GENT - Op woensdag 29 april 2009 werd de Faculteit Criminologie van de Gentse Universiteit bezet in solidariteit met de opstanden in de gevangenissen en gesloten centra en in het bijzonder met de verwoesting van de Hoogbeveiligde Afdeling in de gevangenis van Brugge eerder deze maand. We hebben ervoor gekozen om Criminologie te bezetten aangezien deze ‘wetenschap’ nauw samenhangt met het gevangeniswezen, justitie, politie en omdat diegenen die dagelijks tientallen mensen veroordelen tot jaren gevangenisstraf of deportatie hun schandelijke carrière begonnen zijn in deze Faculteit.
Solidariteit met de opstanden in de gevangenissen en gesloten centra!
Tegen elke vorm van gevangenis!
Onophoudelijk geven progressieve gevangenisdirecteurs, sociologen, onderzoekers, verlichte intellectuelen en kritische journalisten ons hun menig te kennen over het gevangeniswezen. Af en toe staan ze zelfs kritisch tegenover de brutale aspecten ervan zoals de overbevolking waardoor gevangenen vaak met vier op een cel van twee zitten; zoals het gebrek aan activiteiten en bezoek waardoor velen 22 uur per dag op cel zitten; zoals de brutaliteit van de cipiers die tegenwoordig zelfs tasers (elektroshocks) gebruiken om opstandige gevangenen te kalmeren. Maar deze kritieken stellen de gevangenis niet fundamenteel in vraag. Ze versterken zelfs het democratische mechanisme dat achter de opsluiting van duizenden mensen schuilgaat. Het zullen niet de politiekers of de valse critici van deze wereld zijn die een echte kritiek van het gevangeniswezen, haar justitie en dus haar maatschappij naar voren kunnen schuiven. De gevangenis is immers niets anders dan een instrument ter verdediging van de bestaande orde, zowel in sociale, economische als morele zin. In die zin kan een kritiek van de gevangenis niet losstaan van een kritiek op de bestaande orde die de wereld verdeelt in onderdrukkers en onderdrukten, in uitbuiters en uitgebuiten, in meesters en slaven en die ondermeer gevangenissen nodig heeft om dat zo te houden.
Sinds meer dan drie jaar teistert een storm van revolte de gevangenissen en gesloten centra. Vele gevangenen kwamen in opstand, vernielden de gehate gevangenisinfrastructuur, brandden de cellen plat, vielen de cipiers – die huurlingen van de Staat – aan of gijzelden hen om buiten te geraken en probeerden te ontsnappen. Een opstand in de ene gevangenis verspreidde zich naar de volgende; een succesvol gebruik van een bepaalde methode zorgde voor een verveelvoudiging ervan, zoals onlangs duidelijk werd met de gijzelname van cipiers om te proberen ontsnappen. Wat we op z’n minst kunnen zeggen, is dat de breuk met de normale gang van zaken, de opstand, alleszins de ruimte opent om echte vragen te stellen die niet recupereerbaar zijn binnen het democratische spektakel van de politiek en haar specialisten. Ook al weten we niet wie al die opstandige gevangenen zijn, we herkennen in hun daden een drang naar vrijheid en een woede die ook de onze is. Een woede tegenover de onnoemelijke schandelijkheid van deze wereld met haar tralies, haar prikkeldraad, haar cellen, haar bewakers, haar rechters, haar deportaties…; een drang naar vrijheid die niet langer verdraagt bevolen te worden, te aanvaarden, te berusten, uitgebuit te worden, weg te kijken wanneer een kameraad voor de zoveelste maal in de isolatiecel belandt…
De gevangenis is in feite niets anders dan de weerspiegeling van de maatschappij waarin we leven. De gevangenis en de vrijheidberoving zijn geen uitzonderingen op de democratie, geen tijdelijke opschortingen van iemands leven, maar één van de gevolgen van een logica die heel deze maatschappij regeert. Kinderen worden opgesloten in scholen om hen vooral gehoorzaamheid te leren; volwassenen worden de helft van hun dag opgesloten op een arbeidsplaats om het nodige geld bijeen te werken en slechts de bazen rijker te maken; anderen slikken dagelijks anti-depressiva omdat ze anders de perspectiefloosheid en de verveling van het bestaan dat deze maatschappij ons aanbiedt niet meer aankunnen; nog anderen worden opgejaagd en vervolgd door de moderne slavendrijvers van de VDAB en de RVA. En wat te zeggen over een maatschappij die haar ouderen opsluit en dumpt in afgegrendelde tehuizen, die haar actieve kinderen het etiket ADHD opplakt en de bijbehorende pillen geeft; die haar nieuwelingen begroet met racisme, razzia’s en deportatie; die –democratisch als ze is – iedereen vergiftigd met de uitstoot van haar fabrieken, haar nucleaire afval, haar milieuverwoesting; die dieren herleidt tot grondstof en hen bijgevolg op industriële schaal afslacht? Er is dus eigenlijk geen fundamentele breuk tussen binnen en buiten, tussen deze maatschappij en haar gevangenis: er is vooral een hele continuïteit die maakt dat onze solidariteit met de opstanden in de gevangenis vooral betekent om hier en nu te vechten tegen alles wat ons tot gevangenen van dit systeem maakt. Niet alleen tegen de rechters die dagelijks tientallen jaren gevangenis uitdelen, maar ook tegen de bazen die ons opjagen en geld verdienen op onze kap; niet alleen tegen de cipiers die elke dag weer de celdeuren op slot draaien, maar ook tegen de patriarchale huisvader die z’n vrouw en kinderen met ijzeren vuist regeert; niet alleen tegen de bedrijven die dag in dag uit geld verdienen met de bouw en het onderhoud van de gevangenissen, maar ook tegen allen die privileges verworven hebben waardoor deze wereld onderverdeeld is en blijft in arm en rijk.
We hebben er vandaag voor gekozen om de faculteit Rechtsgeleerdheid en meer bepaald de vakgroep Criminologie te bezetten in solidariteit met de opstanden in de Belgische gevangenissen en elders in de wereld. De keuze daarvoor is niet toevallig. Maar al te vaak probeert de universiteit en haar resem specialisten zichzelf te verkopen als de neutrale, wijze scheidsrechter die boven het gewoel in de maatschappij staat. Nochtans is de universiteit een instelling die het terrein onderzoekt, adviezen geeft, specialisten opleidt om de macht in al haar vormen beter te dienen. Het is niet anders voor de criminologen in opleiding, die later vaak gaan werken voor Justitie, voor de politie, voor de gevangenis. Criminologie is de wetenschap die ‘de criminelen’ onder de loep neemt, hun gedrag en afkomst analyseert, aan de machthebbers de informatie verschaft om hen als ontlede categorie te begrijpen en dus te controlen en beheren. En dat terwijl de hoge heren, volledig legaal en ondersteund, dagelijks miljoenen mensen laten bombarderen, uithongeren, uitbuiten, deporteren, opsluiten louter en alleen om hun macht en winst te vrijwaren. Criminologen, net zoals de andere collega’s specialisten, kunnen niet zwaaien met verontschuldigen als ‘wij zijn neutraal’, ‘wij doen objectief onderzoek’... Want deze wereld van onderdrukking heeft niet alleen maar uniformen en matrakken nodig om zichzelf te beschermen, niet alleen maar de berusting van haar onderdanen, maar ook knappe koppen in witte jassen of in een stoffige progressieve vest met de pijp aan de lippen, om haar bij te staan in de rationele planning van alles wat schandelijk en misselijkmakend is in deze wereld.
Laten we tenslotte niet vergeten dat het enige antwoord, en we hadden niets anders verwacht, van de Staat op de woedekreten vanachter de muren de bouw van meer gevangenissen (zoals de nieuwe psychiatrische gevangenis hier in Gent), de aanwerving van meer cipiers en bewakers van alle soorten, de uitbreiding van de sociale controle via razzia’s, camera’s en bureaucraten is. Laten we er alles aan doen om te zorgen dat hun machine niet zo gesmeerd loopt.
We willen met deze bezetting ook een vrijheidslievende groet sturen naar de gevangenen die begin april in de gevangenis van Brugge het isolatiekwartier verwoest hebben. Dit isolatiekwartier was één van de antwoorden van de Staat op jaren van revolte – en nu werd ook dit door de moed en vastberadenheid van een aantal gevangenen herschapen tot een ruïne. Dit is wederom een stap vooruit in de permanente strijd tegen de gevangenis en haar wereld die haar gevolgen nog zal kennen…
Kameraadschappelijke groeten ook aan alle gevangenen die de voorbije jaren gevochten hebben tegen wat hen kapotmaakt – jullie weten dat dit ook voor jullie is.
Moed en kracht voor allen die blijven vechten voor de vrijheid, zowel binnen als buiten!
Strijd tegen de gevangenis en de wereld die haar voortbrengt!
Gent, 29 april 2009
.
