Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Cloudcastle zei:

Dwanggedachten worden ook behandeld met ssri's, dus mss dat het daarom vroeger meer op de voorgrond stond dan nu.
Aangezien je een ssri neemt dus.

Klik om te vergroten...

Toen nam ik ook al SSRI's (van m'n 16de tot nu bijna non-stop, één keer drie jaar niet genomen). Toen was ik gewoon depressiever.

Echte dwanggedachten had ik meer over mezelf pijnigen (alhoewel ik dat ook niet altijd onprettig vond om daarover te fantaseren). Die gedachten over anderen kon ik altijd vrij makkelijk opzij zetten omdat het mij helemaal niet zo vreemd leek.

Heb al paar jaar last van angst stoornis , het is begonnen toen er brand uitbrak bij de geburen. Sinds dien ben ik er niet meer van afgeraakt. Sommige dagen weken geen last van , maar nu sinds kort toch echt verveeld. Overal zie ik wel ergens gevaar in , maar eigenlijk is het gewoon dood normaal. Bij de kapper gaan is bij mij al moeilijk , oogarts , dokter , etc.. Overal zie ik er onbewust gevaar in. Dit gaat dan over tot hyperventileren en kan enkel maar tot rust komen als ik buiten frisse lucht kan nemen. Ben al paar x in behandeling geweest ervoor en neem ook risperdal voor het slapen. Sinds kort is bij mij ook nacht angst ondekt , gewoon enorm bang in het donker. Op een nacht ben ik beginnen schoppen op mijn vriendin en door slaan met vuisten in mijn droom. Was totaal aan het vechten voor leven of dood tegen een ingebeelde donkere persoon ( inbreker dacht ik toen ) Ik droom dat er een zwarte persoon mij iets wil aandoen in mijn slaap. Daarom slaap ik nu met een nacht lamp , en zit echt verveeld met de zaak natuurlijk. Normaal komt dit enkel bij kinderen voor , maar is allemaal stilletjes aan beginnen uitkomen op latere leeftijd. Vroeger totaal geen last van gehad , maar door die ene brand en zware paniek is alles achteruit gegaan. Probeer snel terug de oude te zijn , maar simpel is het alvast niet.

iBMW zei:

Ik heb al zeer lang last van tics. Vooral met de spieren van mijn mond en neus en alles wat er rond zit. Dat zorgt meestal voor rare/lelijke gezichten... Ben er dan ook al mee uitgelachen geweest en het heeft ook al vaak onaangename reacties en situaties teweeggebracht. Ik probeer het zoveel mogelijk te onderdrukken als ik op school ben of bij vrienden. Als dat niet lukt dan houd ik mijn handen even voor mijn gezicht zodat het minder opvalt.
Het gaat een beetje met ups en downs, de laatste tijd gaat het weer wat slechter, mede door stress van school en te weinig slaap.

(ter info: Ik ben 18 jaar)

Klik om te vergroten...

Klinkt me in de oren als tourette, heb dit zelf namelijk

Ik denk ik een beetje misantropie heb. Telkens als ik op een sociale gelegenheid ben ofzo probeer ik me er zo rap mogelijk van onder te muizen. Ik ben ook veel liever alleen dan in de buurt van mensen, ik haat small talk en ik verafschuw roddelen en denigrerend gedrag. Zijn er hier nog zo mensen?

Lazer Cats zei:

Ik denk ik een beetje misantropie heb. Telkens als ik op een sociale gelegenheid ben ofzo probeer ik me er zo rap mogelijk van onder te muizen. Ik ben ook veel liever alleen dan in de buurt van mensen, ik haat small talk en ik verafschuw roddelen en denigrerend gedrag. Zijn er hier nog zo mensen?

Klik om te vergroten...

Ik denk het halve forum hier. Smalltalk vind ik ook idioot. Ik moet eigenlijk al enkele glazen alcohol binnen hebben om een beetje sociaal te worden op een feest. Nuchter zou ik mij gewoon direct vervelen.

Cloudcastle zei:

Dwanggedachten worden ook behandeld met ssri's, dus mss dat het daarom vroeger meer op de voorgrond stond dan nu.
Aangezien je een ssri neemt dus.

voor een moordenaar zijn zo'n gedachten normaal en realiteit.
voor iemand met dwanggedachten is dat een hindernis. De persoon wilt ze niet en wordt zelfs bang omdat ie dat heeft.
Jij, barry ziet het verkeerd. Jij denkt die persoon heeft die gedachte en denkt daar bewust aan en fantaseert daarover en "geniet" daar van.
Maar die gedachte wordt je echt opgedrongen. Net alsof iemand ze je in je hoofd steekt. Zoals ohm zegt. Hij is bezig met een gesprek en "paf" plots is het daar.
Je kan je dan ook afvragen, als het daar plots is en opgedrongen wordt, is het dan geen schizofrenie, of psychose. Maar dat is het niet. Want de persoon is er zich van bewust.
Het is een ondertak van OCD, zoek maar op.
Kan heel vervelend zijn, want omdat je er mee bezig bent, dat je het niet meer wilt voorhebben, heb je er quasi nog meer last van. Tijdens ieder gesprek.
Om nog een bv te geven. Als er iemand praat tegen je en in jezelf is het plots van "hoe je bek, wees stil" Terwijl dat je dat ook niet wilt en niet het geval is. maar door daar aan te denken onbewust dan ook wss, komt dat naar boven"

zoek maar op.

Klik om te vergroten...

Ik zeg nergens dat die het bewust doet toch? Of dat hij er van geniet?
Ik ben gewoon verbaasd. Iemand een mot geven, da wil iedereen al is. Maar een TL lamp in iemand zijn nek willen steken is toch wel redelijk verontrustend, niet?

En wie zegt da moordenaars geen wroeging hebben als ze iemand vermoorden?

Mr Brooks al eens gezien? Allez ja, tis wel maar ne film, maar toch.

Ik zeg ook ni da Ohm een moordenaar in wording is eh. Ik vraag mij gewoon af of hoe ge da nu in godsnaam kunt weten als ge me da soort gedachten zit, dan banaliseert ge da en zegt ge: och tzijn maar gedachten en voor ge het weet hebt ge bij den Hubo een ganse stock aan TL-lampen gekocht.

'Penzel explained his own litmus test for distinguishing between OCD and actual, dangerous impulses: "If you listen carefully, patients will ask constantly agonize over their obsessions, asking, 'Why am I having these thoughts; how do I know that I wouldn't do this; why would I be thinking it if I didn’t want to do it?'"

"Most violent and dangerous people don’t sit there having these inner dialogues," he added.

Klik om te vergroten...

Nogal een vaag criterium vind ik.

http://www.theatlantic.com/health/archive/2013/11/obsessive-thoughts-a-darker-side-of-ocd/281260/

mss als je ze zelf eens hebt binnenkort dat je eens zal ervaren hoe het in elkaar zit.

Lazer Cats zei:

Ik denk ik een beetje misantropie heb. Telkens als ik op een sociale gelegenheid ben ofzo probeer ik me er zo rap mogelijk van onder te muizen. Ik ben ook veel liever alleen dan in de buurt van mensen, ik haat small talk en ik verafschuw roddelen en denigrerend gedrag. Zijn er hier nog zo mensen?

Klik om te vergroten...

Extraversion and introversion - Wikipedia, the free encyclopedia

"Most violent and dangerous people don’t sit there having these inner dialogues," he added.

Klik om te vergroten...

Oei

kan jij nog sip zijn glashleder met je ssri?
Jij hebt vrede ermee dat je dat neemt.
Toen ik het nam, miste ik mijn gevoeligheid.
Ik was meer afgevlakt. Ik dacht wel te veel na enzo vroeger. Altijd over het leven enzo en over de toekomst en als ik dan naar muziek luisterde of naar een film keek, kreeg ik zo'n apart gevoel. Beetje een knagend gevoel.
Maar ik ervaarde dat niet altijd als slecht. Tijdens de periode met ssri had ik dat minder.
Ik ben er dan ook mee gestopt omdat ik die gevoeligheid miste, omdat ik vond dat dat de echte ik is.
Maar dat gaat ook vaak gepaard met leegte en en dan ook terug de klachten die ik had, waarom ik ze nam.
Heb dan enerzijds gevoel dat ik moet kiezen tussen een leven, waar ik iedere dag geconfronteerd word met alles (alsook die overgevoeligheid ) of anderzijds een soort van chemische lobotomie ( om het hard te zeggen). Terwijl ik dat tweede mss overdreef, omdat ik ergens ook nog zo iets heb dat ik pillen niet kan aanvaarden en altijd zonder wil, omdat je dan niet normaal bent. Maar dan zeggen ze ook, wat is normaal...
Voortzelfde geld sterft er iemand en kan je niet huilen of sip voelen en zit je daar zo onverschillig.
En enerzijds door al die gedachten is het net alsof je voor 50 kg aan emoties draagt en als je dan naar bepaalde muziek/ film luistert/kijkt, komt dat dan ook bovendrijven die emotie. En wordt men gevoeligheid mss enkel gethriggerd door "slechte" emoties en is het daarom dat ik minder last had tijdens de ssri. Maar het voelde nooit echt normaal aan. Toen ik stopte, had ik na 2 maand zo'n gevoel alsof je "wakker" wordt uit een soort van slaap en de afgelopen tijd in een waas was.

Cloudcastle zei:

kan jij nog sip zijn glashleder met je ssri?

Klik om te vergroten...

Ja hoor. Wat het bij mij vooral doet, is mij een stukje extra draagkracht geven. Twee jaar geleden vond ik dat ik mijn SSRI lang genoeg gepakt had en nu was ik toch wel 'genezen' zeker. Ik ben er mee gestopt en na een jaar moest ik vaststellen dat het gewoon allemaal heel moeizaam ging. Alles was zoveel zwaarder, ik moest tien keer meer moeite doen om mezelf staande te houden en om de moed erin te houden. Nu heb ik natuurlijk ook wel eens een slechte dag of een moment waarop ik denk van "fuck, heel mijn leven is slecht" maar dat is gewoon tijdelijk en meestal ben ik vrij positief ingesteld. Maar ik kan wel gewoon verdrietig of sip of melancholisch zijn, ja. Ook wenen bij triestige stukjes in films of series of zo. Daar heb ik geen probleem mee. Misschien nam je gewoon de verkeerde medicatie want daar zit echt heel veel verschil tussen. Ik heb er ook nog gehad waar ik het veel minder op deed hoor.

Ik heb moeite om de situatie te aanvaarden.
Ik wil geen medicatie en normaal alles kunnen doen en voelen.
Iedereen rondom mij kan het zo, waarom mag het dan niet bij mij.
Als ik dan iets nam, wou ik er zo vlug mogelijk vanaf.
Het doet dan ook pijn als je andere mensen dan zo gelukkig ziet en zij net gelijk niet voelen wat ik allemaal voel.

Ik ben hier nu naar een film aan het kijken en er komen zo scenes in met pianomuziek en dan zieje zo een beeld van boven een stad in halve slowmotion s'nachts. En ik denk dan meteen aan al die mensen die hun leven leiden en ik die niet weet waar men leven naartoe gaat.
Overlaatst stond ik in parijs aan de trein, ik stap af en ik zat echt rond me te kijken. Der waren zo 3 rijen allemaal met mensen zo synchroon naar de verschillende uitgangen aan het gaan. Hele rijen van mensen die wss naar hun werk gingen en wisten naar waar ze liepen en ik stond daar echt tussen die rijen rond te kijken naar iedereen. met zo'n verloren gevoel.
Net alsof je zo in het ijle naar de zee staart en zou beginnen huilen.

Ohm zei:

Daarstraks met iemand aan het praten, goed gesprek, en ineens kwam het gedacht in mij op "wat zou er gebeuren als ik die nu een mep rond zijn gezicht geef?" en begon mij dan voor te stellen dat ie dan tegen de auto viel, mij wou terugslaan, enz...was weer even snel weg als het gekomen was.
Of als ik met mijn werkgerief bezig ben (bv met een schroevendraaier en dan voorstellen dat ik dat in iemand zijn rug steek, een kapotte TL lamp waar ik die vlijmscherpe kant in iemand zijn nek steek,....)

Iemand die dat ook heeft? Of ben ik een verborgen toekomstige seriemoordenaar...

Klik om te vergroten...

glashelder zei:

Ik heb zoiets ook wel gehad hoor. Het verschil was dat ik dacht dat zoiets vrij normaal was en dat ik daar dus ook nooit veel aandacht aan heb besteed. En toen ging dat weg. Nu heb ik dat soms ook nog, maar meer een soort rampscenario's (wat als de bus in brand vliegt, wat als die jongen achter mij mij aanvalt,...). Zó heel vreemd is het volgens mij ook niet om zo af en toe iets raars te denken, zolang de gedachten maar niet overheersend worden. Zoiets kan toch altijd eens een seconde door je hoofd floepen. Maar dan denk ik gewoon "lol wat zit ik hier nu te denken" en dan raak ik alweer afgeleid door een vogeltje of zo.

Klik om te vergroten...

Ah sweet, ben dus niet de enige die dat heeft

Mijn fantasie is vaak zeer levendig, zeker als ik aan het zeveren ben met maten, maar als ik alleen ben, dan flipt mijn fantasie ook met momenten. Kan van soms super over-the-top epic heldenscenes zijn, tot zeer erge, rampzalige scenario's. Ook zo vechtscenes die zeer levendig voor men ogen afgespeeld worden. De ene keer wat geweldadiger dan andere keren. Of bv als ik zo zeer geïrriteerd geraak door een bepaalde type mensen (zage mensen bv) en ge moet al veel doen om mij zover te krijgen, dan begin ik soms te zeveren van "if I only had a gun", maar daar zie ik de scene dan niet voor mij. Maar bv hun hoofd vastpakken bij hun haar en dan tegen een radiator gooien dan weer wel. Hmm.

Nu, soms lig ik dan wel plat met mezelf van hoe fucked up ik soms ni ben, maar tis ni dat ik ooit die drang heb om dat ooit te doen hé. There are limits in life :naughty:

kil911ler zei:

Ah sweet, ben dus niet de enige die dat heeft

Mijn fantasie is vaak zeer levendig, zeker als ik aan het zeveren ben met maten, maar als ik alleen ben, dan flipt mijn fantasie ook met momenten. Kan van soms super over-the-top epic heldenscenes zijn, tot zeer erge, rampzalige scenario's. Ook zo vechtscenes die zeer levendig voor men ogen afgespeeld worden. De ene keer wat geweldadiger dan andere keren. Of bv als ik zo zeer geïrriteerd geraak door een bepaalde type mensen (zage mensen bv) en ge moet al veel doen om mij zover te krijgen, dan begin ik soms te zeveren van "if I only had a gun", maar daar zie ik de scene dan niet voor mij. Maar bv hun hoofd vastpakken bij hun haar en dan tegen een radiator gooien dan weer wel. Hmm.

Nu, soms lig ik dan wel plat met mezelf van hoe fucked up ik soms ni ben, maar tis ni dat ik ooit die drang heb om dat ooit te doen hé. There are limits in life :naughty:

Klik om te vergroten...

I wanna join

Ik heb meestal de fantasie "wat als er nu ne gewapende kerel afkomt" xD en dan zo alle mogelijke scenarios xD

Idd, die horen dan bij mijn epic hero-scenes. Nu... soms durf ik ook negatief te fantaseren. Maar dan ga ik ook dood op een epic manier. En dan begin ik over mijn begrafenis te fantaseren. Zo echt een epic begrafenis. Passende muziek en epic speeches. Hmmm

Hahaha da heb ik nog ni voorgehad

ADD

kil911ler zei:

Ah sweet, ben dus niet de enige die dat heeft

Mijn fantasie is vaak zeer levendig, zeker als ik aan het zeveren ben met maten, maar als ik alleen ben, dan flipt mijn fantasie ook met momenten. Kan van soms super over-the-top epic heldenscenes zijn, tot zeer erge, rampzalige scenario's. Ook zo vechtscenes die zeer levendig voor men ogen afgespeeld worden. De ene keer wat geweldadiger dan andere keren. Of bv als ik zo zeer geïrriteerd geraak door een bepaalde type mensen (zage mensen bv) en ge moet al veel doen om mij zover te krijgen, dan begin ik soms te zeveren van "if I only had a gun", maar daar zie ik de scene dan niet voor mij. Maar bv hun hoofd vastpakken bij hun haar en dan tegen een radiator gooien dan weer wel. Hmm.

Nu, soms lig ik dan wel plat met mezelf van hoe fucked up ik soms ni ben, maar tis ni dat ik ooit die drang heb om dat ooit te doen hé. There are limits in life :naughty:

Klik om te vergroten...

Is dat fantaseren niet iets dat iedereen in meer of mindere mate wel heeft? Want ik weet dat ik ooit zo iets tegen de psycholoog zei en die zei me vlakaf dat dat iets was dat iedereen wel deed. Maar omdat men veelal niet met elkaar praat over wat er in het hoofd zich afspeelt, kon dat als abnormaal ervaart worden. Ik weet wel niet meer over wat het ging

glashelder zei:

Ja hoor. Wat het bij mij vooral doet, is mij een stukje extra draagkracht geven. Twee jaar geleden vond ik dat ik mijn SSRI lang genoeg gepakt had en nu was ik toch wel 'genezen' zeker. Ik ben er mee gestopt en na een jaar moest ik vaststellen dat het gewoon allemaal heel moeizaam ging. Alles was zoveel zwaarder, ik moest tien keer meer moeite doen om mezelf staande te houden en om de moed erin te houden. Nu heb ik natuurlijk ook wel eens een slechte dag of een moment waarop ik denk van "fuck, heel mijn leven is slecht" maar dat is gewoon tijdelijk en meestal ben ik vrij positief ingesteld. Maar ik kan wel gewoon verdrietig of sip of melancholisch zijn, ja. Ook wenen bij triestige stukjes in films of series of zo. Daar heb ik geen probleem mee. Misschien nam je gewoon de verkeerde medicatie want daar zit echt heel veel verschil tussen. Ik heb er ook nog gehad waar ik het veel minder op deed hoor.

Klik om te vergroten...

sorry maar ssri is de grootste bucht dat er is!
its not fucking worht it. ge wordt hersendood. gevoelloos en ge flipt als ge er vanaf wil geraken. (ik heb echt afgezien met de afkick)

en ge kunt er niet van klaarkomen. 3 maand zonder spritzen is echt niet leuk

Ik neem ook een SSRI en zou echt niet zonder kunnen. Ik voel me helemaal niet hersendood of gevoelloos, integendeel!
'k heb wel de indruk dat het sinds mijn gastric bypass een heel stuk minder goed werkt.
Ik ga dit nog bespreken met chirug en psychiater.

witten zei:

sorry maar ssri is de grootste bucht dat er is!
its not fucking worht it. ge wordt hersendood. gevoelloos en ge flipt als ge er vanaf wil geraken. (ik heb echt afgezien met de afkick)

en ge kunt er niet van klaarkomen. 3 maand zonder spritzen is echt niet leuk

Klik om te vergroten...

pr0n! lots of pr0n!

Enfin, ik heb zelf ook al de nodige SSRI's binnengekapt en ik ben er ook geen fan van. Ik werd er in het algemeen wel iets rustiger van maar tegen een sociale fobie was dat effect veel, veel, veel te klein. Misschien was m'n dosis te laag of misschien is het gewoon niet effectief tegen een sociale fobie. Ik zal het allicht nooit weten. Ik kreeg daar ook altijd constipatie van. En inderdaad, je wordt er hersendood van. Een maand na het begin kwam altijd even in een licht euforische periode terecht, maar dat duurde niet lang en daarna verdween alle gevoel. Ik voelde me niet gelukkig, ook niet ongelukkig, ik voelde niets meer. Dat is zo "onnatuurlijk"... Ik ben zo blij dat ik tegenwoordig naar ADELE kan luisteren en m'n zakdoek volsnotteren.

Ik ben er 1 keer mee gestopt zonder af te bouwen en dat was niet om mee te lachen. Elke keer als ik m'n hoofd draaid, kreeg ik een "bliksem" in m'n hoofd, 3 weken lang... Dat was niet voor herhaling vatbaar. Langzaam afbouwen is de boodschap.

Ik moet zeggen, ik zou nu eigenlijk wel iets kunnen gebruiken om wat rust te brengen, maar het zullen geen SSRI's zijn.