Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
renaat6 zei:Na het op een sisser aflopend 'overleg tussen de gemeenschappen', de afgang bij de 'bemoeienissen 'met het Opel- en DHL-sluitingen en het onvermogen i.v.m. de Antwerpse Lange Wapperbrug, verwatert het Vlaamse regeringswerk tot je reinste dorpspolitiek en richt men zich noodgedwongen op het enige waar men tussen de coalitiepartners nog overeenstemming kan voor vinden, namelijk het Waaltjes-pesten.

Solid Q zei:...Nogmaals toont dit trouwens dat de Gewesten meer bevoegdheden nodig hebben. Beide landsdelen hebben andere soorten werklozen/werkloosheid (langdurig/korte termijn; ouderen/jongeren; lageropgeleiden/oude industrieën) en vragen dus een eigen aanpak.Zolang er restbevoegdheden rondzweven op federaal niveau blijven er conflicten bestaan. ...
.
Marcos zei:Dat klopt. Maar na 18 maanden zijn er nog meer jongeren aan het werk. Waarom dan na 12 maanden al een premie geven als deze jongeren toch sowieso aangenomen zullen worden?
Het aantal maanden is met andere woorden subjectief. Na 6 maanden is misschien 90% van de jongeren aan het werk, na 12 maanden mogelijk 95%. Het is moeilijk te zeggen wanneer je net het best een premie geeft.
Dit is gewoon een drogreden om toch maar een belangenconflict te kunnen inroepen. Het zou me niet verbazen als tijdens de Vlaamse regeringsonderhandelingen met de N-VA overeen is gekomen dat er een X aantal belangenconflicten moeten worden ingeroepen om toch maar druk op de communautaire ketel te houden.
renaat6 zei:Dit argument is zo afgezaagd als dat het niets ter zake doende is. Ook zo herbben bepaalde provincies, regio's en/of gemeenten binnen Vlaanderen ook verschillende soorten van werkloosheid/werklozen. Vragen die dan ook een verschillende aanpak?
WXat restbnevoegdheden betreft: Op het gebied van bevoegdheden m.b.t. werk liggen de hoofdbevoegdheden wel op het federaal niveau, en de 'restbevoegdheden bij het Vlaamse.
Solid Q zei:Dit gebeurd toch al? Via de gemeentelijke OCMW's krijgen langdurig werklozen of schoolverlaters die na x maanden geen werk vinden een individuele aangepaste tewerkstellingscel toegewezen. Dus de OCMW's krijgen een eigen bewegingsruimte om de werkloosheid in eigen streek aan te pakken.
Daarnaast heb je de tientallen provinciale initiatieven die lokale werkloosheid tracht te bestrijden of economie op te drijven, dit via eigen middelen, Vlaams/Federaal en Europese middelen. Er is bijvoorbeeld het LRM, de Limburgse reconversiemaatschappij die tracht te investeren in innovatie en tewerkstelling.
Dus indien gemeentes, regio's en provincies nood hebben aan een eigen aangepaste activatiebeleid is daar zeker de ruimte voor.
Echter heeft het Vlaams Gewest zoals je zei maar een beperkte ruimte (want ze heeft enkel arbeidsbemiddeling en regeling rond wedertewerkstelling van de niet-werkende werkzoekenden en buitenlandse arbeidskrachten). Vlaanderen heeft meer bevoegdheden nodig, dit zou voor elk Gewest in dit land goed zijn en zou het risico op federale conflicten verminderen.
themummy123 zei:nee, Vlaanderen is stinkend rijk..

Deus ex Machina zei:tuurlijk we werken dan ook. enfin sommige toch![]()
)gentille zei:Individualisme is nu éénmaal een kenmerk van de Westerse maatschappij. Bij de één al wat meer doorgedreven dan bij de andere. Is zeker geen typisch Vlaams verschijnsel.
renaat6 zei:Tja...als de gemeenten, en provincies al allerlei op doelgroepen gerichte acties ondernemen, waarom dient dat nog een ook door het Vlaamse gewest?
Laten wij dan ineens ook de EG afschaffen, want die treffen arbeidsmaatregelen die over 27 landen gaan...
En zo kan men eindeloos verder gaan. Enerzijds zegt stelt men dat crisis en werkloosheid de grenzen overschreidt en globaal moet aangepakt worden, en anderzijds klaagt men dat globale maatregelen de belangen van regio's schendt...
En dat alles wuift men gemakshalve weg met...ja maar die Walen...
denkimi zei:wat voor een dom plan is dat eigenlijk. iedere job die ge zo aan jongeren/ouderen geeft is een job die niet meer kan uitgeoefend worden door diegene die daartussen zitten.
met zo'n maatregel wordt er geen enkele job bij gecreëerd, behalve dan weer een hoop ambtenaren die de hele dag stortingen gaan mogen doen.
Solid Q zei:Nu lees ik op De Standaard Online dat Milquet er een regeringscrisis voor over heeft. Dus ze is zelfs niet bereid om compromissen te maken om ook een aangepast luik te construeren voor de Vlaamse werkloosheid? Is dat het solidaire België dat de Franstaligen nastreven? Milquet denkt waarschijnlijk liever aan de volgende verkiezingen en het uitdelen van eindejaarssnoep voor haar werkloze achterban, dan een degelijk Minister van Werk te zijn voor alle Belgen.
Solid Q zei:Ahh die goeie oude Renaat, weermaals terug om de Vlaamse broeder een mes in de rug te steken met zijn pikante tekstjes.
Ten eerste vind ik het voorstel op zich al absurd, terzijde of het nu voordelig/nadelig is voor Wallonnië, Vlaanderen of Brussel. Een premie van 1000 euro aan de WG om iemand aan te nemen. Ze zijn weer daar met snoepjes uit te delen, terwijl de zak allang leeg is. Word het geen tijd om de lasten voor ondernemingen en WG te systematisch te verlagen in plaats van telkens forfaitaire voordelen te geven voor x tijd?
Ten tweede heeft Vlaanderen gelijk dat ze benadeeld worden. Er bestond al een regeling rond de activatie van 50-plussers. Die regeling zou in het voorstel afgeschaft worden, dit terwijl er véél meer 50-plussers zijn in Vlaanderen dan in Wallonië. Ofwel schaf je het af en laat je het over aan de Gewesten of je maakt een regeling die voordelig is voor beiden. We zijn toch solidair nietwaar? De Vlaamse ouderen en de Waalse jongeren?
Nogmaals toont dit trouwens dat de Gewesten meer bevoegdheden nodig hebben. Beide landsdelen hebben andere soorten werklozen/werkloosheid (langdurig/korte termijn; ouderen/jongeren; lageropgeleiden/oude industrieën) en vragen dus een eigen aanpak.Zolang er restbevoegdheden rondzweven op federaal niveau blijven er conflicten bestaan.
Ten laatste. Het zou u misschien verwonderen Renaat, maar het was vooral Bruno Tobback die niet te spreken was over het voorstel en dit dan ook duidelijk maakte aan Milquet en de Vlaamse regering. Muyters kan daar zelf niet over beslissen, maar de hele Vlaamse ministerraad. N-Va beschuldigen is dus maar een goedkope opmerking.
Solid Q zei:Maarja jij hebt gemakkelijk spreken, ben jij al niet op brugpensioen?
Milquet draait de remake van Rosetta
Joëlle Milquet hekelt de 'malafide' Vlamingen die zelfs de kansen op werk voor jongeren willen offeren op hun communautaire altaar. pn
Joëlle Milquet hekelt de 'malafide' Vlamingen die zelfs de kansen op werk voor jongeren willen offeren op hun communautaire altaar. pn
© Christophe Licoppe
BRUSSEL - ANALYSE Belgische federatie leert niet uit fouten De strijd die ontbrand is tussen de Vlaamse regering en federaal minister Joëlle Milquet (CDH) over haar crisisbanenplan, is een remake van het conflict over het Rosettaplan van haar voorgangster, Laurette Onkelinx (PS).
Van onze redacteur
Exact tien jaar is het geleden. In november 1999 keurde de paarsgroene federale ministerraad, na veel discussies met de paarsgroene Vlaamse regering, een afgeslankte versie goed van het zogenaamde Rosettaplan, het jongerenbanenplan van toenmalig federaal minister van Arbeid, Laurette Onkelinx (PS).
Ook de jaren nadien zou het nog leiden tot ruzies tussen haar en de toenmalige Vlaamse minister van Werk, Renaat Landuyt (SP.A).
Het jongerenbanenplan van Onkelinx kreeg zijn naam in deze krant: de film Rosetta van de gebroeders Dardenne maakte toen indruk en behaalde veel prijzen. Hij tekende het uitzichtloze bestaan van jonge werklozen in Wallonië, waar de jeugdwerkloosheid massaal was. En ze is dat nog altijd: voor de jongste crisis uitbrak, hadden in Wallonië en Brussel nog 25 tot 33 procent van de jongeren geen baan, dat is driemaal meer dan in Vlaanderen. Bovendien gaat het daar niet alleen om laaggeschoolden zoals in Vlaanderen wel het geval is.
Minister Onkelinx vertrok toen, net als haar opvolgster Milquet vandaag, van de oprechte bekommernis om dat probleem, zoals ze dat in haar eigen regio had leren kennen, aan te pakken. Ze verplichtte alle bedrijven om 3procent jongeren in dienst te nemen en maakte ook subsidies vrij.
Spoedig bleek dat noch het doel, noch het middel aansloten bij de realiteit in Vlaanderen.
Vlaamse bedrijven, vakbonden en partijen wilden al lang niet meer weten van het oud-socialistische instrument van de verplichte aanwervingen; dat werkte toch niet. En ze vonden in hun regio niet eens genoeg werkloze jongeren om aan die verplichting te voldoen.
Ze vroegen dat de deelstaten een eigen arbeidsmarktbeleid konden voeren, aangepast aan hun totaal verschillende noden. Zo pleitten zowel Vlaams minister-president Patrick Dewael (VLD) en VLD-voorzitter Karel De Gucht hard voor een regionalisering van het arbeidsmarktbeleid (DS 26 juni 2000). Maar regionaliseren, dat mocht niet. Het arbeidsmarktbeleid moest en zou federaal blijven, luidde het aan de andere kant. Dat betekende dat dezelfde maatregelen moesten blijven gelden voor noord en zuid. Dat komt neer op hetzelfde pilletje geven aan mensen met een totaal verschillende ziekte.
Het gevolg? Vlaanderen eiste en bekwam na lang aandringen toch enige aanpassingen aan het federale plan. Zo moest de leeftijd van de 'jongeren' opgetrokken worden tot 35 jaar... opdat er in Vlaanderen genoeg personen zouden gevonden worden op wie het plan van toepassing was.
Maar het plan heeft nooit goed gewerkt, noch voor het zuiden, noch voor het noorden. De resultaten waren mager. In Wallonië en Brussel waren ze ronduit bedroevend. Vlaamse bedrijven hebben meer jongeren aangeworven en daar ook subsidies voor gekregen, maar ze zouden die ook hebben aangeworven zonder die subsidies. Het federale geld werd dus nutteloos uitgegeven.
En in Vlaanderen verstoorde het zelfs de arbeidskansen van andere groepen. Het vroegtijdige afdanken van ouderen - hét hoofdprobleem in Vlaanderen - kon onder meer daardoor ongeremd voortgaan.
Die geschiedenis herhaalt zich nu. Minister Joëlle Milquet is oprecht bekommerd over de massale werkloosheid van jongeren in Wallonië en Brussel, die nog toeneemt door de crisis. Ze ziet dat de werkloosheid onder de jongeren ook in Vlaanderen stijgt door de crisis, maar ziet niet dat die toename van een totaal andere aard is. Ze vindt dus dat alle redenen aanwezig zijn om met federaal geld een nieuw federaal banenplan te maken dat, omdat het federaal is, hetzelfde moet zijn in het noorden als in het zuiden.
De Vlaamse regering probeert, net als haar paarsgroene voorgangster in 1999, uit te leggen dat de problemen aan Vlaamse kant totaal anders zijn en dat het beter zou zijn als ieder gewest bevoegd zou zijn voor zijn eigen arbeidsmarktbeleid. De federale minister van Arbeid, Joëlle Milquet, schiet vervolgens, net als haar voorgangster, Laurette Onkelinx, in een Franse colère en hekelt de malafide Vlamingen, die zelfs de kansen op werk voor jongeren willen offeren op hun communautaire altaar. Van een splitsing van het arbeidsmarktbeleid mag en zal geen sprake zijn, of het zal alleszins uitgesteld worden tot 'na de crisis'.
Het federale plan zal overeind blijven en, na veel maanden gezaag vanuit Vlaanderen, wat bijgestuurd worden.
En achteraf, rond 2015 of zo, zal blijken dat er een pak federaal geld uitgegeven is, maar zonder veel effect. Enkele wetenschappelijke tijdschriften zullen de jaren nadien concluderen dat het geen zin heeft éénzelfde federaal arbeidsmarktbeleid te voeren voor twee regio's waar de arbeidsmarktproblemen zo verschillend zijn. Dat toch doen, is geld weggooien, zal het luiden.
Tot er zo rond 2019, weer een federaal minister van Werk die oprecht bekommerd is over de jeugdwerkloosheid in zijn streek, opstaat en voorstelt er een federaal plan voor te ontwikkelen.