Mooie samenvatting volgens mij:
-----------
Daar gaan we weer. Nadat we eerder deze maand de illusie konden opbergen dat we overal in het land dezelfde coalities zouden zien verschijnen, kunnen we nu ook de illusie opbergen dat het deze keer misschien snel kon gaan. De eerste keer maakten de PS en het cdH de puzzel moeilijker door in Franstalig België deelstaatcoalities te smeden die in het federale België niet door te trekken zijn. En dinsdag zei het cdH neen tegen de belangrijkste poging om snel een centrum-rechtse regering op de been te brengen.
En dus zitten we weer met ons hoofd in 2007, toen Yves Leterme zelfs al deelakkoorden voor een centrumrechtse regering op zak had, maar uiteindelijk datzelfde cdH zijn hakken in het zand zette. De geest van Joëlle Milquet waart duidelijk nog rond bij de Franstalige katholieken: na een Madame Non hebben ze met Benoit Lutgen nu ook een Monsieur Non.
De verantwoordelijkheid voor dat ‘non’ is groot. Niemand kan in deze de N-VA verwijten een radicale of onredelijke partij te zijn. De partij slikt alles wat met artikel 1 van haar partijstatuten te maken heeft, volledig in. Ze vraagt geen staatshervorming, geen verdere stappen naar het confederale België, geen correcties op de financieringswet of de geldstromen naar Brussel. Niets.
N-VA-voorzitter Bart De Wever had voor de verkiezingen duidelijk gemaakt dat hij het glas met de communautaire eisen best wel wilde laten leeglopen, als in ruil maar het glas met een centrumrechts sociaal-economisch beleid vol was. Maar zelfs dat vraagt De Wever niet.
Het beperken van de werkloosheid in de tijd staat niet in de nota. De ‘index’ wordt onderzocht, zoals ook de regering Di Rupo I dat deed. De belastingen worden niet verlaagd, maar verschoven, zoals de Vlaamse én Franstalige christen-democraten het wilden in de verkiezingscampagne. Kernuitstap? Alleen een evalutie, niets meer. Pensioenen? Werken op basis van de nota van de pensioencommissie, die publiek wordt verdedigd door ex-sp.a-minister Frank Vandenbroucke.
De N-VA laat de lat zo laag zakken, dat je je zelfs af vraagt wat de partij nog overhoudt om een eventueel regeerakkoord te laten goedkeuren door twee derden van haar partijleden. En dat is maar één ding: de scalp van de PS. En zelfs dat is democratisch gezien niet onredelijk, om na 26 jaar PS-deelname aan de federale regering een partij eens naar de oppositie te willen duwen.
Om al die redenen ligt een zware verantwoordelijkheid bij het cdH van Benoit Lutgen. Dit is geen onredelijk voorstel. Het is eerder onredelijk het bij voorbaat af te wijzen als basis voor onderhandelingen. Bovendien is het een voorstel dat al op instemming kon rekenen van de N-VA en CD&V en op de leest van Open VLD is geschoeid.
Dit is dus een veto om zelfs niet te willen spreken over een beleid dat in Vlaanderen de steun heeft van bijna drie op de vier kiezers. Dat negeren dreigt een ongeziene en gevaarlijke democratische verbittering over België te creëren in Vlaanderen. Waar de PS en het cdH zich in de klassieke tripartite zich in 2011 nog konden opwerpen als de redders van het vaderland, dreigen ze er nu de ondergang van te graven.
.
.