Benjamin zei:
Het is nu niet dat de wereld rondzeilen een ondoordacht avontuur is. Uiteindelijk is het allemaal redelijk veilig wanneer je weet wat je doet en wanneer je er voor kiest om de risico's in te perken (er zijn bijv. ook zeilers die er bewust voor kiezen om met zo weinig mogelijk assistentie van mensen en technologie te zeilen).
Hoe goed je bent in een sport hangt maar beperkt af van je leeftijd, blijkbaar kan zij redelijk goed zeilen. Met 14 jaar ben je nog niet volwassen (met 24 jaar vaak ook niet) maar je bent dan ook geen klein kind meer. Het enige waar ik me een beetje zorgen om zou maken is dat zij een jaar lang ´alleen` zou zijn, ze zou via de computer met haar familie en vrienden kunnen communiceren maar dat is niet een volwaardig substituut.
Ze zou overigens niet de hele tijd op zee zitten, ze zou tijdens het varen ook de nodige tijd in de landen verblijven waar ze langs vaart.
Van mij mag ze gaan zolang kenners van mening zijn dat ze goed genoeg kan zeilen en er geen aanwijzingen zijn voor een psychiatrische stoornis bij die ouders of het meisje. Het is een mooi avontuur wat je leven kan verrijken.
Trouwens, het is niet dat je met 18 jaar, of met 21 jaar, ineens volwassen bent. Dit is een heel geleidelijk proces wat voor elk individue anders verloopt. De een is al volwassen wanneer zij 16 jaar oud is, de ander is nog niet volwassen wanneer hij 30 jaar oud is.
Op dat psy-stuk wil ik even ingaan:
Er geschikt voor zijn, psychologisch gezien, heeft weinig van doen met een stoornis te hebben. Als zij op 14-jarige leeftijd zich gedraagt als een doorsnee 14-jarige (wat zeer aannemelijk is) is er simpelweg teveel risico. Een stoornis is daar echt niet voor nodig. Hetzelfde geldt voor de ouders. Meer zelfs: moest iemand uit het gezin een psychiatrische stoornis hebben betekent dat helemaal niet noodzakelijk dat dit een contra-indicatie is om te mogen gaan zeilen.
Het gaat erom dat we allen een bepaalde ontwikkeling moeten doormaken (en de vraag of een 14-jarig meisje genoeg ontwikkeld is om een jaar te gaan rondzeilen, solo op een boot. Ik kan u vertellen: het antwoord is zeer waarschijnlijk neen), en die stadia goed doorlopen moeten worden opdat er later geen (erg) kwalijke consequenties aan verbonden zijn.
Hier kunnen ook meer korte termijn risico's aan verbonden zijn: psychologisch slecht voelen (gebrek aan sociaal contact en neen, hoe hightech de communicatiemiddelen ook: dat vervangt echt sociaal contact niet ...), maar bv. ook te weinig slaap hebben gekregen, ondervoed zijn, ziek worden wegens te slechte hygiëne, ...
Wat een kind alleen zoal allemaal doet op 14-jarige leeftijd of wil doen en net niet doet zal je wel weten als je zelf terugdenkt aan het moment waarop je die leeftijd had.
Dat ze ook veel aan land zal verblijven... ik weet niet of dat een argument pro of contra veiligheid is!!
Daarnaast gaat het ook om veiligheidsrisico's hieraan verbonden, directe risico's dus: ongelukken e.d.m.
Bovendien kan men zich ook breder de vraag stellen naar opvoeding van kinderen toen in het algemeen, naar onderwijs, naar waarden en normen en of hier geen precedent geschapen wordt waardoor in de toekomst dergelijke dingen schering en inslag worden. Naar waarden en normen dus, zo je wil. Ik hoop immers van harte dat mijn kind later niet uit de boot valt (
) als het niet op 8-jarige leeftijd blijkt mee te willen doen aan de opleiding voor paracommando die bv. een half jaar duurt (fictief).
(Vrijheid is een illusoir iets en dus een non-argument.)
