X1: ,,Onmogelijk, onwaarschijnlijk, oncontroleerbaar''
De verhalen van Regina Louf veroorzaakten bittere onenigheid bij speurders, politici, journalisten en publieke opinie
Geen van de dwaalsporen in het Dutroux-onderzoek was zo controversieel als het onderzoek naar de verklaringen van getuige X1, alias Regina Louf (35) uit De Pinte. De verhalen die X1 begin september 1996 vertelde over netwerken van hooggeplaatste kindermisbruikers veroorzaakten bittere onenigheid bij speurders, politici, journalisten en de publieke opinie. Zes maanden nadat de verklaringen van Regina Louf waren uitgelekt in de pers en de rust was teruggekeerd, maakten twee speurders die niets met de interne speurdersoorlog te maken hadden een definitieve analyse van het onderzoek. ,,Onmogelijk, onwaarschijnlijk, oncontroleerbaar'', was hun conclusie.
OP 2 juni 1998 overhandigden Willy Vandeput en Nino Alvarez, twee speurders van de Brusselse BOB, aan onderzoeksrechter Jacques Langlois van Neufchâteau de resultaten van hun elf maanden durend onderzoek naar de verklaringen van Regina Louf, alias getuige X1.
We citeren letterlijk uit de zeventien pagina's tellende conclusies: ,,We constateren dat Regina Louf gedurende het onderzoek nooit spontaan ook maar het minste concrete en onweerlegbare element heeft aangebracht dat een bewijs van welk feit dan ook kon zijn. (...). Uit verificatie, verhoor en vaststellingen ter plaatse is gebleken dat een groot deel van de feiten die door Regina Louf aangehaald worden, onmogelijk, onwaarschijnlijk en oncontroleerbaar zijn en mekaar tegenspreken. (...) We stellen ook vast dat ze zichzelf talrijke keren tegenspreekt in haar verhoren. Ze past haar verhaal aan als ze geconfronteerd wordt met het feit dat vroegere verklaringen niet kunnen kloppen. We komen dus tot de conclusie dat in de huidige stand van het onderzoek, als er geen nieuwe concrete en onweerlegbare elementen aangedragen worden, haar verklaringen over kindermoorden en pedofilienetwerken onmogelijk zijn.'' (pv 151123/98 van 2 juni 1989 uit dossier 109/96 van Neufchâteau.)
Het dossier X1, alias Regina Louf, werd op 4 september 1996 geboren op het bureau van onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte van Neufchâteau. Tania V., vriendin van Regina Louf, belde toen naar Neufchâteau met de melding dat haar vriendin Regina Louf een verschrikkelijk geheim had: zij was jarenlang misbruikt in een netwerk van kindermisbruikers waar onder meer ook Michel Nihoul en Marc Dutroux deel van uitmaakten.
Connerotte, die geen Nederlands spreekt, gaf de hoorn door aan de man die toen toevallig rechtover hem aan het bureau zat om verslag uit te brengen over het financieel onderzoek naar Marc Dutroux. Die man was adjudant Patrick Debaets van de Brusselse BOB van de rijkswacht, specialist in financiële onderzoeken.
Op 20/09/1996 werd Regina Louf een eerste keer verhoord door Patrick Debaets. Het 17de en laatste verhoor van getuige X1 vond plaats op 1 maart 1997. Patrick Debaets verzamelde een groep van 50 speurders rond zich die in het diepste geheim mochten speuren naar pedofiele netwerken met betrokkenheid van hooggeplaatsten. Dat adjudant Debaets dat mocht en kon, kwam doordat hij lang niet de enige was die in de herfst van 1996 onvoorwaardelijk geloofde in het getuigenis van X1 en andere anonieme getuigen die zich aandienden. Procureur Michel Bourlet van Neufchâteau was overtuigd, de toenmalige nationaal-magistraten André Vandoren en Patrick Duynslaegher ook. Kolonel Henri Berkmoes, baas van het Centraal Bureau voor Opsporingen van de rijkswacht eveneens.
Later kon Patrick Debaets rekenen op de onvoorwaardelijke steun van Marc Verwilghen, voorzitter van de commissie-Dutroux. Verwilghen en een aantal van zijn commissieleden waren er immers heilig van overtuigd dat Debaets met zijn dossier-X1 op het (goede) spoor van bescherming op hoog niveau zat.
De eerste maanden van het X1-onderzoek gonsde het van de wilde geruchten. Nog voor Kerstmis 1996 zou een hele reeks hooggeplaatste kindermisbruikers op basis van de verklaringen van Regina Louf opgepakt worden, zo klonk het. Journalisten werden door speurders aangesproken om in hun documentatie op zoek te gaan naar archieffoto's van door Regina Louf aangewezen politici en industriëlen uit de jaren tachtig. Zij die op de hoogte waren van de inhoud van het getuigenis van X1 konden zichzelf en hun hoofdredacteurs nauwelijks bedwingen om het grote verhaal uit te brengen.
Uiteindelijk gebeurde er eind '96 niets omdat de speurders geen enkel concreet bewijs vonden. Geen bewijzen dus, en in juli 1997 barstte ook nog de etterbuil binnen de 50-koppige cel. Een groot aantal speurders van de cel maar ook een aantal magistraten vond dat Debaets te weinig kritisch stond tegenover X1 en te blind geloofde wat ze zei.
In een rapport van 2 juli 1997 haalden collega-speurders van Debaets een rist tekortkomingen in het onderzoek aan. Debaets en vier van zijn getrouwen werden van het onderzoek gehaald.
Twee speurders van de Brusselse BOB die geen lid waren van de 50-koppige cel-Neufchâteau kregen op 10 juli 1997 van onderzoeksrechter Jacques Langlois opdracht het onderzoek te analyseren en verder te zetten. Hun onderzoek werd even doorkruist door de mediastorm die in januari 1998 losbarstte rond het getuigenis van X1. Want ook in de pers was de zweer eindelijk opengebarsten. Het getuigenis van X1 verscheen in De Morgen en het weekblad Telemoustique.. Die media vermoedden - net als Debaets zelf - achter diens verwijdering een doofpotoperatie en maakten de verhalen daarom openbaar.
Groot voordeel voor de nieuwe speurdersploeg was dat getuige X1 vanaf dan als nieuwbakken BV interviews bij de vleet gaf aan nationale en internationale media en dus haar anonimiteit had opgegeven. Nu konden de speurders wel ongestoord getuigen uit de omgeving van Regina Louf en familieleden ondervragen. Ze onderzochten de plaatsen die Regina Louf had aangewezen, deden huiszoekingen bij verdachten en gingen het tijdsgebruik na van door Louf aangewezen verdachten en slachtoffers. Ze herlazen ook de 17 verhoren die Debaets en de zijnen van Regina Louf afnamen en herbekeken alle video-opnames die van de verhoren gemaakt werden.
In hun eindrapport constateren ze dat het verhaal van Regina Louf evolueert met de tijd, dat ze steeds nieuwe en steeds ergere feiten beschrijft en dat ze haar inspiratie uit de actualiteit put. De speurders onderscheiden drie fases in haar getuigenis.
Eerst en vooral is er de periode voor 1989 die Louf ooit samenvatte in haar nooit uitgegeven boek ,,Levenslang''. Ze schreef dat boek toen ze twintig was. In die fase getuigt ze hoe ze tussen haar twaalfde en zestiende seksueel misbruikt werd door een zekere ,,Tony'', alias Antoine VDB, een handelsreiziger en vriend aan huis bij de familie Louf.
Louf schrijft hoe ze zwanger gemaakt werd door die ,,Tony'' en hoe hij haar sloeg tot ze een miskraam kreeg. Hij zou haar ook uitgeleend hebben.
De speurders constateren dat X1 over die feiten door de jaren heen altijd hetzelfde is blijven zeggen. ,,Verschillende getuigen bevestigen de relatie tussen Regina Louf en Tony VDB. Ook hijzelf heeft dat trouwens aan ons toegegeven'', concluderen ze.
De speurders vonden geen enkel materieel element dat een eventuele miskraam kon bevestigen. ,,Maar uit getuigenissen blijkt dat die bewering kan kloppen'', schrijven ze. De speurders vonden geen enkel element of getuigenis dat erop wijst dat Regina Louf uitgeleend werd aan anderen.
In de tweede fase, die de speurders situeren in de periode van 1989 tot aan het uitbreken van de zaak-Dutroux in 1996, is Regina Louf actief in de organisatie ,,Tegen haar Wil''. Daar helpt ze slachtoffers van seksueel misbruik. In die periode herinnert' ze zich ineens ook hoe ze vanaf haar tweede tot haar tiende levensjaar in het huis van haar grootmoeder en in een hotel in Knokke misbruikt en uitgeleend werd. Over die fase concluderen de speurders: ,,We constateren dat Regina Louf de verhalen van anderen overneemt en aan zichzelf toeschrijft. We stellen ook vast dat haar verhoren over die periode vol tegenstrijdigheden zitten. Ze past haar verhaal telkens aan als ze merkt dat een vroegere versie die ze vertelde onmogelijk is.''
De derde en belangrijkste fase in haar verhaal begint in 1996, na het uitbreken van de zaak-Dutroux. Dan pas getuigt Regina Louf over kindermoorden en pedofilienetwerken met betrokkenheid van hooggeplaatsten uit politiek en zakenwereld. Onder meer vier van haar eigen kinderen werden volgens X1 op die fuiven vermoord.
Dan pas noemt ze daders die ook in de zaak-Dutroux opduiken. Onder meer Marc Dutroux, Michel Nihoul, Annie Bouty en Bernard Weinstein.
Regina Louf zegt in die fase voor het eerst dat ze getuige was van een aantal onopgeloste moorden van begin de jaren tachtig, onder meer op de Brusselse Christine Van Hees en de Gentse Carine Dellaert. Ze bekent ook in een fax aan haar ondervrager Patrick Debaets dat zij op een sexfuif eigenhandig de Antwerpse tiener Katrien De Cuyper vermoordde.
Op foto's van verdwenen kinderen die haar worden voorgelegd, identificeert ze Loubna Benaissa, Kim en Ken Heyrman en de Nederlandse Naatje Zwaren de Zwarenstein als slachtoffers van het netwerk.
Later zou uitkomen dat Loubna vermoord werd door de geesteszieke Patrick Derochette. Naatje van Zwaren de Zwarenstein bleek helemaal niet verdwenen. De speurders hadden zich vergist toen ze die foto aan X1 toonden, zo bleek. De ouders van Christine Van Hees werden geconfronteerd met Regina Louf. Achteraf was ook hun conclusie duidelijk: Louf heeft hun dochter nooit gekend.
De parketten van Brussel (Christine Van Hees), Antwerpen (Katrien De Cuyper) en Gent (Carine Dellaert) seponeerden de verklaringen van Regina Louf uiteindelijk.
De auteurs van het eindverslag over X1 vatten het zo samen. ,,We constateren dat Regina Louf voor september '96 nooit iets over dergelijke feiten gezegd heeft. Ze heeft tijdens het hele onderzoek op geen enkel moment spontaan ook maar het minste concreet en onweerlegbaar element geleverd dat er zou kunnen op wijzen dat de daders en slachtoffers die zij noemt aanwezig zouden kunnen geweest zijn op de plaatsen en de tijdstippen die zij beschrijft. Uit verhoren en onderzoek ter plaatse blijkt dat een groot deel van de feiten die ze vertelt onmogelijk, onwaarschijnlijk, oncontroleerbaar en met elkaar in tegenspraak zijn.'' Ook een zoektocht samen met Regina Louf langsheen villa's, kastelen en maneges waar die feiten volgens haar plaatsvonden, levert niets op. De beschrijving die ze geeft van de plaatsen blijkt niet te kloppen.
Na het eindverslag van juni '98 gebeurde zo goed als niets meer in het dossier. Justitie ondernam wel nog een poging om Regina Louf medisch te laten onderzoeken, onder meer om na te gaan of ze vier keer zwanger kan geweest zijn in haar jeugd. Zijzelf heeft een dergelijk onderzoek echter altijd geweigerd. Ze heeft ook altijd geweigerd om zich door de nieuwe speurdersploeg te laten ondervragen.