Ik heb het geloof van mijn voorouders met wat persoonlijke zaken erin. Ik geloof dat in alles een soort god steekt. En dat ik niet voor alles respect hoef te tonen. De natuur is iets waarin respect gestoken moet worden als je ervan respect wilt terugkrijgen. Vb. Vervuil je de zee, dan zullen bepaalde fauna en flora uitsterven waardoor ons leven moeilijker wordt. Maar ik ben niet iemand om anderen mensen tegen te houden dit te doen als zij het nodig vinden.
De goden in de natuur zie ik niet als echte goden, maar meer als "eigenschappen" van iets. Deze zijn naar mijn mening zo veel verschillend van de mens dat wij het niet begrijpen en het onmogelijk kunnen namaken. Als we dit dan toch wllen proberen, vernietigen we het. Om een vb. te geven: als de mens nu wilt dat de maan niet rond is maar uit verschillende deeltjes bestaat, moet er al zwaar materiaal komen met het kracht van enkele duizenden a-bommen. Dit is in theorie haalbaar, maar als het ons lukt, vernietigen we de oorspronkelijke staat waardoor er andere problemen zullen komen zoals met zwaartenkrachten die niet meer normaal zijn. De maan (om verder te gaan hiermee) is rond omdat het zo na jaren lange transformatie geworden is. Het is perfect en niets kan het verbeteren enkel vernietigen
Zie alles maar als een soort string aan elkaar. En ik denk dat er niets in de string verbroken mag worden. Gebeurt dit wel, wordt de evenwicht verstoord.
Mja, ik heb niet echt een benaming voor mijn "geloof" wat tegelijkertijd geen geloof is maar een mix van natuuraabidding/fysica. Ik heb alleszinds geen god, en vind de meeste grote geloven dikke bullshit. Alles is puur zichzelf en daar moet niets aan zitten prutsen.
, heb ik ooit gezegd dat ik weet hoe het gedaan wordt?
