Wanneer het belangrijker is wie of wat de informatie verspreidt heeft, dan de inhoud van de informatie zelf, dan is datgene iets wat onder een dictatuur ook gebeurt. WikiLeaks en Julian Assange zijn voordien jàrenlang betrouwbare bronnen geweest voor het lekken van zaken die het daglicht niet mochten zien, maar dat toch deden. Hetzelfde met een klokkenluider als Snowden. Deze mensen riskeren hun levens om de westerse burger te waarschuwen. Dat dat een presidentsverkiezing beïnvloedt heeft is de eigen schuld van diegene die het meeste afzien van de leaks.
De huidige journalistiek zweeg in alle talen over Julian Assange en doet dat nog steeds, buiten dat hij terechtgesteld is in die verkrachterszaak. Dat is het enige nieuws dat ze naar buiten brengen rond hem. Maar dat soort journalisme, het echte journalisme, waarbij mensen durven, leven op het spel zetten bijna, om anderen te informeren, ontgaat de mainstream journalistiek. Daar hebben we die hautaine sjaalpop van een Rudi Vranckx voor blijkbaar.
De DNC heeft duidelijk gefraudeerd en het bewijs is in de e-mails. Dat zoiets een Russisch cybercomplot is van Putin is compleet absurd: als je zoiets gelooft, mag je gelijk ook stoppen met conspiracy theorie mensen te ridiculiseren, want proficiat, je bent er zelf nu een. Weinig verschil met een aluminium hoedje te dragen en denken dat een natie als Rusland een Koude Oorlog wilt riskeren, of zelfs een warme oorlog, met Clinton, omwille van de controverse die Trump nalaat en Clinton enkel leek te winnen door peilingen, en dat voor hen interessant kan zijn.
Mocht Clinton gewonnen hebben was dit allemaal niet, van het eerste schandaal rond Trump sinds 8 november tot nu toe. Waren we allemaal heel erg braaf en tevreden, want diegene die "wij" wouden zien winnen, won ook. Maar democratie is meer dan peilingen, dat is meer dan hackers en gelekte documenten: democratie is vertrouwen hebben in je kandidaat, ook al kennen wij dat niet meer in België. Want wie zijn wij om Trump te beoordelen, als we zelf 500 dagen geen regering gehad hebben, als we zelf zo'n onnozelaars als Yves Leterme en Bert Anciaux macht gaven, als onze eigen (vorige) koning in buitenechtelijke relaties kinderen maakt, als ons eigen justitie pas na een Dutroux zaak het nodig vond te hervormen, om dan 15 jaar later nog steeds telkens mis te lopen, enzovoort.
Democratie is blijkbaar wanneer mensen enkel mogen kiezen op die kandidaat die politiek correct is, die de media goedkeuren en die bereid is te buigen voor Saudi-Arabië , Qatar en China, en bereid is om het handje van Europa steeds vast te houden zodat de grote boze Russische beer er zijn klauwen niet in zet.
Democratie is vertrouwen hebben in een kandidaat, en Clinton was iemand niet die te vertrouwen was. Dat toonde de geschiedenis van Clinton zelf, en natuurlijk ook die leaks. En of het nou Russische hackers waren (populair om te zeggen dat het Russen zijn om weer te stigmatiseren van een bevolking) of Julian Assange, wat in die lekken stonden deed voor velen de ogen openen, en dat is iets wat men blijkbaar niet wou hebben, wou tegenhouden. De waarheid onderdrukken, en daarin het volk opjutten, die zogezegd tegenover een onzichtbare vijand moet staan: de Rus!
