metaphore zei:
Ni elke gehandicapte is gelukkig hé, bv blinden zouden liever zien, zeker mensen die vroeger wel konden zien maar door ziekte ofzo niet meer kunnen zien weten ook wat ze missen. En kunnen daarom ongelukkig zijn. Anderen weten wat ze missen, maar vinden het leven toch nog aangenaam genoeg en kunnen daarom gelukkig zijn inclusief hun gebrek.
Ik had het tot hiertoe dan ook voornamelijk enkel over personen die met hun handicap geboren zijn.
Maar tgaat hier ni over relatief geluk tov andere mensen. Da maakt uiteindelijk gene zak uit, want anders zou alleen de rijkste mensen met het grootste geluk mogen leven volgens u. Want de rest leeft tov hen ook in een minderwaardig bestaan.
Toch wel. Ik begrijp niet dat je geluk zo probeert te relativeren. Antwoord dan eens simpel op volgende vraag:
Vraag: Een persoon geboren in een isoleercel die nooit iets kan horen, zien of voelen of in contact kan komen met andere mensen voor gans zijn leven. Heeft hij een waardig bestaan?
Natuurlijk niet. Ik kan zelfs beargumenteren waarom, namelijk omdat hijzelf niet aan zijn principiële behoeften kan voldoen: zie
de pyramide van Maslow.
Het gaat er gewoon over hoe die persoon zich bij het leven voelt. Niet over hoet het leven van die persoon tov andere personen is. Ksnap ni da ge da zo ni bekijkt.
Toch wel. De levenservaring van een persoon die niet beter weet is irrelevant.
Net zoals het voorbeeld van het rattebrein dat aangesloten is op een vliegsimulator en enkel alleen maar zijn leven bestaat uit het onnatuurlijke leven in een vliegsimulator met neurologische beloning als hij het goed doet en bestraffing als hij het slecht doet. Dat rattebrein zal ook van zichzelf vinden dat ze een waardig bestaan lijdt en zichzelf goed bij haar leven voelt.
Als ik nu ongelukkig ben, maar toch alle factoren heb om gelukkig te zijn, maar ik voel mij ongelukkig. Dan kan iedereen zeggen dat ik toch alles heb om goed te leven etc. Maar als ge u niet gelukkig voelt, en ge vindt het leven niets waard, dan is dat ook zo voor u.
Dat gaat compleet een andere richting uit, als aan al uw noden vanuit de Maslow pyramide voldaan wordt en je je toch ongelukkig voelt dan spreekt men over simpelweg objectieve geestesziektes. Maw over een ziekte, die voor uw welzijn, best zo snel mogelijk behandeld wordt.
Of ga je misschien beargumenteren dat we junkies die zichzelf ganse dagen volspuiten, ook maar moeten laten doen, omdat ze zichzelf er toch goed bij voelen? Neen. Dat zou zelfs volledig in strijd zijn met de medische moraal. Er zijn namelijk bepaalde standaarden en normen die bepalen of een persoon een waardig en normaal leven lijdt. Dit zijn puur objectieve normen op basis van de persoon zijn fysiologische en mentale gezondheid en heeft totaal niets te maken met hoe de persoon zijn eigen leven ervaart.
Als ge u redenering gebruikt, dan zouden arme mensen in een huiske van het ocmw met gene nagel om aan hun gat te krabben ook moeten sterven. Want ze leven niet in waardige omstandigheden.
U legt me woorden in de mond. Dit is totaal niet iets waarmee ik akkoord ben.
In uw gedachtegang haalt u misschien aan als voorbeeld dat rijkdom een voorwaarde moet zijn voor geluk. Maar dat is bij mij totaal niet zo, ik ben genoodzaakt u terug te verwijzen naar de Maslow-piramide. Mensen met een laag inkomen en sober of nederig bestaan kunnen volledig voldoen aan alles in die mentaal-medische lijst dat opgesomd is. Misschien niet even gemakkelijk als rijkere maar ze hebben het toch binnen een bepaald bereik.
Ik heb totaal naast de kwestie wel iets tegen de verheerlijking van nederigheid, maar dat is een totaal andere thread en veel complexere materie om hier dieper te bespreken.
Maar zo werkt het nu eenmaal niet, waardigheid is niet de factor om te leven, aangzien ge niet leeft om iets waard te zijn, maar ge leeft om er het beste van te maken en gelukkig te zijn op welke manier dan ook.
Het spijt me, maar ik vrees dat ik u erop moet wijzen dat jij het bent die volledig de mist in gaat. Waardigheid
IS de enigste factor die er bestaat om te leven. Als aan die waardigheid niet voldaan wordt dan onstaan er bijna altijd complicaties en extra lasten. Zoals geestesziekten of de noodzaak dat andere u moeten verzorgen en begeleiden ten koste van hun eigen levenskwaliteit en levenswaardigheid.
Je leeft inderdaad om er het beste van te maken ... (kijk nog maar eens een keertje naar de pyramide van Maslow) ... maar als het 'beste' voor je, van een puur objectief en medisch/psychologisch standpunt, gezien niet genoeg is dan kan je misschien wel gelukkig zijn ... maar er zullen andere complicaties optreden.
Als wat die rat moet ervaren onder de hand van een wetenschapper, nutteloze ervaringen zijn, dan is dat sowieso nutteloze dierenmishandeling. Misschien misleidend omdat je in de eerste zin het niet bedoelde te hebben over de ervaringen van de rat hebt in een experimenteel labo, maar gewoon over het dagelijkse leven van een rat in zijn 'natuurlijke' levensomgeving.
