dat ik het type ben dat sowieso altijd een redelijk zwakke gezondheid heeft gehad.
Moest ik iedere maal thuisblijven als ik me slecht zou voelen, zou ik niet meer kunnen gaan ...
Op dat moment voelde ik me slecht en dus doodmoe, maar je kent dat ... 'voorjaarsmoeheid', 'de leeftijd', ' je bent aan't groeien'. Andere mensen beweren dat ze ook last hebben van wat meer vermoeidheid, en blablabla.
Ik heb het zoals gezegd ook wel eens vermeld aan de arts maar die heeft dat zowat weggewuifd. Ik heb me daar dan bij neergelegd. Ik wou zelf ook niet ziek of moe zijn, en al zeker niet thuisblijven. Ik ben anderzijds ook niet het type dat met mijn vuist op tafel gaat slaan met de mededeling dat mijn klacht echt wel eens serieus genomen mag worden.
Daarbij ben ik geneigd te denken dat als het niet objectief vaststelbaar is (wat klierkoorts dus niet is op het moment dat je het hebt, behalve dan aan de gezwollen klieren maar dat kan ook andere oorzaken hebben), ik toch niets zal mankeren en heb ik het idee dat ik me aanstel als ik daar dan toch over door blijf gaan. Zeker als een arts iets zegt als 'waarschijnlijk stress' of 'psychosomatisch'... Erover door blijven drammen bevestigt enkel zijn hypothese en geeft hem de mogelijkheid om te zeggen dat je je dus ook al opjaagt aan de klachten op zich, wat ze verergerd.
Anderzijds gezien had ik beter wel wat vroeger en vaker aan bepaalde alarmbellen getrokken. Een te laat gestelde diagnose (ik heb het over een andere dan die klierkoorts en te laat is in dit geval: vermoedelijk +5 jaar!) heeft me bijna heel veel gekost. En zal me sowieso ook nog heel veel kosten. Alleen weet ik nu nog niet hoeveel.
Chapeau aan de mensen die met hun vuist op tafel durven slaan en/of durven opkomen voor hun klachten of lichamelijke sensaties en deze ook voor waar nemen (Ik hechtte te weinig waarde aan mijn eigen subjectieve belevingen omdat ik besef hoe relatief ze kunnen zijn en dat ze bijvoorbeeld door één of andere reden geen reële voorstelling van werkelijke lichaamsschade kunnen zijn, bv. psychosomatisch, er onbewust voordeel uit willen halen, ...) en benadrukken!
Soekie
Legacy Member
N1CK zei:
Nja ... bij de aanvang van de ziekte had ik dat natuurlijk niet.
Of beter: ik had niet het gevoel dat ik doorging ondanks dat het niet meer ging.
Maar dat kwam vooral omdat ik dus gewoon dagelijks wou blijven functioneren en er volgens mij geen enkele reden was om dat niet meer te kunnen, omdat het niet objectief was (= geen vastgestelde klierkoorts, al was die er 99% zeker toen op dat moment wel).
Toen die haar actieve fase voorbij was, bleef de vermoeidheid en moest ik dus sowieso over die vermoeidheidsgrens gaan als ik ooit iets wou doen ...
Ik wil hier ook wel iets positiefs melden:
Gisteren ben ik wakker gebleven tot ik echt niet meer kon (tot 4 uur, terwijl ik al actief was van half acht 's ochtends), zodat ik dus zo snel mogelijk in slaap zou vallen in bed. Dat heeft gewerkt!!
Ik heb er geen weet van dat ik heb wakker gelegen ... Ik was wel reeds wakker voor mijn alarm, om tien uur. Doch ik voelde me naar mijn doen echt fris. :-/ Dus wie weet komt er nog ooit een eind aan mijn vicieuze vermoeidheids en slapeloosheids-cirkel.
(Alleen ben ik zo stom geweest om ondanks mijn uitgeruste gevoel in bed te blijven liggen ... met het idee dat ik hooguit zo'n 5 uur geslapen had en in de hoop er nog extra uurtjes uit te halen. Niet gelukt, enkel een extra suf gevoel voor de rest van de dag die al half voorbij was toen ik opstond.
)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.