En dan heeft het IDD het in zijn onderzoek nog niet over de hogere ziektekosten in Wallonië. Evenmin rept het over de tarieven in Waalse en Brusselse ziekenhuizen, die soms vele malen hoger liggen dan in Vlaanderen. In die mate zelfs dat sommige privéverzekeraars een aantal van die ziekenhuizen op de lijst van te mijden instellingen heeft gezet. De stijging van het aantal Waalse werknemers in overheidsdienst wordt ook niet in kaart gebracht.
Een van de problemen die Wallonië maar niet onder controle krijgt, is dat van de armoede en de armoededreiging. Al jaren kampt Wallonië met een armoederisico rond 18 procent. Dat is bijna het dubbele van de 10 procent in Vlaanderen. Zonder de transfers in de sociale zekerheid zou dat percentage oplopen tot 33 procent, berekende het Institut Wallon de l’Évaluation, de la Prospective et de la Statistique (IWEPS). In Brussel is de situatie nog schrijnender. Daar wordt nu al met een armoederisico rond 30 procent gerekend. Meer dan een op de 15 Waalse gezinnen kan de elektriciteitsrekening niet meer betalen. Het aantal Walen dat gebruikmaakt van schuldbegeleiding is de afgelopen tien jaar met liefst 85 procent toegenomen. Door het beperken van de inschakelingsregeling voor jonge afgestudeerden door de vorige regering van Di Rupo is het aantal leefloners tussen 2014 en 2015 met 15 procent gestegen.
Nog een alarmerende evolutie is de terugval van het aantal jongeren met een diploma hoger onderwijs. Terwijl een onzinnige oorlog woedt tussen de Université Libre de Bruxelles (ULB) en de Université Catholique de Louvain (UCL) over de fusie van die laatste met het Brusselse Université Saint-Louis, kan van de Walen tussen 30 en 34 jaar amper 39,6 procent een diploma hoger onderwijs voorleggen. Dat is merkelijk minder dan in Vlaanderen (47,3%) en Brussel (51,9%), die aansluiten bij het niveau van de Scandinavische landen.
Het Waalse bruto binnenlands product mag dan gestegen zijn, zoals minister-president Magnette aangaf in zijn toespraak voor het Waals Parlement, de gegevens over het bruto binnenlands product (bbp) per capita geven een juister beeld. En daar is de kloofbreedte tussen Wallonië en Vlaanderen alleen maar toegenomen. Want het Waalse bbp per hoofd, dat pas in 2017 het niveau van voor de crisis van 2008 bereikte, is de jongste jaren teruggezakt tot net geen 71 procent van het Vlaamse, en nagenoeg 72 procent van het Belgische niveau.