Avondland zei:
Vraag is natuurlijk of je dat wil laten domineren of niet.
Quod erat demonstrandum: wil
je dat laten domineren. Dit impliceert dat de individuele wil van de je-persoon op anderen geforceerd mag worden. Dan krijg je inderdaad socialisering.
Gedwongen socialisering. Voor dit concept bestaan heel wat minder eufemistische synoniemen.
Maar los daarvan: de mens is een sociaal wezen. Door socialisering leert hij in groep leven en omgaan. Wanneer die gemeenschap wegvalt: wat komt er dan terecht van die socialisering?
De gemeenschap is een verzameling van sociale individuen, of liever: sociale personen. De mens is een individueel wezen dat het meest tot zijn recht komt via de sociale interacties die hij wenst aan te gaan.
En zo is het altijd al geweest. Ik heb een academisch referentiekader en weet daardoor heel wat mythes te doorprikken. Maar ik besef tegelijkertijd de kracht die vanuit mythes kan gaan. En ik geloof dat iedere mens, hoe beleerd ook, nood heeft aan mythes.
De enige mythe is het bestaan van een identiteit an sich. Voorzien van een academisch referentiekader moet jij dat heus ook wel beseffen. Identiteit is een gelaagd concept, waarin lokale, regionale en internationale sentimenten een stevige plaats hebben. Het horizontale zwaartepunt is zeer labiel en kan in een tijdsspanne van nauwelijks enkele jaren ergens compleet anders liggen. Daarnaast zijn er, dankzij de communicatietechnologie, ook heel veel verticale interacties: mensen laten zich inspireren door anderen aan de andere kant van de wereld, met heel verschillende denkwijzes en visies.
Dit alles zorgt er eigenlijk voor dat de horizontale en verticale gelaagdheid gemixt wordt tot een continu in beweging zijnde flux zonder omschreven vorm of grens. Het is dan ook onzin om identiteit te hanteren als een reëel en tastbaar concept. Identiteit is niet wat iemand is, identiteit is wat iemand wenst dat iemand is.
"Joa, daarom hé. Wa zitte gij nu van die ambetante vragen te stellen, snotneus?".
Het is een feit dat beschrijven van identiteitsargumenten nooit iets meer oplevert dan folklorismen of algemeenheden. Een oefening die in het buitenland al meermaals heeft plaatsgevonden en telkens dezelfde pijnlijke resultaten opleverde.
Als het zo simpel maar was. Dan zou Afrika een welvarend continent zijn.
Dat is een oversimplistische boutade die weinig voeling met de werkelijkheid vertoont. Als Afrika welvarend wil worden zal het moeten beginnen ondernemen en zich niet meer laten verkopen aan buitenlandse mogendheden. Ondernemen is in Afrika ook perfect mogelijk en je hebt er nog minder know how voor nodig dan hier. In Zuid-Afrika is bvb een relatief welstellende zwarte middenklasse ontstaan omdat ze daar van aanpakken en ondernemen weten. Hetzelfde is ook in andere Afrikaanse landen mogelijk, natuurlijk de historisch gegroeide situatie in acht houdende. Het burgerinitiatief zal overigens de enige redding voor de Afrikaanse bevolking blijven, want van hun overheid zal het niet komen.
En is het wenselijk dat iedereen ondernemer zou zijn?
Het zou onze vooruitgang wellicht veel versnellen en de dynamiek in onze samenleving vergroten. Het streven naar continue verbetering door verandering tot een instituut verheffen - een mens mag toch al eens dromen nietwaar
.
.
